فیلم The Rock 1996

الکاتراز؛ زندانی‌ای که فقط یک نفر تاکنون از آن گریخته بود و حالا جان پنج میلیون نفر به دو مردی بستگی دارد که باید وارد آن شوند. این فیلمِ مایکل بی با بودجه‌ای قابل‌توجه محصول ۱۹۹۶ است: داستانِ پرتعلیقی دربارهٔ شیمی‌دانی آرام و یک مجرم سابق چابک که باید به زندان الکاتراز نفوذ کنند تا جلوی حملهٔ گاز عصبیِ گروهی سرکش به رهبری یک ژنرال سرکش...

الکاتراز؛ زندانی‌ای که فقط یک نفر تاکنون از آن گریخته بود و حالا جان پنج میلیون نفر به دو مردی بستگی دارد که باید وارد آن شوند. این فیلمِ مایکل بی با بودجه‌ای قابل‌توجه محصول ۱۹۹۶ است: داستانِ پرتعلیقی دربارهٔ شیمی‌دانی آرام و یک مجرم سابق چابک که باید به زندان الکاتراز نفوذ کنند تا جلوی حملهٔ گاز عصبیِ گروهی سرکش به رهبری یک ژنرال سرکش را بگیرند. ایدهٔ کلیِ داستان، با درجهٔ سنی R، ترکیبی موفق از هیجان، طنز و اکشن است. نیکولاس کیج در نقش شیمی‌دانِ عجیب و هوشمند فیلم عالی ظاهر می‌شود؛ کسی که به‌جای خشونت غالباً به شوخی و بذله‌گویی پناه می‌برد. در سوی دیگر، شان کانری به‌عنوان تنها کسی که قبلاً از الکاتراز فرار کرده، با آرامش و مهارتِ خاص خودش مکملی بی‌نقص برای کیج است. تضاد رفتارهای دیوانه‌وارِ کیج و اعتماد به‌نفسِ راحتِ کانری، بهترین بخشِ فیلم است و دیالوگ‌هایشان لحظاتِ به‌یادماندنی‌ای خلق می‌کند. اد هریس در نقش ژنرالِ سرکش عملکردی قوی دارد؛ شخصیتی دل‌زده که هدفش از اقدامات تروریستی در اصل خواستِ جبرانِ حقِ سربازان فراموش‌شده‌اش است. این انگیزهٔ نسبتاً انسانی و حتی تا حدی نجیب، فیلم را از صرفاً سیاه و سفید کردنِ آدم‌ها نجات می‌دهد. با این حال، واکنشِ دولت و تصمیمات داستانی دربارهٔ نحوهٔ برخورد با درخواستِ باج او در برخی جاها نامفهوم و آزاردهنده به نظر می‌رسد — مثلاً درخواست مبلغی که می‌تواند حل‌وفصل شود اما منجر به حملهٔ هوایی گسترده می‌شود؛ این نقطه ضعفِ داستانی تعجب‌برانگیز است. بازیگرانِ مکمل مثل دیوید مورس، ویلیام فورسایت، مایکل بیهن، زاندر برکلی و فیلیپ بیکر هال هم همه قابل‌توجه‌اند؛ به‌ویژه جان اسپنسر در نقش مدیر FBI که با تردید کانری را به کار می‌گیرد، تونی تاد با یکی از مرگ‌های به‌یادماندنی روی پرده و جان سی. مک‌گینلی که گاهی کمی نامتناسب با نقشِ مأمورِ مایل به خشونتِ نظامی به نظر می‌رسد. موسیقی متن که با مشارکت چند آهنگساز از جمله هانس زیمر ساخته شده، از تم‌های الکترونیک و گیتار الکتریک استفاده می‌کند و به‌خوبی جو فیلم را تقویت می‌کند؛ ترکیبی که تا حدی یادآور اثرات شنیداری بازی‌های اکشن بعدی هم هست. فیلم شاید در آنِ واحد نوآورانه نباشد و کلیشه‌های اکشنِ دههٔ نود را بازتولید کند، اما نسخهٔ خوبی از همان الگوی معمولِ اکشنِ میانهٔ دههٔ نود است: پر از انفجار، صحنه‌های تعقیب و شلیک و دیالوگ‌های تندوتیز. اگر دنبال یک سرگرمی تماشایی، پرهیجان و نه‌چندان جدی می‌گردید که شخصیت‌های به‌یادماندنی و لحظاتِ هیجان‌انگیز داشته باشد، این فیلم انتخاب خوبی است. در مجموع، The Rock اثری منفجرکننده و خوش‌گذرانیِ سینمایی است که خودش را خیلی جدی نمی‌گیرد و تماشایش لذت‌بخش است.