فیلم Absentia 2011

Absentia (کارگردان: مایک فلانگان) داستان دو خواهر، تریشا (کورتنی بل) و کِیلی (کیتی پارکر)، را دنبال می‌کند که به تدریج باور می‌کنند زیرگذر نزدیک خانه‌شان ممکن است با ناپدیدشدن‌های متعدد در آن منطقه مرتبط باشد. این فیلم وحشتِ آرام و کم‌سرعت برای همه مناسب نیست، اما فلانگان یک اثر هوشمندانه و جوآمیز ساخته است که زیرِ سطحش ردپای یک افسانه‌ی پریان هم به چشم می‌خورد....

Absentia (کارگردان: مایک فلانگان) داستان دو خواهر، تریشا (کورتنی بل) و کِیلی (کیتی پارکر)، را دنبال می‌کند که به تدریج باور می‌کنند زیرگذر نزدیک خانه‌شان ممکن است با ناپدیدشدن‌های متعدد در آن منطقه مرتبط باشد. این فیلم وحشتِ آرام و کم‌سرعت برای همه مناسب نیست، اما فلانگان یک اثر هوشمندانه و جوآمیز ساخته است که زیرِ سطحش ردپای یک افسانه‌ی پریان هم به چشم می‌خورد. از نظر روایی سطحی و کم‌هیجان به نظر می‌رسد، اما فضای غم و ترس در همه‌جا ملموس است. فضای فیلم در یک محله فقیرنشین لس‌آنجلس جریان دارد؛ جایی که به شخصیت‌ها گفته می‌شود همیشه درها را قفل نگه دارند و زیرگذر در حاشیه‌ی هر قاب سایه‌رو‌ندِی ایجاد می‌کند. فلانگان داستانش را در متن شهری قاب‌بندی می‌کند و شخصیت‌هایی را کنار هم می‌گذارد که یا با چیزی نامرئی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، یا خودشان با مشکلات شخصی دست‌وپنجه نرم می‌کنند (همسر تریشا هفت سال پیش ناپدید شده و کیلی با اعتیاد به سرنگ دست‌وپنجه نرم می‌کند). ترس‌های قالبی و شوک‌های ناگهانی در حداقل نگه داشته شده‌اند؛ فلانگان ترجیح می‌دهد حس هراسی مداوم و غیرقابل‌اطمینان را پدید آورد و بین خواهران و بین تماشاگران این شک و ترس را که شاید چیزی واقعاً وحشتناک درست بیرون از میدان دید پنهان شده، به بازی بگیرد. این فیلم یک اثر مبتنی بر موجودات هیولایی مثل The Relic یا Mimic نیست؛ وحشت‌هایش از آنچه نمی‌بینی یا فقط به‌زور می‌توانی ببینی زاده می‌شوند، همان‌طور که در کلاسیک‌های قدیمی ژانر مرسوم بود، و فلانگان با نیشخندی تا حدی ابهام را به معامله اضافه می‌کند. فیلم آزاردهنده و غم‌انگیز، دلهره‌آور و زیرکانه است و برای کسانی که از فیلم‌های وحشتِ مبتنی بر جلوه‌های بزرگ خسته شده‌اند تجربه‌ای تازه و مطلوب است. اگر از سبک «آهسته و کمتر یعنی بیشتر» خوشتان می‌آید و از درام انسانی خوب در کنار وحشت استقبال می‌کنید، این فیلم را امتحان کنید. امتیاز: 8/10 یک نگاه صرفاً سینمایی: این فیلم جو و فضایی را ارائه می‌دهد که غالباً در ژانر وحشت کم‌یاب است؛ به جای اتکا به جیپ‌اسکِرها و جلوه‌های غیراخلاقی، روی پرداخت شخصیت‌ها، تنش، درگیری و زمین‌گیر کردن تماشاگر تمرکز دارد. همچنان یک فیلم وحشت است (و بنابراین مناسب همه نیست) اما اثری است که به‌تنهایی می‌ایستد. امتیاز نهایی: ★★★½ — قویاً توصیه می‌کنم آن را تماشا کنید. من این فیلم را بدون اینکه بدانم مایک فلانگان کارگردانش است دیدم. وقتی نام او را در آغاز فیلم دیدم، فوراً فهمیدم قرار است با فیلم خوبی طرف باشم — و اشتباه نکردم. چیزی در شیوه‌ی او برای ترساندن مخاطب هست که نمی‌توانم دقیقاً توضیح دهم؛ فقط می‌دانم که در این کار فوق‌العاده است. بودجه‌ی فیلم محدود به‌نظر می‌رسد، اما همین محدودیت به نفع اثر تمام شده و فضایی منحصر‌به‌فرد خلق کرده است. «ترس‌های ناگهانی» سنتی خیلی به‌کار نرفته‌اند؛ در عوض مجموعه‌ای از لحظات شگفت‌انگیز وجود دارد که تماشاگر را به پرده میخکوب می‌کند. دوباره تماشا می‌کنم؟ قطعاً. به دوستانم پیشنهاد می‌کنم؟ بدون معطلی. تماشای فوق‌العاده‌ای بود؛ حتماً دوباره می‌بینم و به خصوص به طرفداران فیلم‌های وحشت توصیه می‌کنم. این فیلم در نحوه نمایش خطر شباهت‌هایی با Alien و Jaws دارد؛ خطر اغلب نادیدنی یا نیمه‌مشهود است. واقعیت این است که بخش قابل‌توجهی از فیلم به معرفی و زمینه‌چینی در پرده‌ی اول اختصاص دارد، اما همین مقدمه در پرده‌های دوم و سوم اهمیت پیدا می‌کند. وقتی فیلم وارد فضای ترسناک می‌شود، شدت آن به‌سرعت بالا می‌رود و با مفهوم عالی و اجرا خوب همراه است. این احتمالاً یکی از فیلم‌های محبوب من در میان آثار کم‌بودجه‌ی وحشت است: ممکن است تصویر گاهی دانه‌دانه به‌نظر برسد و بازیگران بیشترشان نسبتاً ناشناس باشند، اما مشخص است که بودجه در جای درستش خرج شده و نتیجه‌اش ارزشش را داشته است. اگر به فیلم‌های وحشتِ دلهره‌آور علاقه دارید، این را از دست ندهید. خلاقیت: 10/10. داستان قابل‌پیگیری است و ترس‌ها به‌خوبی کار شده‌اند. طراحی موجود نیز بسیار دوست‌داشتنی است.