فیلم Love Story 1970

درامی اشک‌انگیز و خوش‌اجرایی که صحنه‌ها و دیالوگ‌های خوبی بین رایان اونیل و آلی مک‌گراو دارد و خوشبختانه چندان اغراق‌آمیز و احساساتی نیست. امثال این داستان‌ها امروز شاید در شبکه‌هایی مثل Lifetime پخش شوند، اما در دههٔ ۷۰ این فیلم در گیشه موفق بود. فیلم برای یک درام عاشقانه بد نیست، اگرچه احتمالاً به این زودی دوباره آن را تماشا نخواهم کرد. امتیاز: ۳.۵ از...

درامی اشک‌انگیز و خوش‌اجرایی که صحنه‌ها و دیالوگ‌های خوبی بین رایان اونیل و آلی مک‌گراو دارد و خوشبختانه چندان اغراق‌آمیز و احساساتی نیست. امثال این داستان‌ها امروز شاید در شبکه‌هایی مثل Lifetime پخش شوند، اما در دههٔ ۷۰ این فیلم در گیشه موفق بود. فیلم برای یک درام عاشقانه بد نیست، اگرچه احتمالاً به این زودی دوباره آن را تماشا نخواهم کرد. امتیاز: ۳.۵ از ۵. رایان اونیل (الیور) پسر خانواده‌ای متمول است که عاشق جنی (آلی مک‌گراو)، دختری از طبقهٔ کارگر، می‌شود؛ مردی که پدرش (ری میلند) با او موافق نیست. وقتی زوج تصمیم می‌گیرند جدی باشند، رابطهٔ او با پدرش فرو می‌پاشد. الیور در حال تحصیل حقوق است، در هاروارد رتبهٔ سوم را به‌دست می‌آورد، شغل مناسبی پیدا می‌کند و زندگی مشترکشان ظاهراً روبه‌راه می‌شود — تا زمانی که در بچه‌دار شدن دچار مشکل می‌شوند. مراجعه به پزشک شوکی بزرگ به این زندگی ایدئال وارد می‌کند و آن‌ها که تنها بیست‌وچهار سال دارند باید با یک تراژدی قریب‌الوقوع کنار بیایند. بازی بین این بازیگران از جذابیت و شیمی اولین عشق برخوردار است و فیلمنامه با طنزی ملایم همراه است که رمانس سرزندهٔ آن‌ها را پیش چشم ما شکل می‌دهد. جلوه‌های تولیدی در حد لازم و مناسب یک فیلم مبتنی بر اجرا هستند، اما پایان‌بندی فیلم چندان کارکردی نداشت و احساساً بی‌دلیل ناامیدکننده و ماتم‌زده بود. فیلم خوبی است، ولی به گمانم ملودی تم فرانسیس له مدت‌ها بیشتر از تصاویر فیلم در یادها خواهد ماند.