فیلم The Man Who Haunted Himself 1970

پارانویا پلهام با سبک شیک و دمدمیِ دهه ۱۹۷۰، بازی درخشان راجر مور و حال‌وهوای شبه‌کالت، فیلم The Man Who Haunted Himself مخاطبان مخصوص خود را دارد. به کارگردانی افسانهٔ بریتانیایی بیزل دِردن، داستان فیلم دربارهٔ هارولد پلهام (با بازی مور) است که پس از یک حادثهٔ رانندگی شدید و بازگشت از شوک، درمی‌یابد زندگی‌اش به‌طرزی عجیب وارونه شده است. به نظر می‌رسد کسی هویت او...

پارانویا پلهام با سبک شیک و دمدمیِ دهه ۱۹۷۰، بازی درخشان راجر مور و حال‌وهوای شبه‌کالت، فیلم The Man Who Haunted Himself مخاطبان مخصوص خود را دارد. به کارگردانی افسانهٔ بریتانیایی بیزل دِردن، داستان فیلم دربارهٔ هارولد پلهام (با بازی مور) است که پس از یک حادثهٔ رانندگی شدید و بازگشت از شوک، درمی‌یابد زندگی‌اش به‌طرزی عجیب وارونه شده است. به نظر می‌رسد کسی هویت او را جعل می‌کند: کسانی که او می‌شناسد قسم می‌خورند او در جاهایی بوده که نبوده، در محل کار تصمیماتی گرفته شده که او از آن‌ها بی‌خبر است و حتی رابطه‌ای عاشقانه‌ای وجود دارد که تهدیدی برای ازدواجش به‌حساب می‌آید. آیا او در حال دیوانه‌شدن است؟ قربانی یک شوخی گروهی شده؟ یا واقعاً چیزی شوم‌تر در کار است؟ فیلمی که منتقدان آن را گوهری پنهان می‌دانند، قصه‌ای سرشار از سرنخ و تعلیق دارد. دِردن که تمِ همزاد را با دقت به کار می‌گیرد، به‌جای تکیه بر جلوه‌های فراطبیعی اغراق‌آمیز، صحنه‌ها را با زبانی کم‌تکلف و واقع‌گرایانه می‌سازد؛ رویکردی ملاحظه‌کارانه که اجازه می‌دهد عناصر معمایی به‌طور خزنده در پس‌زمینه باقی بمانند و در زمان مناسب برای رسیدن به پایان‌بندی هیجان‌انگیز آشکار شوند. پایان‌بندی جسورانه و ویژه‌ای که هم تا حدودی قابل‌پیش‌بینی است و هم با هوشیاری در ابهام نگه داشته می‌شود. راجر مور در این فیلم دو شخصیت‌پردازی متفاوت و موفق را ارائه می‌دهد و دِردن از نظر تکنیکی نیز با زاویه‌های نامتوازن و تصاویر چندآیینه‌ای کارآمد ظاهر می‌شود. نتیجه فیلمی است پُر از شگفتی که در تمام ابعاد آن قابل‌تکریم است. امتیاز: ۸/۱۰