فیلم Top Gun 1986

پیدا کردن فیلمی به این اندازه چیپ سخت است، اما با این حال «تاپ گان» فیلم فوق‌العاده‌ای است. باید آثار بیشتری از تونی اسکات ببینم چون از فیلم‌هایی که تا به حال دیده‌ام، هر بار ناامیدم نکرده؛ با این حساب این فیلم را پس از «Crimson Tide» و «Unstoppable» قرار می‌دهم، اما مطمئنم هنوز جزو بهترین‌های اوست. اکشن عالی، ضرباهنگ مناسب و موسیقی خوب است؛...

پیدا کردن فیلمی به این اندازه چیپ سخت است، اما با این حال «تاپ گان» فیلم فوق‌العاده‌ای است. باید آثار بیشتری از تونی اسکات ببینم چون از فیلم‌هایی که تا به حال دیده‌ام، هر بار ناامیدم نکرده؛ با این حساب این فیلم را پس از «Crimson Tide» و «Unstoppable» قرار می‌دهم، اما مطمئنم هنوز جزو بهترین‌های اوست. اکشن عالی، ضرباهنگ مناسب و موسیقی خوب است؛ هرچند «Take My Breath Away» در مقطعی کمی بیش از حد تکرار می‌شود. تام کروز در نقش اصلی فوق‌العاده است — بی‌شک انتخابی بی‌نقص برای ماوریک. کلی مک‌گیلیس، ول کیلمر، آنتونی ادواردز، تام اسکریت، مایکل آیرون‌ساید... بازیگران درخشان‌اند و حتی تیم رابینز هم حضور دارد. همه به نقش‌هایشان متعهدند و اجراهای قابل‌توجهی ارائه می‌دهند. از دنبالهٔ «تاپ گان: ماوریک» انتظارهای مثبتی دارم. پیش از دیدن دنباله، «تاپ گان» را دوباره تماشا کردم. نحوهٔ پرداختن به شخصیت‌های زن واضحاً با استانداردهای امروز همخوانی ندارد، اما با این حال خیلی خوش گذشت. سکانس‌های هوایی همچنان هیجان‌انگیزند و رفاقت میان مردان باعث خلق دیالوگ‌های به‌یادماندنی زیادی شده است. موسیقی عالی و عینک‌های نمادینی هم دارد. امتیاز: B در سال ۱۹۸۶، «Take My Breath Away» همه‌جا پخش می‌شد و گروه برلین را مشهور کرد؛ واقعاً تقریباً تنها چیز ماندگار دربارهٔ این فیلم ماجراجویانهٔ هوایی است که به‌طرز نسبتاً خسته‌کننده‌ای تحت‌تأثیر مردانه قرار دارد و تصویر خوبی از این نخبه‌های نظامی ارائه نمی‌دهد. «ماوریک» (تام کروز) خلبان خوش‌تیپ و خودسر است که به مدرسهٔ «تاپ گان» برای برترین خلبانان فرستاده می‌شود؛ شیوهٔ فردی او همراه با ناوبرش «گوس» (آنتونی ادواردز) تقریباً همه را ناراحت می‌کند، به‌ویژه رقیبش «آیس» (ول کیلمر). نتیجه از ابتدا قابل حدس است؛ اگر این را نتوانستید حدس بزنید، دیگر به دنبال پیچش در داستان نباشید. به نظر می‌رسد فیلم می‌خواهد از غرور و وفاداری تمجید کند، اما برای من بیشتر شبیه فیلمی است که به ارتش کمکی نمی‌کند. دیالوگ‌ها اغلب مبتذل و کودکانه‌اند و شخصیت‌پردازی در بهترین حالت مغرور و در بدترین حالت آزاردهنده است. رابطهٔ عاشقانه میان قهرمان و معلمش «چارلی» (کلی مک‌گیلیس) وجود دارد، کمی تراژدی هم دیده می‌شود و پایان‌بندی‌ای که از ابتدا قابل پیش‌بینی است. تونی اسکات فیلمی پرشتاب می‌سازد با فیلم‌برداری اکشن نسبتاً خوب از هواپیماها و ناوها، اما عمق شخصیت‌ها و کیفیت بازی‌ها — که کیلمر و مک‌گیلیس بیشتر طبق فرمول بازی می‌کنند — ضعیف است. فیلم بیشتر روی ستارهٔ خوش‌قیافه و موسیقی متن AOR که چند ترانه‌اش از خود فیلم به‌یادماندنی‌تر است تکیه دارد. اهل فن ایرادات فنی زیادی به فیلم وارد کرده‌اند؛ من نیز وقتی فیلم را دوباره دیدم این ضعف‌ها چندان روی کلیت تأثیر نداشت، اما در مجموع فیلم خیلی خوب نیست. «تاپ گان» حسابی چیپ است ولی دل بزرگی دارد و باعث شد عاشق شخصیت‌های فیلم شوم. داستان کمی ضعیف است، اما پیوندها و توسعهٔ شخصیتی که بین کاراکترها شکل می‌گیرد، همان چیزی است که واقعاً از فیلم لذت بردم. سکانس‌های هوایی با جنگنده‌ها ضعیف و بد فیلم‌برداری شده‌اند و در آسمان خیلی سخت می‌شد تشخیص داد چه اتفاقی می‌افتد. از سکانس‌های زمینی بیشتر لذت بردم و همین موضوع تا حدی فیلم را پایین می‌آورد. امتیاز: ۶۴٪ — حکم: قابل قبول.