فیلم Purple Noon 1960

کلِمان سطح فیلم را درخشان نگه می‌دارد در حالی که تهدیدی آرام در زیر آن جریان دارد. فیلم‌برداری Decaë از دریاهای آبی، کت‌وشلوارهای با تاهای تیز و فضاهای داخلی روشن آن‌قدر دقیق و تیز است که حتی تهدید پنهان را از چشم دور می‌دارد. ریپلیِ دلون با وقاری گربه‌سان حرکت می‌کند؛ پسر خوش‌گذرانِ رونه خیلی دیر متوجه دندان‌های پنهان می‌شود. چند مقطع کشدار مانع رسیدن...

کلِمان سطح فیلم را درخشان نگه می‌دارد در حالی که تهدیدی آرام در زیر آن جریان دارد. فیلم‌برداری Decaë از دریاهای آبی، کت‌وشلوارهای با تاهای تیز و فضاهای داخلی روشن آن‌قدر دقیق و تیز است که حتی تهدید پنهان را از چشم دور می‌دارد. ریپلیِ دلون با وقاری گربه‌سان حرکت می‌کند؛ پسر خوش‌گذرانِ رونه خیلی دیر متوجه دندان‌های پنهان می‌شود. چند مقطع کشدار مانع رسیدن فیلم به مرتبهٔ عالی می‌شود، اما در مقایسه با بازسازی‌های براق، این نسخه سردتر، جمع‌وجورتر و نگران‌کننده‌تر باقی می‌ماند. اگر روزی لازم بود برای ریپلی یک عکس پاسپورتی جنایی گرفته شود، این همان عکس بود. «تام» (Alain Delon)، دوست دوران مدرسه، از آمریکا به ایتالیا فرستاده می‌شود تا پسر اسراف‌کارِ یک میلیونر را بازگرداند. اما «فیلیپ» (Maurice Ronet) با دوست‌دخترش «مارژ» (Marie Laforêt) خوش‌گذرانی می‌کند و قصد چندانی برای بازگشت به سان‌فرانسیسکو با «دوست»ی که عملاً او را به‌خاطر نمی‌آورد، ندارد. تام فعلاً از نقشِ پسری وابسته راضی است، اما این وضعیت مارژ را آزرده و برای هموطن آمریکایی‌شان «فِردی» (Billy Kearns) هم ناخوشایند است؛ بنابراین تام همیشه از موقعیتش مطمئن نیست—به‌ویژه وقتی سه‌نفره سوار یک یات می‌شوند و او درمی‌یابد چقدر جایگاهش متزلزل است. آگاه از آسیب‌پذیری خود، او دوستش را زیر نظر می‌گیرد و یاد می‌گیرد نه تنها رفتارهای او را تقلید کند بلکه امضای او را هم روی چک‌هایی که هزینهٔ سفرشان را تأمین می‌کنند، بازسازی کند. وقتی فرصت پیش می‌آید، مهارت‌های بداهه‌سازی تازه‌اش را به سطحی کاملاً جدید می‌برد. سؤال این است—آیا در حالی که بازرس سرسخت «ریکوردی» (Erno Crisa) پرونده را دنبال می‌کند، او می‌تواند از پس جنایت و دستکاری‌هایش بربیاید؟ دوربین شیفتهٔ ظاهر نوجوان‌وار دلون، و به‌ویژه چشم‌های نافذ اوست؛ اما در اینجا او شخصیتی می‌آفریند که هم بر چهرهٔ خوش‌سیما و هم بر کاریزمایی استوار است که به‌خوبی می‌تواند یک شیاد دوست‌داشتنی و دل‌فریب ولی کاملاً بی‌رحم را ارائه کند. داستان پاتریشیا های‌اسمیت پر از پیچ‌وخم، کمی طنز، طمع و شهوت است—و در عین حال اثری نسبتاً پیچیده و حساب‌شده است که تا آخرین لحظهٔ رسیدن قایق او، مخاطب را در تعلیق نگه می‌دارد. تولید فیلم پرزرق‌و‌برق است؛ نه به‌شکلی آشکار و مبتذل، بلکه به‌صورتی معقول و تا حدودی کدر، چون رفتارهای ناشایست شخصیت‌ها شنیده می‌شود اما هرگز به‌طور مستقیم نشان داده نمی‌شود. فیلم پرتنش و جذاب است و اگر آن را روی پردهٔ بزرگ ببینید تا از تصویربرداری درخشانش بهتر لذت ببرید، قطعاً از آن خوشتان خواهد آمد.