فیلم Shadowlands 1993

هاپکینز و آتنبرو در اثری سرشار از احساس وقتی تصمیم گرفتم این فیلم را ببینم، درباره زندگی نویسنده سی. اس. لوئیس چیز زیادی نمی‌دانستم و او را بیشتر از طریق کتاب‌های «سرگذشت نارنیا» می‌شناختم. برای درک بهتر فیلم و نوشتن درباره‌اش، کنجکاو شدم کمی درباره‌اش مطالعه کنم. رابطه‌ٔ عمیق او با دانشگاه و نزدیکی‌اش به جی. آر. آر. تالکین برایم بسیار جالب بود؛ آثارشان نقاط تماس...

هاپکینز و آتنبرو در اثری سرشار از احساس وقتی تصمیم گرفتم این فیلم را ببینم، درباره زندگی نویسنده سی. اس. لوئیس چیز زیادی نمی‌دانستم و او را بیشتر از طریق کتاب‌های «سرگذشت نارنیا» می‌شناختم. برای درک بهتر فیلم و نوشتن درباره‌اش، کنجکاو شدم کمی درباره‌اش مطالعه کنم. رابطه‌ٔ عمیق او با دانشگاه و نزدیکی‌اش به جی. آر. آر. تالکین برایم بسیار جالب بود؛ آثارشان نقاط تماس و شباهت‌های ظریف و قابل‌تأملی دارند که خود موضوعی جداگانه است. فیلم بیشتر بر زندگی لوئیس و به‌ویژه رابطهٔ عاشقانه‌اش با همسر آمریکایی‌اش، جوی گرشام، تمرکز دارد. لوئیس فیلسوف، الهی‌دان و پژوهشگری دانشگاهی بود که آثار متعددی در این زمینه‌ها از خود برجای گذاشت و ناگهان تصمیم می‌گیرد با زنی تازه طلاق‌گرفته از آمریکا ازدواج کند؛ پیوندی که بعداً به عشقی واقعی میان‌شان منتهی می‌شود. فیلم از یک نمایشنامه الهام گرفته شده که خود برگرفته از نوشته‌ها و احساسات لوئیس است. نکتهٔ برتر فیلم برای من کارگردانی و بازی بازیگران است. ریچارد آتنبرو با دقت در جزئیات، فیلم‌برداری و انتخاب لوکیشن‌ها شناخته می‌شود؛ او از منظر بسیاری یکی از کارگردانان بزرگ سینمای بریتانیاست. این فیلم جلوه‌ای از ظرافت و زیبایی ارائه می‌دهد که امروز تا حدودی فراموش‌شده به‌نظر می‌رسد و بی‌شک شایستهٔ توجه بیشتری است. بازیگرها به‌ویژه دبرا وینگر و آنتونی هاپکینز به‌خوبی هدایت شده‌اند؛ این زوج بازیگر از حیث کیفیت و استعداد قابل‌تأمل‌اند. هاپکینز اجرای بسیار احساسی و مؤثری دارد که ترکیبی از احساس و ذهنیت را نشان می‌دهد. وینگر شاید آن‌چنان مرا تحت‌تأثیر قرار نداد، اما کیفیت کار او انکارناپذیر است، به‌ویژه در لحظاتی که با هاپکینز یا با پسر خیالی‌اش (نقش‌آفرینی‌شده توسط جوزف مازیلو) تعامل دارد؛ این نوجوان نیز سزاوار تحسین است. سایر بازیگران پشتیبانی لازم را فراهم می‌کنند، هرچند چندان برجسته نمی‌شوند. فیلم در آکسفورد فیلم‌برداری شده و واضح است که آتنبرو کوشش کرده از فضاهای واقعی و آشنای لوئیس، مانند محیط‌های دانشگاهی، بهره ببرد. فیلم عطری از جو آکادمیک موسسهٔ قدیمی و محترم را منتقل می‌کند و برخی از مراسم و سنت‌های آن‌جا را به نمایش می‌گذارد. فیلم‌برداری بسیار زیباست و استفادهٔ مؤثر از نور، نماهای نزدیک، مناظر و زیبایی بناهای قدیمی را نشان می‌دهد. این فیلم به افکت‌های پرزرق‌وبرق نیازی ندارد و موسیقی متن آن نیز مؤثر عمل می‌کند.