فیلم Charly 1968

کلیف رابرتسون در اوج هنرش در نقشِ شخصیتِ عنوانی، چارلی، که با دشواری‌های یادگیری مواجه است بازی می‌کند. او تقریباً دو سال است که در کلاس‌های شبانه نزد دکتر کیلمن (کلیر بلوم) شرکت می‌کند و مصمم است خواندن و نوشتن خود را بهبود بخشد؛ این دکتر است که فکر می‌کند ممکن است بتوان او را در یک دورهٔ دارای پشتوانهٔ علمی پذیرفت که در نهایت...

کلیف رابرتسون در اوج هنرش در نقشِ شخصیتِ عنوانی، چارلی، که با دشواری‌های یادگیری مواجه است بازی می‌کند. او تقریباً دو سال است که در کلاس‌های شبانه نزد دکتر کیلمن (کلیر بلوم) شرکت می‌کند و مصمم است خواندن و نوشتن خود را بهبود بخشد؛ این دکتر است که فکر می‌کند ممکن است بتوان او را در یک دورهٔ دارای پشتوانهٔ علمی پذیرفت که در نهایت به یک عمل جراحی اصلاحی عمیق بینجامد. او باید تلاش کند و سخت کار کند — گاهی حتی سعی می‌کند با فریب دادن یک موش دستکاری‌شدهٔ ژنتیکی خود را اثبات کند — تا دکتر استراوس (لیلِیا اسکالا) و دکتر نمور (لئون جنی) را قانع کند که مناسب است؛ و این در حالی است که هم‌زمان در یک نانوایی کار می‌کند و همکارانش از شوخی‌های بی‌رحمانه و بی‌فکر چندان ابایی ندارند. در نهایت موفق می‌شود، اما آیا آنچه پس از جراحی پدید می‌آید واقعاً پایدار است؟ این یکی از آن داستان‌هاست که اخلاقیات نهفته دربارهٔ سازگاری و پذیرش را با وعدهٔ پیشرفت‌های علمی تا حد زیادی بی‌محدودیت، که چندان به پیامدهای گسترده‌تر یا آینده توجه ندارند، در هم می‌آمیزد. شروع فیلم کمی کند است، اما به تدریج پیوند مؤثری میان چارلی و پزشکش شکل می‌گیرد؛ با بروز ملاحظات اخلاقی، همهٔ ما شروع به پرسش می‌کنیم که آیا این شخصیت جذاب در مسیر درست قرار دارد یا خیر. فیلم گاهی برانگیزندهٔ فکر است و دیالوگ‌ها و کارگردانی‌اش انتخاب‌هایی پیشِ رو می‌گذارند — قضاوتی صرفاً سیاه و سفید نیست. تماشای آن همیشه آسان نیست، اما به نظرم ارزش دیدن را دارد.