فیلم Star Trek: Nemesis 2002

تماشای خوبی بود؛ دوباره می‌توان دید و پیشنهادش می‌کنم (حداقل برای طرفداران واقعی «استار ترک»). احساس می‌کنم من از «استار ترک: نسل بعدی» به‌قدری لذت می‌برم که خوشحالم فیلم‌هایی ازش ساخته شده‌اند. به نظرم این فیلم خوب بود، هرچند کاملاً درک می‌کنم که بعضی‌ها آن را دوست نداشته باشند. هرچند پایهٔ مفهوم کمی سست است، اما نگاه به امپراتوری رومولان و نظام طبقاتی‌اش به‌تنهایی تا حدی جالب...

تماشای خوبی بود؛ دوباره می‌توان دید و پیشنهادش می‌کنم (حداقل برای طرفداران واقعی «استار ترک»). احساس می‌کنم من از «استار ترک: نسل بعدی» به‌قدری لذت می‌برم که خوشحالم فیلم‌هایی ازش ساخته شده‌اند. به نظرم این فیلم خوب بود، هرچند کاملاً درک می‌کنم که بعضی‌ها آن را دوست نداشته باشند. هرچند پایهٔ مفهوم کمی سست است، اما نگاه به امپراتوری رومولان و نظام طبقاتی‌اش به‌تنهایی تا حدی جالب است. البته پرسش‌های زیادی هم ایجاد می‌کند، مثلاً اینکه چرا به گروه «لمس‌ناپذیر» منابع کافی داده شده تا چنین کشتی جنگی تحسین‌برانگیزی بسازند؟ باز هم اهمیت شخصیت دیتا را می‌بینیم، به‌ویژه اینکه روشن می‌شود ساخت او آسان نیست و نمی‌توان او را به‌سادگی کپی کرد. فیلم بهترین فیلم نیست، اما دیدن بخش‌های بیشتری از «استار ترک: نسل بعدی» خوشایند و سرگرم‌کننده است. فیلمی قابل‌اتکا از دنیای ترک خیلی‌ها به‌طور عجیبی «استار ترک: نمسیس» (2002) را دوست ندارند، اما در واقع این یک فیلم قابل‌قبول از ترک با بازی گروه نسل بعدی است. نبرد فضایی طولانی در پردهٔ پایانی در کل فرانچایز استار ترک بی‌نظیر است. اما این تنها دلیل علاقهٔ من نیست. از پرداختن به تضاد جسم (شینزون) و روح (پیکارد) و بحث طبیعت در برابر تربیت لذت می‌برم — یا برعکس؟ مثل «استار ترک 7: نسل‌ها» (1994)، این فیلم سرگرم می‌کند و در عین حال به تم‌های عمیق‌تری می‌پردازد، هرچند «نسل‌ها» فیلم به‌مراتب بهتر و نزدیک به یک شاهکار است. اقدام نهایی دیتا بسیار تاثیرگذارتر و احساسی‌تر از صحنهٔ مشابه در «خشم خان» (1982) است. به این فکر کنید: دیتا با انجام بالاترین جلوهٔ عشق و وفاداری، نقش نوعی مسیح را بازی می‌کند؛ آن هم یک اندروید. درحالی‌که گفته می‌شود «نمسیس» تا حدودی بازسازی «خشم خان» است، تنها عناصر کلی‌ای را با آن و چند فیلم دیگر به اشتراک می‌گذارد (مواجههٔ فضایی، فداکاری دیتا و «احیای» نسخهٔ خام او). این بیشتر ادای احترامی است تا بازسازی، و از آن فیلمِ بسیار اغراق‌شده بهتر است. اگرچه «نمسیس» ممکن است در ردیف بهترین فیلم‌های ترک قرار نگیرد، قطعاً یک فیلم قابل‌قبول در حد «استار ترک 6: سرزمین کشف‌نشده» (1991) است. صحنه‌های فضایی‌اش از زیباترین صحنه‌ها در مجموعه‌اند و موسیقی جری گلدسمیت مانند همیشه برجسته و آشناست. در مورد خشم عمومی نسبت به سکانس خودروهای شن‌رو (دون‌بگی)، من تعجب می‌کنم. تیم فرود باید مسافت زیادی را پوشش می‌داد؛ چطور بدون وسیله‌ای برای جابجایی این کار را می‌کردند؟ چرا کیلومترها پیاده بروند وقتی لازم نیست؟ علاوه بر این، صحنه‌ای سرگرم‌کننده است و در آن لحظه ریتم خشک داستان را تکانی می‌دهد. حتماً سر صحنه‌های حذف‌شده را هم ببینید؛ چندتا از آنها نباید حذف می‌شد، مثل آن‌یکی که رایکر با شوخی به افسر اول جدید پیکارد می‌زند و صحنهٔ بامزه‌ای بین پیکارد و دیتا که روی نوشیدنی دربارهٔ موضوعی صحبت می‌کنند. مدت زمان فیلم: 1 ساعت و 55 دقیقه. نمره: B+ این‌بار نسل بعدی به سینما می‌آیند و آنچه من دیدم یک ماجراجویی قابل‌قبول است. حتی برای یک فیلم «استار ترک» هم شروع فیلم کمی غیرقابل‌باور است؛ رایکر و تروی با هم ازدواج می‌کنند و اولین رقصشان را دارند — اما خبری از «دختری در قرمز» یا «همیشه دوستت خواهم داشت» نبود... حتی تامی واینِت هم برای خواندن آهنگ «طلاق» نیامد... واضح است که فیلم قرار نبود واقع‌گرایانه باشد... به هر حال، کمی بعد کاپیتان پیکارد (پاتریک استوارت) و خدمه برای یک اجلاس به رومولوس می‌روند و می‌بینند آلن دیل و کل سنا به قتل رسیده‌اند و پراتور شینزون (تام هاردی) فرماندهٔ یک کشتی جنگی بسیار مسلح شده است. ملاقات بین این دو مرد نشان می‌دهد که شینزون گرایش‌های خودبزرگ‌بینانه‌ای دارد و رابطه‌ای شخصی با کاپیتان ما دارد. داستان چندان داغ نیست، و مانند همیشه در این شاخه از استار ترک قرار نبود فقط یک تم سادهٔ اکشن داشته باشیم — فازرها و اژدرهای فوتون آماده‌اند. نه، ما باید چند زیرپلات خسته‌کنندهٔ خانوادگی هم داشته باشیم و شخصیت همیشه‌خشنودِ دیتا (برنت اسپاینر) برادر پیدا می‌کند (به نوعی مثل C-3PO در شهر ابر بالای بسپین). به هر حال اعتماد کم می‌شود، خشم بالا می‌گیرد و بیست دقیقهٔ پایانی واقعاً از بهترهای دنیای فیلم‌های استار ترک است — کلی آتش‌بازی و بازی اغراق‌آمیز. هاردی به‌خوبی در نقشِ بد ایفای نقش می‌کند (او فقط 25 سال داشت) و بقیهٔ بازیگران شناخته‌شده هم حضور دارند و طبق معمول وظیفه‌شان را انجام می‌دهند. فیلم از اخلاق‌پنداری کمتر و اکشن بیشتر سود می‌برد و کاملاً قابل‌تماشا است — هرچند بعد از دیدن فراموش‌شدنی است.