فیلم هندی Meiyazhagan 2024

محور اصلی آثار آغازین و دومین کارگردانی پرم کومار چاندرا بازگرداندن ارتباط با کسانی است که زمانی مجبور به جدا شدن از آن‌ها شده‌ایم. مانند 96 (۲۰۱۸)، او بار دیگر در بیرون کشیدن احساسات سرکوب‌شدهٔ قهرمانان درون‌گرا کاری درخشان انجام داده است. Meiyazhagan (2024) فیلمی است با حضور آروینْد سوامی و کارتھی؛ هرچند کارتھی دیرتر در فیلم ظاهر می‌شود، اما در هر صحنه‌ای که حضور داشت،...

محور اصلی آثار آغازین و دومین کارگردانی پرم کومار چاندرا بازگرداندن ارتباط با کسانی است که زمانی مجبور به جدا شدن از آن‌ها شده‌ایم. مانند 96 (۲۰۱۸)، او بار دیگر در بیرون کشیدن احساسات سرکوب‌شدهٔ قهرمانان درون‌گرا کاری درخشان انجام داده است. Meiyazhagan (2024) فیلمی است با حضور آروینْد سوامی و کارتھی؛ هرچند کارتھی دیرتر در فیلم ظاهر می‌شود، اما در هر صحنه‌ای که حضور داشت، آن را از آنِ خود کرد. او مصداقِ بازیگری کاملاً بداهه‌پرداز است؛ ویجای ستوپاتی نیز در این حوزه نزدیک است، اما در اغلب اجراهایش صرفاً خودِ شناخته‌شده‌اش بود، در حالی که کارتھی برای هر نقشی الگوهای رفتاری متمایزی ارائه می‌دهد، حتی اگر ظاهر شخصیت‌ها مشابه باشد. پرم کومار Meiyazhagan را به‌صورتی شبیه رمانی تصویری ارائه می‌دهد—همان حس خواندنِ Swami and Friends اثر آر. کِی. نارایان را دارد. نیمهٔ دوم فیلم عمدتاً گفتگومحور است اما در اغلبِ زمان جذاب باقی می‌ماند؛ تنها در بخش‌های کوتاهی که آروینْد سوامی و کارتھی ترانه‌های ایلاياراجا را اجرا می‌کنند، افت‌های جزئی‌ای به چشم می‌خورد. نمی‌دانم آیا به‌خاطر دیدن نسخهٔ کوتاه‌شده بود یا خیر، ولی در هیچ‌لحظه‌ای احساس افت محسوس نکردم؛ حتی در بخش‌هایی که ظاهراً ضعیف‌تر به نظر می‌رسیدند. Meiyazhagan فیلمی است که باید قدرش را دانست؛ شاید مثل 96 موفقیت تجاری چشمگیر نداشته باشد، اما قطعاً تسکینی است در برابر سینمای مبتنی بر هیجان‌های ساختگی. فیلم به دنبال ایجاد شوک‌های غیرطبیعی یا دستکاری احساسات نیست و با آرامش قصه‌ای زمینی و مشابه یک افسانه برای بزرگسالان را روایت می‌کند. این اثر به‌ویژه برای کسانی که در خانواده‌های گسترده متولد شده و شاهد فروپاشی آن بوده‌اند، اعمقاً طنین‌انداز خواهد شد. موسیقیِ گوویند واسانتا، که نقش راویِ احساسیِ داستان را برعهده دارد، Meiyazhagan را به تجربه‌ای تمام‌عیار صوتی–بصری تبدیل می‌کند.