فیلم The Tax Collector 2020

من دیوید آیر را دوست دارم. از مصاحبه‌ها و پست‌های او در شبکه‌های اجتماعی آدم باحالی به نظر می‌رسد. به عنوان فیلم‌ساز کارش نوسانی است؛ از تریلرهای اکشن واقعاً خوب مثل U-571، End of Watch و Fury تا آثار ضعیف‌تر مثل Sabotage (که هرچند لحظاتی دارد) و Suicide Squad (که با گذشت زمان نسبت به آن بدبین‌تر شده‌ام). آخرین ساخته‌اش، دومی که مستقیماً روی سرویس‌های پخش...

من دیوید آیر را دوست دارم. از مصاحبه‌ها و پست‌های او در شبکه‌های اجتماعی آدم باحالی به نظر می‌رسد. به عنوان فیلم‌ساز کارش نوسانی است؛ از تریلرهای اکشن واقعاً خوب مثل U-571، End of Watch و Fury تا آثار ضعیف‌تر مثل Sabotage (که هرچند لحظاتی دارد) و Suicide Squad (که با گذشت زمان نسبت به آن بدبین‌تر شده‌ام). آخرین ساخته‌اش، دومی که مستقیماً روی سرویس‌های پخش آمده و پس از Bright ساخته شده، The Tax Collector است و ظاهراً می‌خواهد شمایلی از یک پدرخواندهٔ مدرن باشد. تدوین این فیلم نسبتاً ضعیف است، بازی‌ها متنوع‌اند و شیا لاباف درخشان‌ترین اجرا را دارد؛ تا جایی که دوست داشتم فیلم دربارهٔ شخصیت او می‌بود. بابی سوتو صحنه‌های قابل‌قبولی دارد اما در نقش اصلی هرگز کاملاً جواب نمی‌دهد. فیلمنامه—که آن هم از آیر است—سست به نظر می‌رسد (این نشان می‌دهد که Training Day تا حد زیادی به خاطر اجرای دنزل واشنگتن بوده نه داستان یا دیالوگ‌ها). دوست داشتم واقعاً این فیلم را دوست داشته باشم. پتانسیل داشت و شروع خوبی هم دارد، اما بعد از حدود یک ساعت اول دچار پرگویی و انحراف می‌شود و وقتی قصه واقعاً باید اوج بگیرد، چندان موفق نیست. تا پایان، با وجود تلاش برای خلق صحنه‌های احساسی و پایانی که قرار بود هیجان‌انگیز باشد، فیلم از پس کمبودهای دیگر برنمی‌آید. امتیاز: 2.5 از 5. The Tax Collector دومین فیلم برتر کارگردانی‌شده توسط دیوید آیر است (بهترین همچنان End of Watch باقی می‌ماند)، اما از بهترین فیلم‌هایی که آیر نویسندگی‌شان را کرده فاصله دارد — اگر منصف باشیم، آن فهرست شامل Training Day و Dark Blue و همچنین End of Watch هم می‌شود. فیلمنامه در جاهایی می‌تواند ظریف عمل کند، به‌خصوص در ارتباط با شخصیت کریپر (شیا لاباف که عجیب‌وغریب بودن طبیعی‌اش را خوب به‌کار می‌گیرد)؛ او همیشه مرتب با کت و کراوات ظاهر می‌شود اما گوش‌های متورمش نشان می‌دهد کسی است که هم توان پذیرش ضربه را دارد و هم توان واردکردن آن را. این بخش‌ها خوب‌اند، اما در مقطعی باید پای حرفت بایستی و اینجا شخصیت‌پردازی کم‌کاری می‌کند. خیلی از کریپر گفته می‌شود که صدها نفر را نقص عضو، شکنجه و قتل کرده، اما در طول فیلم او تنها یک‌بار اسلحه‌اش را شلیک می‌کند و آن هم در دفاع از خود است؛ در عوض به مرگی شبیه شهادت می‌رسد و مشخص نیست که باید برایش تأسف بخوریم یا نه. اگر همهٔ آنچه درباره‌اش گفته شده درست باشد، سزاوار آن است؛ اگر نه، چیزهایی به ما خورانده شده که بی‌اساس‌اند. از سوی دیگر، فیلمنامه گاهی دردناکاً غیرظریف است، به‌ویژه وقتی می‌خواهد ما را قانع کند که قهرمان داستان، دیوید کووِاس (با بازی بابی سوتو)، «قاتلی با قلبی پاک» است — ادعایی که به‌سختی قابل‌پذیرش است؛ مردی خانواده‌دوست که قبل از هر وعده نماز می‌خواند و به کریپر توصیه می‌کند مسیح را در قلبش بپذیرد، در حالی که آنتاگونیستِ داستان، کونخو (خوزه مارتین)، به قربانی انسانی و مراسم وودو می‌پردازد. این دیدگاه بیش از حد سیاه‌وسفید است، در حالی که باید سایه‌هایی از خاکستری وجود داشته باشد؛ به عبارت دیگر، مشکل The Tax Collector این است که اصرار دارد شخصیت‌ها را به «آدم‌های بد» و «آدم‌های خوب» تقسیم کند، در حالی که دقیق‌تر این است که بگوییم «آدم‌های بد» و «بدتر».