فیلم The Vikings 1958

یورش خشن و شهوانی با شمشیر در دست. این فیلم دربارهٔ دو مرد است—جنگجوی اینار و بردهٔ ننگ‌زدهٔ اریک—که خودشان هم خبر ندارند نیم‌برادر یکدیگرند. وقتی پادشاهی نورثمبریا آمادهٔ تصرف می‌شود، هر دو مرد که طمعِ شاهزاده‌خانم مورگانا را دارند، در میانِ رقابتی تلخ به کشفِ این راز نزدیک می‌شوند. کرک داگلاس (ای‌ـنار) و تونی کرتیس (اریـک) دو سال بعد در اسپارتاکوس دوباره هم‌بازی شدند؛ گرچه اسپارتاکوس...

یورش خشن و شهوانی با شمشیر در دست. این فیلم دربارهٔ دو مرد است—جنگجوی اینار و بردهٔ ننگ‌زدهٔ اریک—که خودشان هم خبر ندارند نیم‌برادر یکدیگرند. وقتی پادشاهی نورثمبریا آمادهٔ تصرف می‌شود، هر دو مرد که طمعِ شاهزاده‌خانم مورگانا را دارند، در میانِ رقابتی تلخ به کشفِ این راز نزدیک می‌شوند. کرک داگلاس (ای‌ـنار) و تونی کرتیس (اریـک) دو سال بعد در اسپارتاکوس دوباره هم‌بازی شدند؛ گرچه اسپارتاکوس فیلمِ بهتری‌ست، اما «وایکینگ‌ها» همچنان پیش‌درآمدی سرگرم‌کننده برای آن حماسهٔ برده‌ای است. بر اساس رمانی از ادیسون مارشال، فیلم از نظر اصالت تاریخی ممکن است کم بیاورد اما با شور و حرارت و ماجراجوییِ پرزدوخوردش جبران می‌کند. شاید این وایکینگ‌ها به‌عنوان دزد و شراب‌نوش و دنبال‌کنندهٔ زنان کاملاً قانع‌کننده نباشند، اما همراه با موسیقی فوق‌العادهٔ ماریو ناسچیمبنه و تصویربرداری چشم‌نواز جک کاردیف—به‌ویژه نماهای نروژ—تماشاگر ژانر را به‌راحتی مجذوب می‌کند. داگلاس و کرتیس با انرژی ظاهر می‌شوند و جانت لی در نقش مورگانا با جذابیت حضورش را حفظ می‌کند و باورپذیر می‌شود که دو مردِ خشن او را طلب می‌کنند. با این حال «وایکینگ‌ها» در طبقهٔ بالای فیلم‌های شمشیری-صندلی‌پوش جای نمی‌گیرد؛ موضوعی که داگلاس و کارگردان ریچارد فلیشر را در سال‌های بعد ناراحت کرد. سر صحنه مشکلاتی مثل هوای بد، مصدومیت بازیگران و حتی اعتصاب پاروزنان نروژی پیش آمد و فیلم‌برداری آسان نبود. شاید حق با داگلاس باشد که فلیشر انتخاب مناسبی برای این اثر نبود: رویکرد او گاهی دمِ دستی و نزدیک به سبکِ کتاب‌های کامیک است و این باعث می‌شود احساس زمینیِ خاکی و خشنِ فیلم—که با روایت افتتاحیهٔ درخشان اورسن ولز نویدش داده شده بود—کمرنگ شود. با این وجود فلیشر در سکانس‌های اکشن کم نمی‌گذارد. با وجود آثاری چون «سفر شگفت‌انگیز»، «بیست هزار فرسنگ زیر دریا» و «ده ریلینگتون پلیس» در کارنامه‌اش، او ساختار درگیری‌های تند و تیزِ شمشیرزنی را خوب می‌چیند؛ یورش به قلعهٔ نورتهامبرلند (که در واقع بریتانی در فرانسه فیلم‌برداری شده) درخشان اجرا شده و ضربان قلب را بالا می‌برد. فیلم اغلب خشونت‌آمیز است و صحنه‌هایی فراموش‌نشدنی دارد (مثل از دست دادن چشم اینار، راگنار و گودال گرگ، سنت پاروزنی)؛ در عین حال خوشایند است که کارگردان به پژوهش توجه کرده و جنبهٔ صنعتگری لشکر وایکینگ‌ها را آشکار می‌سازد. در مجموع، فیلمی قابل‌قبول و سرگرم‌کننده است که احتمالاً بیشتر جنبهٔ لذت‌بخش دارد تا ارزشِ دراماتیک خالص؛ اثری که سال‌ها طرفداران خود را افسون کرده بود. نواقص با دیدی پخته‌تر آشکار می‌شود، اما در نهایت باید یک لیوان مید باز کرد و از خشونت زمخت و پرهیجانش لذت برد. امتیاز: 8/10 این از آن فیلم‌هایی است که می‌توانم بارها و بارها ببینم — هالیوود در بهترین شکلش. دقت تاریخی مهم نیست؛ فیلمی سریع با ریتمی تند و گروه بازیگری قوی است که در مجموع تماشاگر را سرگرم می‌کند. ماجرا از زمانی آغاز می‌شود که گروهی وایکینگِ غارتگر، پادشاه انگلیس را تصاحب می‌کنند و قلمرو را به دست آلا (فرانک ترینگ) می‌سپارند؛ او خیلی زود متوجه خائنی در میان خود می‌شود—اگبرت (جیمز دانلد)—که موفق به فرار به نزد پادشاه راگنار (ارنست بورگنین) و پسر خوش‌قیافه‌اش اینار (کرک داگلاس) می‌شود و قول می‌دهد نقشه‌هایی برای یورش‌های بعدی تهیه کند. هنگام نمایش مهارت‌های پرنده‌بازی داگلاس برای میهمان جدید، او با برده‌ای به‌نام اریک (تونی کرتیس) آشنا می‌شود و پس از جدالی بر سر اینکه چه کسی پرندهٔ بهتری دارد، درگیری پیش می‌آید؛ اگر دخالت به‌موقع اودین نبود، شاید کار آن بردهٔ جوان تمام می‌شد. نقشه‌ها اولین دستاوردشان را به همراه می‌آورند—شاهزاده‌خانم مورگانا (جانت لی) که نامزد آلاست و گروگان ارزشمندی به‌شمار می‌آید. کرتیس موفق می‌شود با آن زن جوان و خدمتکار شجاعش بریجت (دندی نیکولز) فرار کند، اما وایکینگ‌ها در مه‌های خطرناک به دنبالشان می‌دوند. فیلم تقریباً همه‌چیز دارد: یک گروه بازیگری خوب، اندکی عشقِ زنده، کلی هیجانِ پر سروصدا—صحنه‌های دلخراشی مثل دختری که سرش در یک چرخ افتاده و تبرها به سمتش پرتاب می‌شوند—و توصیهٔ طنزآمیز: برای راحتی، خوش‌تَنُکِ لباسِ قفسه‌سینه‌تان را خیلی سفت نبندید. پایان کمی مضحک است، اما شیمی بین ستارگان فراوان است، بورگنین از نقش لذت می‌برد و اگر از فیلم‌هایی با ماجراهای خوب تصویربرداری‌شده و یکی از بهترین محاصره‌های قلعه‌ای که دیده‌اید خوشتان می‌آید، این فیلم مناسب شماست. فیلم عمیق فکری نیست و فیلمنامه جایزه‌ای نمی‌برد—فقط سرگرم‌کننده است.