فیلم Courageous 2011

فیلم Courageous (۲۰۱۱) از الگوی فیلم قبلی الکس کندریک، Fireproof، پیروی می‌کند — با این تفاوت که به جای آتش‌نشان‌ها، پلیس‌ها را نشان می‌دهد و به جای «The Love Dare» از «The Resolution» استفاده می‌کند — و آن را تا حدی نامعقول و افراطی ادامه می‌دهد. نظریهٔ فیلم در صحنه‌ای ابتدایی شکل می‌گیرد که در آن به «یک مطالعه درباره افزایش فعالیت‌های خشونت‌آمیز باندها» ارجاع داده...

فیلم Courageous (۲۰۱۱) از الگوی فیلم قبلی الکس کندریک، Fireproof، پیروی می‌کند — با این تفاوت که به جای آتش‌نشان‌ها، پلیس‌ها را نشان می‌دهد و به جای «The Love Dare» از «The Resolution» استفاده می‌کند — و آن را تا حدی نامعقول و افراطی ادامه می‌دهد. نظریهٔ فیلم در صحنه‌ای ابتدایی شکل می‌گیرد که در آن به «یک مطالعه درباره افزایش فعالیت‌های خشونت‌آمیز باندها» ارجاع داده می‌شود. «در تقریباً همهٔ این موارد، هر عضو باند ویژگی مشابهی داشت… بیشترشان از خانواده‌های بدون پدر آمده بودند.» همچنین گفته می‌شود «وقتی پدری غایب است، کودکان پنج برابر بیشتر احتمال دارد خودکشی یا مصرف مواد مخدر کنند و بیست برابر بیشتر احتمال دارد به زندان بیفتند.» نمی‌دانم این اعداد دقیق هستند یا نه — و این‌که نام مطالعه، کس یا نهادی که آن را انجام داده و محل انتشار آن مشخص نشده است، چندان اعتمادآور نیست — اما برداشت کلی این است که مادران مجرد بی‌ارزش‌اند. و این برداشت به‌ویژه دربارهٔ مادران مجرد سیاه‌پوست تأکید می‌شود، چون همهٔ مجرمان فیلم به‌صورت بازیگرانی آفریقایی‌تبار نشان داده شده‌اند. افسر نیتن هیز (با بازی کن بیول)، که هرگز پدر بیولوژیکش را ندیده است، استثنایی در برابر این قاعده است — اما او در نوجوانی یک «سرپرست» داشت که نقش پدر را برایش ایفا کرد. با این حال، نیتن ادعا می‌کند «نداشتن پدر در کودکی به شکلی ناسنجیده به من آسیب زده.» و ظاهراً او جَملات این آسیب‌ها را حساب نمی‌کند. شاید هم لازم نباشد حساب کند. صحنهٔ افتتاحیه نشان می‌دهد که او تا چه حد گیج و نامعقول است. وقتی وانتش در یک پمپ‌بنزین دزدیده می‌شود، نیتن آن را مثل یک صحنهٔ اکشن دنبال می‌کند؛ او آویزان از درِ سرنشین می‌مانَد، با سارق دست‌وپنجه نرم می‌کند و در نهایت باعث می‌شود که خودرو به درختی برخورد کند — درحالی‌که پسر کوچک نیتن روی صندلی عقب نشسته است. این فقط یک صحنهٔ پرهیجان در یک تریلر اکشن نیست. Courageous فیلمی اکشن‌محور نیست و به‌جز یک رویارویی اوج‌بخش، این صحنهٔ آغازین تنها صحنهٔ اکشن واقعی فیلم است. بر خلاف نجات با خودرو در Fireproof که آتش‌نشان‌ها را در حال انجام وظیفه نشان می‌داد، این نما در Courageous نشان‌دهندهٔ تعیین یک معیار است. سازندگان فیلم از پدران انتظار دارند که به‌صورت استعاری و لفظی همه‌چیز را برای فرزندانشان فدا کنند — تا جایی که شامل خودِ فرزند نیز می‌شود. رفتار نیتن را می‌توان واکنشی لحظه‌ای و ناشی از آدرنالین دانست. با این حال، قابل‌تأمل است که بعد از آن هیچ‌کس به او نمی‌گوید اقداماتش تا چه حد بی‌احتیاطانه و خطرناک است، چه برای یک والد و چه برای یک افسر پلیس. نباید افراد بی‌گناه را در معرض خطر بیشتری قرار داد. این‌که کودک زنده و سالم باقی می‌ماند، چیزی جز معجزه نیست؛ که گویی همین هم بخشی از پیام فیلم است. در مقایسه با این، پیمان بستن با یک شبه‌فرقهٔ پدرسالارانه به نظر مسئلهٔ چندان بزرگی نمی‌آید. با این حال، رویکرد «نمی‌دانیم کی زیادی شده» در حتی لحظات نسبتاً معقول‌تر فیلم نیز نفوذ دارد — برای مثال، صحنه‌ای که نیتن دختر پانزده‌ساله‌اش را به رستورانی شیک می‌برد و به او حلقه‌ای قلبی‌شکل و مرتبط با عفت هدیه می‌دهد. پیمان همراه با این حلقه به نیتن حق وتو بر روابط عاشقانهٔ دخترش می‌دهد. این نمایش کنترل و مالکیت‌طلبی پدرانه نگران‌کننده است و واقع‌گرایانه نیست که دختر این‌قدر خوشحال باشد که آن را بپذیرد. البته شاید او صرفاً برای آرام نگه‌داشتن پدر چنین کند، مبادا پدر مثل نجات پسرش دوباره بخواهد «نجاتش» دهد.