فیلم The Inn of the Sixth Happiness 1958

اینگرید برگمن در این بیوپیک نسبتاً پرزرق‌وبرق — هرچند سطحی — نقش مأموریت‌خواه بریتانیایی گلادیز آیلورد را بازی می‌کند. او که برای تأمین ۴۱ پوند کرایهٔ قطار با پاک‌کردن خانه‌ها در لندن مجبور می‌شود پول جور کند، با عزمی راسخ اما بی‌اطلاعی از آنچه در انتظارش است رهسپار چین می‌شود. خوشبختانه یکی از کارفرمایان پیشینش، «سر فرانسیس»، نام کسی را به او می‌دهد که ممکن...

اینگرید برگمن در این بیوپیک نسبتاً پرزرق‌وبرق — هرچند سطحی — نقش مأموریت‌خواه بریتانیایی گلادیز آیلورد را بازی می‌کند. او که برای تأمین ۴۱ پوند کرایهٔ قطار با پاک‌کردن خانه‌ها در لندن مجبور می‌شود پول جور کند، با عزمی راسخ اما بی‌اطلاعی از آنچه در انتظارش است رهسپار چین می‌شود. خوشبختانه یکی از کارفرمایان پیشینش، «سر فرانسیس»، نام کسی را به او می‌دهد که ممکن است کمکش کند. خیلی زود او در مهمانسرایی که نام فیلم از آن گرفته شده مستقر می‌شود و مکانی برای استراحت مسافران فراهم می‌آورد. شهر تحت ادارهٔ مقام محلیِ رابرت دونات است و توسط نیروهایی به فرماندهی کاپیتان لین نان (کورد یورگنس) محافظت می‌شود. در ابتدا بین او و کاپیتان توافقی برقرار نمی‌شود، اما کم‌کم کاپیتان به مهارت‌های او در برقراری ارتباط، میانجی‌گری و شرافت اخلاقی پی می‌برد. مداخلات او معمولاً به بهبود زندگی کسانی که با آن‌ها سروکار دارد منجر می‌شود و به‌زودی مورد احترام همگان قرار می‌گیرد. اما فضای فیلم با حملهٔ ژاپنی‌ها دگرگون می‌شود و او باید گروه بزرگی از کودکان را از منطقه‌ای ناهموار و در حالی که مکرراً زیر حملهٔ نیروهای متجاوز قرار دارند، به مکان امنی برساند. خود داستان سرشار از شجاعت و فداکاری است و ارزش روایت دارد، هرچند لحنی اندکی از بالا به پایین و نوستالژیکِ دوران استعمار در آن حس می‌شود. متأسفانه بازی‌ها چندان هماهنگ از کار درنیامده‌اند: برگمن گاهی به‌صورت اغراق‌آمیز بازی می‌کند و پرداخت شخصیتش سطحی باقی می‌ماند؛ دونات با لباس‌های ابریشمی و سبیل نازک، اصلاً قانع‌کننده نیست و کورد یورگنس هم چندان موفق نیست — مشخص نیست چه ایده‌ای پشتِ این انتخاب‌ها بوده و کارگردان مارک رابسون چه نیتی داشته است. فیلم طولانی است و در بسیاری نقاط کشدار می‌شود، هرچند در پایان به دستاوردهای واقعی و قابل‌توجه این زن مستقل اشاره می‌کند. فیلمبرداری بسیار زیباست و لباس‌ها و صحنه‌های بیرونی باشکوه فضای داستان را به‌خوبی منتقل می‌کنند. تماشای فیلم گاهی خسته‌کننده است، اما روی پردهٔ بزرگ تا حدی نتیجه می‌دهد.