فیلم The Barefoot Contessa 1954

گاه‌به‌گاه با روایت هامفری بوگارت، قصهٔ داوز — نویسنده/کارگردانی ناموفق در هالیوود — را می‌شنویم که در مادرید با یک رقصندهٔ میخانه‌ای روبه‌رو می‌شود. ماریا وارگاس (آوا گاردنر) زنی با زیبایی چشمگیر و وقار سردی است که داوز فوراً در او ستاره‌ای می‌بیند. خوشبختانه حامی لوس و ثروتمند او، ادواردز (وارن استیونز)، موافقت می‌کند برایش تست بازیگری بگیرند، اما ترکیبی از بی‌مسئولیتی ادواردز و مانورهای...

گاه‌به‌گاه با روایت هامفری بوگارت، قصهٔ داوز — نویسنده/کارگردانی ناموفق در هالیوود — را می‌شنویم که در مادرید با یک رقصندهٔ میخانه‌ای روبه‌رو می‌شود. ماریا وارگاس (آوا گاردنر) زنی با زیبایی چشمگیر و وقار سردی است که داوز فوراً در او ستاره‌ای می‌بیند. خوشبختانه حامی لوس و ثروتمند او، ادواردز (وارن استیونز)، موافقت می‌کند برایش تست بازیگری بگیرند، اما ترکیبی از بی‌مسئولیتی ادواردز و مانورهای رقابتی داوز، توجه زیادی ایجاد می‌کند که به‌خوبی توسط مرد روابط‌عمومی، مالدون (ادموند اوبرایِن)، دامن زده می‌شود. از همان ابتدا می‌دانیم که ماریا مرده است—ما در مراسم تشییع او حاضر می‌شویم—و فیلم ساختاری شبیه به یک صفحهٔ موسیقی دارد: نیمهٔ اول صعود او به شهرت و ثروت، ازدواج و مرگش را نشان می‌دهد و با برگرداندن صفحه، داستانِ چگونگی عاشق‌شدن او به کنت تورلاتو-فاورینی (روسّانو برازی) و سرانجام سقوطش روایت می‌شود. محور ثابت روایت، علاقهٔ فزایندهٔ داوز و وارگاس است که هم‌زمان با دورشدن مسیرهای حرفه‌ای‌شان، دوستی‌ای کاملاً دوستانه و بدون بعد عاشقانه در میان‌شان تثبیت می‌شود. گاردنر گاهی روی پرده سرد به‌نظر می‌رسد، اما در این فیلم او و بوگارت از خلال نقش‌های‌شان گرمای خاصی منتقل می‌کنند که با عصبانیت و رفتار بچگانهٔ ادواردز و نیز رفتار نسبتاً بی‌رحمانه و قلدرمآبانهٔ براوانو — که نقش او را ماریوس گورینگ به‌خوبی ایفا کرده — به‌خوبی تشدید می‌شود. فیلم نقدی تند به صنعت سینما ارائه می‌دهد: مردمی که شیفتهٔ یافتن گنج در انتهای رنگین‌کمان‌اند، صرف‌نظر از اینکه آن گنج یا رنگین‌کمان واقعاً وجود داشته باشد یا نه. در پایان، رشته‌های داستان به‌طرزی مؤثر و کمی غم‌انگیز به هم می‌رسند. این فیلم تصویربرداری شیک و چشم‌گیری دارد و یک دسته بازیگر توانا را در قاب خود نشان می‌دهد.