فیلم Outpost 2008

این فیلم می‌توانست فراتر از آنچه هست باشد. ایدهٔ اصلی جذاب است، فضاسازی دقیق و مؤثر است، لباس‌ها و گریم تهدیدآمیزند و شخصیت‌ها هم نسبتاً خوب پرداخته شده‌اند. اما این حس تهدید در مقطعی از قوس نهایی داستان که بیش از حد کش‌آمده است از بین می‌رود، و این واقعاً حیف است چون فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است و تا حدی دلهرهٔ رضایت‌بخشی ایجاد...

این فیلم می‌توانست فراتر از آنچه هست باشد. ایدهٔ اصلی جذاب است، فضاسازی دقیق و مؤثر است، لباس‌ها و گریم تهدیدآمیزند و شخصیت‌ها هم نسبتاً خوب پرداخته شده‌اند. اما این حس تهدید در مقطعی از قوس نهایی داستان که بیش از حد کش‌آمده است از بین می‌رود، و این واقعاً حیف است چون فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است و تا حدی دلهرهٔ رضایت‌بخشی ایجاد می‌کند. نمی‌توانم کمتر از سه ستاره بدهم، ولی فقط به این دلیل که از این دست آثار خیلی خوشم می‌آید و با بازی‌هایی مانند Wolfenstein و Doom بزرگ شده‌ام. روزی کسی این ایده را درست اجرا خواهد کرد و «grim krieg» واقعی را رها خواهد ساخت. در اعماق یک سنگر متروکه در اروپای شرقی... هشدار: بخش‌هایی از داستان فاش می‌شود Outpost اولین فیلم بلند ساختهٔ استیو بارکر است؛ فیلمنامه را ری برانتون نوشته و تولید آن بر عهدهٔ آربلا کرافت و کیران پارکر بوده که برای تأمین بودجهٔ فیلم خانهٔ خود در گلاسگو را گرو گذاشته‌اند. در این فیلم ری استیونسون، جولیان وادهم، ریچارد بریک و مایکل اسمایلی نقش‌آفرینی کرده‌اند. داستان دربارهٔ هانت (وادهم)، دانشمند و مرد تجارت است که تیمی از مزدوران خبره به سرکردگی دی‌سی (استیونسون) را برای محافظت در مأموریتی خطرناک به اروپای شرقی می‌فرستد. قرار است آن‌ها در منطقهٔ بی‌طرف به دنبال یک سنگر متروکه بگردند و ظاهراً اطلاعاتی جمع‌آوری کنند که به تحقیقات هانت کمک کند. اما وقتی به آن پایگاه می‌رسند، با کشف وحشتناکی روبه‌رو می‌شوند که تنها آغاز ترس‌هایی است که در پیش است. بیایید اول به نکات منفیِ کاملاً عیان بپردازیم، همان‌هایی که منتقدان گزیده‌سخ به فیلم‌های مستقل می‌زنند. Outpost از نظر داستان، مکان و حتی منطق چیز تازه‌ای ارائه نمی‌دهد. سازندگان خود به تأثیرپذیری اثر از فیلم مرموز و ترسناک جان کارپنتر The Fog (۱۹۸۰) اعتراف کرده‌اند و نشانه‌هایی از تأثیر آثار مایکل من (The Keep) و کن ویدرهورن (Almost Human) هم در آن دیده می‌شود؛ بنابراین از ابتدا صدایی آشنا دارد. با این‌حال فیلمِ بارکر به‌واسطهٔ فضاسازی سنگین و همخوان با عناصر ناخوشایند و دلخراش، می‌تواند روی پای خودش بایستد. این فیلم دنبال ارعاب ارزان نیست؛ بارکر نیم ساعت اول را با حوصله می‌سوزاند و سپس آرام‌آرام فشار را بالا می‌برد، تا وقتی رازهای «پایگاه» آشکار می‌شوند حس هراس به‌شدت ملموس می‌شود. علاوه بر حال و هوای مؤثر و ترسناک، جنبه‌های فنی هم به‌خوبی جواب می‌دهند. کارگردانی بارکر کم‌دامنه و آگاه به ریشه‌های ژانری اثر است؛ بخش کارتونی/انیمیشنی فیلم هم با ظرافت تأثیرگذار از کار درآمده، و فیلمنامهٔ برانتون موجز است و به شخصیت‌ها فضا می‌دهد. اینکه فیلم به طبیعت وحشیِ نازی‌ها اشاره دارد و برای هستهٔ داستانش از ایدهٔ «Die Glocke» استفاده می‌کند نیز نباید دست‌کم گرفته شود؛ جملهٔ مرسوم «جنگ جهنم است» در اینجا کاملاً بجاست. نکتهٔ قابل توجه در این تم آن است که سازندگان می‌گویند جنگ همیشه و همه‌جا هست؛ فیلم با یک پای در یک جنگ تاریخی و پای دیگر در یک جنگ «امروزی» قرار دارد و هرکدام از مزدوران نمادی از سربازی از منطقهٔ جنگی متفاوتی در جهان‌اند. با انتخاب درهٔ جنگلی دلبیتی در نزدیکی کَسِل داگلاس در اسکاتلند به‌عنوان نمایندهٔ اروپای شرقی، گِیوین استراتِرز در عکاسی سینمایی کار شگفتی کرده است. او رنگ‌ها را هوشمندانه به سمت تقریباً تک‌رنگ کاهش داده که سنگینی زمینهٔ تاریخی داستان را تقویت می‌کند، فضاهای داخلی را خفه و بسته نشان می‌دهد و جزئیات بیرونی را با غنای بصری ثبت می‌کند. موسیقی جیمز سیمور برت برای یک وحشت بریتانیایی کم‌هزینه از بهترین‌هاست؛ ریتم پُر تپشی دارد و بازی‌ها هم بی‌پیرایه و درخور شخصیت‌ها هستند. با پایان‌بندی سرد و بدون تسلیم، Outpost دنبال جلب تماشاگرانِ تجاریِ سطحی نیست. ممکن است تحت تأثیر فیلم‌های قدیمیِ جنگل‌محور و نظامی بوده باشد، اما قطعاً نشان می‌دهد که چگونه باید چنین داستان‌هایی را ساخت—برخلاف اثر ضعیف راب گرین در ۲۰۰۱، The Bunker. امتیاز: 7/10