فیلم Cinderfella 1960

جری لوئیس، جان کارپنتر و تری استوگز تنها سه نماد آمریکایی هستند که به نظر می‌رسد در سرزمین خودشان کمتر قدرشان دانسته می‌شود. وقتی بچه بودم، تله‌تون سالانه او را که برای جمع‌آوری کمک جهت مبارزه با دیستروفی عضلانی برگزار می‌شد تماشا می‌کردم؛ از صحنه‌هایی که او حاضر بود لذت می‌بردم و هرگاه برنامه به پوشش ضعیف ایستگاه‌های محلی می‌رفت—زمان‌هایی که او برای استراحت و...

جری لوئیس، جان کارپنتر و تری استوگز تنها سه نماد آمریکایی هستند که به نظر می‌رسد در سرزمین خودشان کمتر قدرشان دانسته می‌شود. وقتی بچه بودم، تله‌تون سالانه او را که برای جمع‌آوری کمک جهت مبارزه با دیستروفی عضلانی برگزار می‌شد تماشا می‌کردم؛ از صحنه‌هایی که او حاضر بود لذت می‌بردم و هرگاه برنامه به پوشش ضعیف ایستگاه‌های محلی می‌رفت—زمان‌هایی که او برای استراحت و بازسازی انرژی احتیاج داشت—برای رفتن به دستشویی، تهیه خوراک یا چرت کوتاهی از جا بلند می‌شدم. فیلم‌های زیادی از او را در گذشته دیده‌ام (هرچند پس از سه تا چهار دهه سخت است تشخیص دهم کدام‌ها را دیده‌ام) و به کارش علاقه‌مند بودم، پس کوشیده‌ام نسخه‌های متعددی از آثار کلاسیکش را تهیه و تماشا کنم. برداشت او از داستان سیندرلا را دوست داشتم و آن را هم خنده‌دار و هم خوش‌ساخت یافتم. دیدن دو بازیگر نقش‌آفرینی مورد علاقه‌ام، جودیت اندرسون و هنری سیلوا در نقشی جالب، بسیار خوشایند بود؛ همچنین صحنهٔ پله که به‌درستی بسیار تحسین شده، شگفت‌انگیز بود—با توجه به این‌که در آن زمان او از درد شدید کمر (در اثر سقوط در یک اجرا در لاس‌وگاس) رنج می‌برد و تلاش برای اجرای آن صحنه در یک برداشت باعث اولین حملهٔ قلبی‌اش شد، اجرای این صحنه واقعا شگفت‌آور است. تماشای این فیلم در یک برنامهٔ دوگانه همراه با Blazing Saddles هم انتخاب بسیار مناسبی خواهد بود—دو کمدی که هر دو با حضور ارکستر Count Basie همراه‌اند.