فیلم Force of Evil 1948

برهٔ سیاه دوست دارد دیگران را هم سیاه نشان دهد. فیلم Force of Evil («قدرت شر») به کارگردانی آبراهام پولونسکی است که فیلمنامه‌اش را نیز بر اساس رمان ایرا وولفرت با عنوان Tucker's People اقتباس کرده است. در این فیلم جان گارفیلد، توماس گومز، بیتریس پیرسون، ماری ویندسور، هاوارد چمبرلین و روی رابرتز بازی می‌کنند. موسیقی اثر از دیوید راکسین و فیلم‌برداری از جرج بارنز است....

برهٔ سیاه دوست دارد دیگران را هم سیاه نشان دهد. فیلم Force of Evil («قدرت شر») به کارگردانی آبراهام پولونسکی است که فیلمنامه‌اش را نیز بر اساس رمان ایرا وولفرت با عنوان Tucker's People اقتباس کرده است. در این فیلم جان گارفیلد، توماس گومز، بیتریس پیرسون، ماری ویندسور، هاوارد چمبرلین و روی رابرتز بازی می‌کنند. موسیقی اثر از دیوید راکسین و فیلم‌برداری از جرج بارنز است. داستان دربارهٔ وکیلی به نام جو مورس (با بازی گارفیلد) است که برای گانگستری قدرتمند به نام بن تاکر (رابرتز) کار می‌کند. تاکر نقشه‌ای دارد تا تمام قمارهای اعدادی نیویورک را تحت کنترل درآورد؛ با تثبیت نتایج اعداد برای چهارم ژوئیه، بسیاری از باندهای کوچک از بین خواهند رفت. این برای جو مشکل‌ساز است چون برادر بزرگ‌ترش، لئو (گومز)، یکی از همین گردانندگان است؛ مردی درستکار که هر کاری کرده بود تا زندگی جو را سر و سامان دهد. این فیلم در میان آثار نوآر به‌عنوان فیلمی تأثیرگذار و مهم شناخته شده است. منتقدان بزرگ، فیلم‌سازان و دوستداران ژانر نوآر همگی به تقدیر از اثر پولونسکی پرداخته‌اند. اینکه آیا چنین ستایشی کاملاً شایسته است یا نه همیشه قابل بحث است، اما فیلم ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارد: گفت‌وگوهای سبک‌پرداخته و باز کردن ظرفی از فساد و فروپاشی اجتماعی که برای علاقه‌مندان سینما جذاب است، پولونسکی تصویری جرائتمندانه و تماتیک از جرم و جنایت در دههٔ ۱۹۴۰ ساخته است. تبادل دیالوگ‌ها بین گارفیلد و معشوقه‌اش (پیرسون) تقریباً شعری‌گون است؛ در فیلمی که بیشتر زمانش نشان می‌دهد شر غالباً شکست‌ناپذیر است یا دست‌کم نمی‌توان به‌سادگی علیه آن قیام کرد یا از آن جدا شد. لحن‌ها و اشاره‌های کتاب مقدسی هم به فیلم نیرویی افزوده‌اند. اگرچه در بخش عمده‌ای از مدت اجرا گفت‌وگومحور است، در ربع پایانی با خشونتی شوکه‌کننده به اوج می‌رسد و پایانی را رقم می‌زند که از آشفتگی به سوی امکان بازتولید معنوی می‌رود… یا شاید آن هم ناکام بماند. به این روایت گزنده باید بازی‌های درخشان بازیگران، موسیقی احساسی و فیلم‌برداری در لوکیشن‌های واقعی را افزود که به اعتبار و اصالت اثر کمک می‌کنند؛ به همین دلایل است که فیلم مورد ستایش قرار گرفته است. فیلم به آن سیاهی‌ای که از عنوان برمی‌آید کاملاً نزدیک نیست و گاهی بیش از حد سمت و سوی هنری می‌گیرد، اما همچنان تجربه‌ای خوب است و با تماشای دوباره پاداش‌های بیشتری می‌دهد. ۸/۱۰