فیلم For Whom the Bell Tolls 1943

تطبیق این رمان ارنست همینگوی برای پرده سینما همیشه کارِ دشواری بود و برای من اجرای آن به‌دست گری کوپر بیش از حدِ توانش بود — حتی اگر نویسنده نقش «جردن» را با او در نظر گرفته باشد. او بیشتر آدمی دانشگاهی است تا یک رزمنده تندرو، اما تجربه کار با مواد منفجره دارد، بی‌قرار است و زود جذب گردان‌های بین‌المللی می‌شود که برای آرمان...

تطبیق این رمان ارنست همینگوی برای پرده سینما همیشه کارِ دشواری بود و برای من اجرای آن به‌دست گری کوپر بیش از حدِ توانش بود — حتی اگر نویسنده نقش «جردن» را با او در نظر گرفته باشد. او بیشتر آدمی دانشگاهی است تا یک رزمنده تندرو، اما تجربه کار با مواد منفجره دارد، بی‌قرار است و زود جذب گردان‌های بین‌المللی می‌شود که برای آرمان جمهوری‌خواهان در جنگ داخلی اسپانیا می‌جنگند. در حالی که برف سنگینی زمین را پوشانده، اسلحه‌سازان شوروی مأموریت می‌دهند تا او زیر نظر جسورانه «پیلار» (کاتینا پکسینو) روی مین‌گذاریِ پلی مهم کار کند، پلی که قرار است وقتی فاشیست‌ها خواستند ادوات خود را از آن عبور دهند منفجر شود. در همین زمان او با «ماریا» (اینگرید برگمن) جوان روبه‌رو می‌شود که به‌تازگی قربانی خشونت فالانژیست‌ها بوده و به همان اندازه مصر به انتقام‌جویی است. آنچه پس از آن می‌بینیم گروهی از چریک‌های مقاومت را نشان می‌دهد که هم با دشمن می‌جنگند و هم با اختلافات داخلی خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند، با شروع سرما و آغاز یک رابطه عاشقانه. در ابتدا اقدامات نظامی‌شان چندان موفق نیست و با وجود احتمال تلافی‌جویی، ائتلاف آدم‌های هم‌نظر متلاشی می‌شود و «پابلو» (آکیم تامیروف) تجهیزات انفجاری را به‌چنگ می‌آورد. «جردن» که مصمم است شکست نخورد، راهی پرخطر و دستی برای انجام مأموریت ابداع می‌کند — اما در اجرای نقشه‌اش زخمی می‌شود. آیا هنوز می‌تواند به قول خود وفادار بماند؟ خود داستان خواندنی و پُرشخصیت است، اما به‌نوعی در این اقتباس حس مخاطره‌اش را از دست می‌دهد. شاید علتش این باشد که بسیاری از نماها حالت استودیویی دارند: صخره‌ها طوری به نظر می‌رسند که انگار برف رویشان نقاشی شده و بسیاری از صحنه‌ها حس درونِ استودیو با گرمایش مرکزی را می‌دهند. به نظرم کوپر و برگمن هماهنگی درخشانی ندارند؛ او در برخی سکانس‌ها بسیار صلب و بی‌روح است و او در پایان‌ها گاهی به اغراق در بازی‌اش می‌افتد. این مسأله وقتی اهمیت پیدا می‌کند که دیالوگ‌های ظریف و سیاسی به شکلی بیان می‌شوند که گویی از دفتر تلفن خوانده می‌شوند و بخش بزرگی از نیروی اثرگذاری فیلم را از بین می‌برند. گروه بازیگران مکمل، از جمله ولادیمیر سوکولوف در نقش «آنسلمو»، بهتر عمل می‌کنند و تصویر موجه‌تری از یک دسته مبارز پراکنده ارائه می‌دهند، اما جلوه‌های جنگی گاهی بیش از حد ساختگی‌اند و شبیه به کسی است که کیسه‌ای زغال را بیرون صحنه می‌پاشد. این فیلم نتوانست خیال‌پردازی‌ای را که هنگام خواندن کتاب در من پدید آمد زنده کند. آیا واقعاً لازم بود سه ساعت باشد؟ بله، فکر می‌کنم باید طولانی می‌بود؛ قصه چیزهای زیادی دارد و فقط ماجرای «جردن» و «ماریا» نیست، اما ارائه‌ای که اینجا می‌بینیم بیشتر طولانی و پرپیچ‌وخم است تا متمرکز و با قاطعیت. برخی کتاب‌ها بهتر است تنها روی صفحه بمانند — و گمان می‌کنم این یکی از آن‌ها باشد.