فیلم Mercury Rising 1998

در ابتدا باید اعتراف کنم — هرچند شاید از نظر سیاسی نادرست باشد — که فکر می‌کردم ترکیب بروس ویلیس به‌عنوان مأمور مستقل اف‌بی‌آی و میکو هیوز («سایمون») به‌عنوان پسربچه‌ای نابغه با اوتیسم پرصدا و آزاردهنده، تماشای فیلم را دشوار کند. خوشبختانه معرفی شدید و درگیرکنندهٔ شخصیت‌ها به‌زودی آرام می‌گیرد و داستان تا حدی نامحتمل، اما سرگرم‌کننده، خیلی زود کنترل داستان را به دست می‌گیرد....

در ابتدا باید اعتراف کنم — هرچند شاید از نظر سیاسی نادرست باشد — که فکر می‌کردم ترکیب بروس ویلیس به‌عنوان مأمور مستقل اف‌بی‌آی و میکو هیوز («سایمون») به‌عنوان پسربچه‌ای نابغه با اوتیسم پرصدا و آزاردهنده، تماشای فیلم را دشوار کند. خوشبختانه معرفی شدید و درگیرکنندهٔ شخصیت‌ها به‌زودی آرام می‌گیرد و داستان تا حدی نامحتمل، اما سرگرم‌کننده، خیلی زود کنترل داستان را به دست می‌گیرد. دولت آمریکا مسابقه‌ای برگزار می‌کند تا ببیند آیا کسی می‌تواند رمز «مرکوری» را که شکستن آن ناممکن خوانده می‌شود، رمزگشایی کند یا نه، و آقای هیوز واقعاً به‌عنوان پسربچه‌ای که با نگاه کردن رمز را می‌شکند، قابل‌باور است. وقتی او برای دریافت جایزه تماس می‌گیرد، همه‌چیز به‌هم می‌ریزد و به‌زودی او و ویلیس در حالی که از دست NSA و اف‌بی‌آی فرار می‌کنند، تلاش می‌کنند به عمق این توطئهٔ تاحدی دور از باور اما جذاب پی ببرند. این یکی از آن فیلم‌هایی است که به شما یادآوری می‌کند چرا ویلیس روزگاری ستاره شد؛ او هرگز بهترین بازیگر پردهٔ نقره‌ای نبود، اما جذابیت فراوانی دارد و در اینجا از آن به‌خوبی استفاده می‌کند. پیوند او با پسرک هم خوب از کار درآمده — مخصوصاً که شخصیت جوان دیالوگ‌های برجستهٔ زیادی ندارد — و فیلم با اکشن کافی، دو ساعت را رضایت‌بخش می‌گذراند. واقعاً نمی‌فهمم چرا آلک بالدوین در این فیلم به‌کار گرفته شده — او بازیگری بسیار خشک است، هرچند اینجا با حضور چای مک‌براید، همکار جدی‌اش در اف‌بی‌آی، رقابت برابری دارد. فیلم آن‌قدرها هم که برخی می‌گویند بد نیست. دو تن از بازیگران موردعلاقه‌ام حضور دارند و این فیلم بار دیگر نشان می‌دهد که اگر داستانی عالی داشته باشی، نیازی به جلوه‌های ویژه نیست! این فیلم شگفت‌انگیز، پُر احساس و همان چیزی است که سینما باید باشد. کار بسیار خوبی بود.