فیلم A Love Song for Bobby Long 2004

«آهنگی عاشقانه برای بابِی لانگ» (2004) دختری ۱۸ ساله، تیزهوش اما بی‌پول (اسکارلت جوهانسون)، پس از مرگ مادر از هم‌گسیخته‌اش به نیواورلئان بازمی‌گردد و خانه‌ای مخروبه را در محلهٔ کم‌درآمد به ارث می‌برد که دو هم‌وارث غریبه هم در آن سهیم‌اند: یک استاد سابق زبان انگلیسی با رفتاری عجیب (جان تراولتا) و شاگردی که می‌خواهد نویسنده شود (گابریل مَخت)، هر دو الکلی و در غروب‌زدگیِ افسرده‌ای...

«آهنگی عاشقانه برای بابِی لانگ» (2004) دختری ۱۸ ساله، تیزهوش اما بی‌پول (اسکارلت جوهانسون)، پس از مرگ مادر از هم‌گسیخته‌اش به نیواورلئان بازمی‌گردد و خانه‌ای مخروبه را در محلهٔ کم‌درآمد به ارث می‌برد که دو هم‌وارث غریبه هم در آن سهیم‌اند: یک استاد سابق زبان انگلیسی با رفتاری عجیب (جان تراولتا) و شاگردی که می‌خواهد نویسنده شود (گابریل مَخت)، هر دو الکلی و در غروب‌زدگیِ افسرده‌ای غرق‌اند. با پیش‌رفت داستان، حقیقت آرام‌آرام عیان می‌شود. این فیلم در فضایی کند و گاه بامزه در «شهر بزرگ آسان» رخ می‌دهد و پر است از شعر و نثر و موسیقی جاز، بلوز و فولک. به‌شدت به نقل‌قول‌های ادبی متکی است، به شیوه آثاری مثل «انجمن شاعران مرده» (1989)، «یافتن فورستر» (2000)، «ماهی مرکب و نهنگ» (2005) و چندین فیلم وودی آلن. اگرچه ریتم فیلم کند است و از نیروی پیش‌رانِ «انجمن شاعران مرده» برخوردار نیست، تماشای یک فیلم آمریکایی هوشمند که جرات می‌کند زمانش را بگیرد و پر از واژگانی است که بینندهٔ کتاب‌خوان را فرض می‌کند، نکتهٔ قابل‌تأملی دارد. داستان در پردهٔ نهایی جان می‌گیرد و حضور دوست‌داشتنی جوهانسون همیشه لذت‌بخش است. مدت زمان: ۱ ساعت و ۵۹ دقیقه. فیلم‌برداری در نیواورلئان و گرِتنا، لوئیزیانا انجام شده است. امتیاز: B-/C+ «آدم‌های نامرئی را می‌خواست تا با آنها زندگی کند. کسانی که هر روز از کنارشان می‌گذریم. کسانی که گاهی خودمان می‌شویم. آنهایی که در کتاب‌ها زندگی می‌کنند و فقط در چشمِ خیالِ کسی وجود دارند. او مردی بود که مقدر شده بود از زندگی عبور کند، نه اینکه دورِ آن بزند. مردی که مطمئن بود کوتاه‌ترین راه به بهشت درست از میان جهنم می‌گذرد.» «آهنگی عاشقانه برای بابِی لانگ» یک اثر ناب است. این فیلم یک فیلم پر از اکشن علمی-تخیلی یا یک درام احساس‌فرسای معمولی نیست؛ دربارهٔ زندگیِ دو آکادمیکِ شکست‌خورده و الکلی و دختری جوان است که ممکن است به همان سرنوشت دچار شود. این فیلم دربارهٔ آدم‌های خسته و ساکت است، و برای آن‌ها ساخته شده است. عشق و نفرت بی‌قید و شرط بین شخصیت‌ها هم قابل‌لمس است و هم هولناک. فکر می‌کنم بیشتر از آنچه دوست دارم اعتراف کنم، در شخصیت Pursy خودم را می‌بینم: بی‌انگیزگی‌اش، دلتنگی برای خاطراتِ زندگی‌ای که هرگز نداشت... او شخصیتی زیباست و به‌خوبی تصویر شده است. هر کسی که بیش از پنج دقیقه مرا بشناسد می‌داند اسکارلت جوهانسون شاید محبوب‌ترین فرد روی زمین برای من باشد. بازیگر، کمدین، کارآفرین، تهیه‌کننده—او هنرمند شگفت‌انگیزی است. شاید این یکی از کم‌طرفدارترین فیلم‌های او باشد، اما به‌نظرم یکی از بهترین‌هایش است. این فیلم واقعاً زندگی‌ها و احساسات آدم‌های ناشناس را به تصویر می‌کشد؛ کسانی که در پس‌زمینه محو می‌شوند، هیچ‌کس‌ها، ترک‌تحصیلی‌هایی که زندگی‌شان از اجاره‌ای به اجارهٔ دیگر می‌گذرد. خانواده را می‌توان یافت، و حتی اگر به‌دنبال آن نباشی هم پیدا خواهد شد. با وجود رابطهٔ ناراحت‌کننده و نامانوسی که دارند، این شخصیت‌ها زندگی کردند. آنها مثل اینفلوئنسرهای شبکه‌های اجتماعی زندگیِ مصنوعی نداشتند؛ آنها زندگی کردند.