فیلم Hardcore 1979

هیچ‌کس آن را نمی‌سازد. هیچ‌کس آن را نمایش نمی‌دهد. هیچ‌کس آن را نمی‌بیند. انگار اصلاً وجود ندارد. «هاردکور» را پال شرایدر نوشته و کارگردانی کرده و در آن جورج سی. اسکات، پیتر بویل، سیزن هابلی، دیک سارجنت و لئونارد گینز بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جک نیتشه و فیلم‌برداری از مایکل چپمن است. خلاصه داستان: اسکات نقش یک تاجر میشیگانی را بازی می‌کند که دخترش پس از...

هیچ‌کس آن را نمی‌سازد. هیچ‌کس آن را نمایش نمی‌دهد. هیچ‌کس آن را نمی‌بیند. انگار اصلاً وجود ندارد. «هاردکور» را پال شرایدر نوشته و کارگردانی کرده و در آن جورج سی. اسکات، پیتر بویل، سیزن هابلی، دیک سارجنت و لئونارد گینز بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جک نیتشه و فیلم‌برداری از مایکل چپمن است. خلاصه داستان: اسکات نقش یک تاجر میشیگانی را بازی می‌کند که دخترش پس از سفر یک گروه کلیسایی به کالیفرنیا ناپدید می‌شود. او راهی کالیفرنیا می‌شود تا دخترش را پیدا کند؛ در آنجا یک کارآگاه خصوصی نامناسب (بویل) را استخدام می‌کند و خیلی زود پی می‌برد که دخترش وارد دنیای کثیف و سکس‌آلود سینمای بزرگسالان شده است. اثر ترکیبی از لحظات متناقض است: گاهی با موقعیت‌هایی اغراق‌آمیز و باورناپذیر همراه است و گاهی پُرتأثیر، تحسین‌برانگیز و دلخراش می‌شود. کشمکش میان ایمان مذهبی و گناهان جسمانی سرراست و بلند است، اما همین مسئله به فیلم عمق فکری می‌بخشد و تا حدی مانع از آن می‌شود که تنها به‌عنوان اثری صرفاً استثمارگرانه دیده شود. جنبه‌های نوآری فیلم برای علاقه‌مندان دل‌نشین است؛ گردش در یک زیر‌جهان آلوده و پر از منحرفان و آسیب‌دیدگان از منظر بازی‌ها، جذابیت دارد. شخصیت اسکات هم گرایش‌های کلاسیک نوآر دارد: از تاجر ساده و مذهبی تبدیل می‌شود به کسی که برای رسیدن به پاسخ‌ها ناچار می‌شود خودش وارد دنیای فاسد شود. در پشت صحنه اختلافات هنری وجود داشت که بیش از همه در پایان‌بندی ضعیف به چشم می‌آیند. خاتمه فیلم بوی مصالحه می‌دهد و فرصتی را که می‌توانست به یک پایان نوآرِ کلاسیک و تکان‌دهنده بدل شود از بین می‌برد؛ وحشتی که وعده داده شده بود هرگز به واقعیت نمی‌پیوندد و به جای آن به قهرمانی شکلاتی و غلوشده می‌انجامد. با این حال، فیلم همچنان جذاب و پرقدرت است. از نظر بازیگری، جورج سی. اسکات با این نقش که تا حدودی از ویژگی‌های معمول او دور است عملکرد خوبی دارد؛ او ون دورنِ باوقار را بازی می‌کند که از ناپدید شدن ناگهانی دختر نوجوانش شوکه شده است. پیتر بویل در نقش مست هم فرصت می‌یابد درخششی از خودش نشان دهد و از پس آن برمی‌آید. شخصیت او کانال مؤثری است تا همراه با پدر مذهبی، به بخش‌های زبر و زشت لس‌آنجلس سفر کنیم؛ جاهایی که تقریباً هر چیزی که می‌بیند روح و اعتقاداتش را به‌هم می‌ریزد و در عین حال چشم‌هایش را به‌طرزی غیرمنتظره باز می‌کند. فیلم ریتمی نسبتاً کند دارد و به گفت‌وگوها متکی نیست؛ این رویکرد خوب کار می‌کند چون اجازه می‌دهد بیشتر در فضایی از صنعتی که توسط افراد پست، محتاج و طمع‌کار اشغال شده — اما گاهی هم آدم‌های خوب بدشانسی‌کشیده‌ای در آن حضور دارند — غوطه‌ور شویم. امتیاز: 7/10