فیلم Land of the Dead 2005

رومرو دولت بوش را مانند یک پیش‌غذا برای خوردن ترتیب می‌دهد. «سرزمین مردگان» را جورج ای. رومرو نوشته و کارگردانی کرده؛ چهارمین فیلم از مجموعه آثار او درباره زامبی‌هاست. بازیگران اصلی عبارت‌اند از سایمون بیکر، جان لگویزامو، دنیس هاپر، یوجین کلارک و آسیا آرژنتو. جامعهٔ بشری مجدداً سازمان‌یافته و در بخشی قرنطینه‌شده از آمریکا گرد آمده است. این جامعه تحت حکومتی فئودال به رهبری پل کافمن (هاپر)...

رومرو دولت بوش را مانند یک پیش‌غذا برای خوردن ترتیب می‌دهد. «سرزمین مردگان» را جورج ای. رومرو نوشته و کارگردانی کرده؛ چهارمین فیلم از مجموعه آثار او درباره زامبی‌هاست. بازیگران اصلی عبارت‌اند از سایمون بیکر، جان لگویزامو، دنیس هاپر، یوجین کلارک و آسیا آرژنتو. جامعهٔ بشری مجدداً سازمان‌یافته و در بخشی قرنطینه‌شده از آمریکا گرد آمده است. این جامعه تحت حکومتی فئودال به رهبری پل کافمن (هاپر) اداره می‌شود و بقایش وابسته به منابعی است که رایلی (بیکر) و تیمش «دِد ریکانینگ» از بیرون به‌دست می‌آورند. اما در یکی از غارت‌ها، آن‌ها متوجه می‌شوند یکی از زامبی‌ها، «بیگ ددی» (کلارک)، نشانه‌هایی از بازگشت آگاهی انسانی را نشان می‌دهد. بعد از بازسازی «سپیده‌دم مردگان» در ۲۰۰4 و ستایش‌های وارده بر زوم-کمدی «شان آو دِ دِد» در همان سال، پرسش بزرگی پیش آمد: آیا رومرو، استاد مردگان، باز هم به سراغ این مجموعه خواهد رفت؟ پاسخ خوشحال‌کننده بله بود. اگرچه فیلم در بعضی جاها از قدرت قسمت‌های قبلی کمی پایین‌تر است، خبر خوب این است که «سرزمین مردگان» با خشونت‌های خونین و گرایش‌های سیاسی خود می‌تازد. طبیعی است که جهان زامبی‌ها از زمان آخرین کار رومرو در ۱۹۸۵ تغییرات زیادی کرده، اما او توانسته رنگ و بوی قدیمی را حفظ کند و هم‌زمان وضعیت اجتماعی ناپایدارِ سال‌های حوالی ۲۰۰۵ را منعکس کند. خود او می‌پذیرد که گلایه‌هایی به دولت بوش دارد، و هاپر با بازی اغراق‌آمیزش عمدتاً نقش دانالد رامسفلد را تداعی می‌کند. از آتش‌بازی‌هایی در آسمان که همسان‌سازی را القا می‌کنند تا تقسیمات طبقاتی در زمین، رومرو مثل همیشه حرفی برای گفتن دارد. بازیگران گروهی محکم و پُرانرژی‌اند؛ بیکر خوشایندانه در قالبِ نقش قهرمان موفق ظاهر می‌شود، و طرفداران صحنه‌های خونین از راه‌های نوآورانهٔ جورج در ارائهٔ صحنه‌های دلخراش بهره‌مند خواهند شد (یکی از سکانس‌های «سر» واقعاً درخشان است). البته ایدهٔ محوریِ هوشمندتر شدن زامبی‌ها تا حدی از مسیر اصلی منحرف می‌نماید، اما از آنجا که او خود قوانین را وضع کرده، حق دارد آن‌ها را تغییر دهد. پایان فیلم امیدبخش است؛ نه‌فقط در این جهان کج‌و‌معوجی که ساخته، بلکه نویددهندهٔ ساخته‌شدن فیلم‌های بیشتری نیز هست. و شاید این کمی دور از انتظار باشد؟ امتیاز: 7/10 این بهترین فیلم زامبی‌ای که دیده‌ام نیست؛ در حدِ قابل قبول است. باید چند بار فیلم را تماشا کرد تا مفهوم کلی آن بهتر درک شود. داستان می‌توانست کمی بهتر پرداخته شود. اما آنچه واقعاً اهمیت دارد این است که در فیلم صحنه‌های زیادی از کشتار زامبی‌ها و نزاع با آن‌ها وجود دارد.