فیلم Antebellum 2020

«گذشته هرگز مرده نیست. حتی گذشته هم نیست.» فیلم در پیچش و رو شدنِ رازها عملکرد بسیار خوبی دارد؛ اما در مجموع می‌توانست بهتر باشد. لحن پردازش مسئله نژاد و تبعیض درست از آب درآمده و مسیرِ روان‌شناسانه‌ای که فیلم انتخاب کرده را منبع نفرت نمی‌دانم، هرچند روایت می‌توانست با رویکردی فراطبیعی هم جلو برود. واکنش‌ها و نقدهای متفاوت برای این فیلم قابل پیش‌بینی است؛ در...

«گذشته هرگز مرده نیست. حتی گذشته هم نیست.» فیلم در پیچش و رو شدنِ رازها عملکرد بسیار خوبی دارد؛ اما در مجموع می‌توانست بهتر باشد. لحن پردازش مسئله نژاد و تبعیض درست از آب درآمده و مسیرِ روان‌شناسانه‌ای که فیلم انتخاب کرده را منبع نفرت نمی‌دانم، هرچند روایت می‌توانست با رویکردی فراطبیعی هم جلو برود. واکنش‌ها و نقدهای متفاوت برای این فیلم قابل پیش‌بینی است؛ در نهایت خودتان باید آن را ببینید. شخصاً از فیلم لذت بردم، اما نه آن‌قدر که نقص‌هایش را نادیده بگیرم. فیلم از یک ایده قوی بهره گرفت و سعی کرد آن را به کار بگیرد؛ نه عالی بود و نه کاملاً ضعیف. در عین حال، بزرگ‌ترین اشکالِ اثر این است که سازندگان با اجرای ناشیانه گاهی یکی از هولناک‌ترین دوره‌های تاریخ آمریکا را به‌گونه‌ای نشان می‌دهند که به‌طور ناخواسته شبیه مسأله‌ای شوخی‌بار به نظر می‌رسد. نمایش خشونت‌های سفید-علیه-سیاه بسیار شدید است؛ شکنجه‌ها و مرگ‌های خشنی که سیاه‌پوستان متحمل می‌شوند بدون هیچ ملاحظه‌ای نشان داده می‌شود؛ از خون و جراحات تا برخوردهای خشن — تصاویر واقع‌گرایانه‌ای که تماشاگر را آزار می‌دهد. اگر این نماها پیام یا قوس احساسی معناداری به همراه داشته باشند، تماشای‌شان سخت ولی ضروری و تأثیرگذار خواهد بود؛ اگر نه، صرفاً خشونت برای خشونت به نظر می‌آیند و بسیاری را آزرده می‌کنند. سازندگان این مرز باریک را به‌خطر انداختند؛ هرچند در مجموع اصلاً کار بدی از پس آن نساخته‌اند، اما به‌طور کامل هم در آن تعادل را برقرار نکرده‌اند. از نظر فنی، برای یک فیلم اول کارگردانی، «Antebellum» قابل توجه است. صحنه‌آراییِ باز و طولانی افتتاحیه—نمایی بدون قطع که از کل مزرعه عبور می‌کند، ورود شخصیت جَنِل مانِه را نشان می‌دهد و در نهایت به لحظه‌ای هولناک در کندپخش می‌رسد—مانند هشداری به تماشاگر عمل می‌کند: اگر از آن‌چه می‌بینید عمیقاً ناراحت می‌شوید، شاید بهتر باشد فیلم را کنار بگذارید. فیلم‌برداری چشم‌گیر و بی‌پرده است و از نشان دادن رخدادها ابایی ندارد. موسیقی متن با استفاده غالب از سازهای زهی بر لحظات تعلیقی می‌افزاید و تولید ظاهری، طراحی لباس و دکورها هم در سطح بسیار خوبی قرار دارند. اما در سطح داستانی، فیلم به‌عنوان فیلمنامه‌نویس ضعیف عمل می‌کند. پیش‌فرض داستانی بسیار جذاب است و ساختار غیرخطی حس معمایی جالبی می‌سازد، اما به جای آن‌که از پتانسیلش استفاده کند و به فیلمنامه‌ای عمیق و منسجم بینجامد، در نهایت به شکلی نسبتاً قابل‌پیش‌بینی خاتمه می‌یابد و خطوط داستانی جذاب زیادی نادیده گذاشته می‌شوند. دقایق نهاییِ اکشن و اوج‌گیریِ داستانی نیز کم‌رمق به‌نظر می‌رسند و مشکلات به‌سادگی حل می‌شوند؛ حتی این پرسش را به وجود می‌آورند که چگونه رخدادهای فیلم می‌توانستند برای مدتی طولانی به‌این صورت ادامه یابند. با این حال، فیلم قطعا یک فاجعه نیست؛ تا پایان درگیرکننده است و بسیاری از صحنه‌ها آن‌قدر جذاب‌اند که مخاطب را میخکوب می‌کنند. نمایشِ زندگی دوگانه‎ی شخصیتِ جَنِل مانِه—در مزرعه و در شهر—به‌خوبی از هم متمایز شده و مانِه با اجرای قدرتمندش بار داستانِ سنگینِ فیلم را بر دوش می‌کشد. در مجموع، «Antebellum» فیلمی است که تماشاگران را به‌خاطر نمایش خشن اما واقع‌گرایانه‌اش تقسیم می‌کند: از یک سو اثری تکان‌دهنده و از نظر فنی شاخص، و از سوی دیگر داستانی که از پتانسیلِ بزرگ خود به‌قدر کافی بهره نمی‌برد و مرگ‌های هولناک و بعضاً بی‌معنی و سکانس‌های نهایی‌اش، برای برخی مخاطبان غیرقابل‌تحمل خواهد بود. خلاصه: تماشای «Antebellum» دشوار است و نقدش نیز به‌همین اندازه سخت است؛ تصویرِ برده‌داری در فیلم بی‌رحمانه است و پیچشی که آن را به ژانر ترسناک/هیجانی می‌کشاند، زمان‌بندیِ نامناسب و در نهایت ناامیدکننده‌ای دارد. اگر نسبت به نمایش خشونت‌های شدید حساسید، با احتیاط ببینید. امتیاز: B.