فیلم Reservoir Dogs 1992

این برداشت منحصربه‌فرد از یک فیلم سرقت که به‌طرز فاجعه‌باری از برنامه خارج می‌شود، عالی است — شیک و هوشمندانه ساخته شده، در عین حال بسیار بامزه و کم‌هزینه. تحسین‌هایی که درباره تارانتینو می‌شود مبنی بر احیای سینمای آمریکا، مشابه تأثیری است که از دههٔ هفتاد در آثار مارتین اسکورسیزی مانند «Mean Streets» دیده‌ایم؛ هم از حیث خشونت سرگرم‌کننده و هم در به‌کارگیری موسیقی در...

این برداشت منحصربه‌فرد از یک فیلم سرقت که به‌طرز فاجعه‌باری از برنامه خارج می‌شود، عالی است — شیک و هوشمندانه ساخته شده، در عین حال بسیار بامزه و کم‌هزینه. تحسین‌هایی که درباره تارانتینو می‌شود مبنی بر احیای سینمای آمریکا، مشابه تأثیری است که از دههٔ هفتاد در آثار مارتین اسکورسیزی مانند «Mean Streets» دیده‌ایم؛ هم از حیث خشونت سرگرم‌کننده و هم در به‌کارگیری موسیقی در فیلم‌ها. از هاروی کیتل بسیار سپاسگزارم که آن‌زمان ریسک کرد و به تارانتینو فرصت داد — نتیجه کاملاً موفقیت‌آمیز بود. درگیری‌های پر از فحشِ خلاف‌کاران برای ۹۹ دقیقه (و بدون حضور زنان) «Reservoir Dogs» که در ۱۹۹۲ اکران شد و توسط کوئنتین تارانتینو نوشته و کارگردانی شده، درام/مهیجی است دربارهٔ سرقت جواهراتی که در لس‌آنجلس به‌شدت به‌هم می‌ریزد؛ بازماندگان به مخفیگاهشان بازمی‌گردند و در یک انبار دربارهٔ اینکه کدام یک از آن‌ها مأمور پلیس است، با هم جر و بحث می‌کنند. نقش دزدان اصلی را هاروی کیتل، تیم راث، استیو بوسِمی، مایکل مدسن و کریس پن بازی می‌کنند و لارنس تیرنی به‌عنوان سرکردهٔ کهنه‌کار حضور دارد. این نخستین فیلم بلند تارانتینو بود که تنها با هزینهٔ حدود ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ دلار ساخته شد و در آن جلوه‌هایی از عظمت آیندهٔ او دیده می‌شود — همان‌چیزی که بعدها در «Pulp Fiction»، «Jackie Brown»، «Kill Bill»، «Inglourious Basterds» و «Django Unchained» بروز کرد — اما «Reservoir Dogs» برای من تاثیرگذار نبود. فیلم تحت‌تأثیر حال‌وهوای کم‌بودجه قرار دارد که برایم قابل‌تحمّل است، اما شخصیت‌های یکنواخت و بی‌جذابیت، بن‌بست‌های خودساختهٔ آن‌ها، دیالوگ‌های کِش‌دار و خسته‌کننده و فضاسازی تک‌بعدی—جایی که حدود ۸۰٪ داستان در یک انبار قدیمی می‌گذرد—آزاردهنده است؛ به‌علاوه در جمع بازیگران اصلی زن وجود ندارد. با این حال دیدن اولین تلاش جدی تارانتینو در فیلم‌سازی جالب است و فیلم لحظاتی سرگرم‌کننده دارد. این اثر درسِ شروع‌های فروتنانه است: نشان‌دهندهٔ پتانسیل، ولی در مجموع در سطح مطلوب نیست. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۹ دقیقه است و در لس‌آنجلس و برابنک فیلم‌برداری شده. نمره: C-. نه، من این پیام را نگرفتم... پس از اینکه سرقت جواهرات به‌هم می‌ریزد و تبه‌کارانِ لباس‌پوشیده مثل سوگواران در فرار چند مأمور پلیس را می‌کشند و یکی‌شان در جریان یک سرقتِ خودرو به‌طرز وحشیانه‌ای زخمی می‌شود، به مخفیگاهشان برمی‌گردند و با زبانی آکنده از فحش به جان هم می‌افتند. آنچه پس از آن رخ می‌دهد شرح دوبارهٔ برنامه‌ریزی و اجرای حمله، معرفی متقابل شخصیت‌ها و نهایتاً کاشتن بذری است برای این درامِ بیش‌ازحد دست‌بالا گرفته‌شده دربارهٔ بی‌اعتمادی و دوپهلویی بی‌رحمانه. تیم راث احتمالاً بیش از بقیه به چشم می‌آید در نقش «آقای اورنج»، اما بقیهٔ بازیگران که تا حدی شناخته‌شده‌اند، چندان ظرافت یا پیچیدگی‌ای ارائه نمی‌دهند وقتی می‌خواهند تصمیم بگیرند کدام‌یک—اگر حتی یکی از آن‌ها—به پلیس خبر داده است. فیلم خشن است، ولی خب؛ این اسکورسیزی نیست و داستان هم وقتی پایانِ قابل‌حدسش آشکار می‌شود، دوام چندانی ندارد. فیلم نخست تارانتینو قطعاً ارزشِ شوک‌آور دارد، اما متأسفانه من کلِ آن را واقعاً خسته‌کننده یافتم. متأسفم—نوشتن و شخصیت‌پردازی خوب بیش از فحش، اوباشی بی‌جاذبه و گلوله است. مناسبِ سلیقهٔ من نیست. من متوجه نمی‌شوم. احساس می‌کنم در طول کل فیلم تقریباً هیچ اتفاقی نمی‌افتد. دیدن بوسِمی در این فیلم جالب بود—نمی‌دانستم او در یکی از آثار اولیهٔ تارانتینو بازی کرده است.