فیلم Home Alone 2: Lost in New York 1992

شرمنده‌ام که بگویم، اما این دنباله را بیشتر از نسخه‌ی اول دوست دارم! نیویورک شهری شگفت‌انگیز است و در کریسمس جلوه‌ای ویژه پیدا می‌کند. به همان اندازه خوب است که نسخهٔ اول بود. در واقع این یکی را بیشتر از اولی دوست دارم. تنها بودن در یک شهر بزرگ می‌تواند وحشتناک باشد، به‌خصوص برای یک کودک. این فیلم هم از نسخهٔ اول خنده‌دارتر است. اگرچه به اندازهٔ...

شرمنده‌ام که بگویم، اما این دنباله را بیشتر از نسخه‌ی اول دوست دارم! نیویورک شهری شگفت‌انگیز است و در کریسمس جلوه‌ای ویژه پیدا می‌کند. به همان اندازه خوب است که نسخهٔ اول بود. در واقع این یکی را بیشتر از اولی دوست دارم. تنها بودن در یک شهر بزرگ می‌تواند وحشتناک باشد، به‌خصوص برای یک کودک. این فیلم هم از نسخهٔ اول خنده‌دارتر است. اگرچه به اندازهٔ فیلم اول سرگرم‌کننده نیست، اما دنباله‌ای چندان بد هم نیست. آغاز فیلم کمی به‌هم‌ریخته است؛ این‌بار خانواده قرار بود به فلوریدا بروند اما اشتباه دقیقه‌نودی در فرودگاه «کوین» (مکالی کالکین) را به نیویورک می‌فرستد. او که اول کمی مضطرب است، با کارت اعتباری پدرش مستقیم به هتل پلازا می‌رود، با سرویس اتاق ولخرجی می‌کند و توجه کنسیرژ مشکوک، تیم کری، را جلب می‌کند. در گشت‌وگذار، جو پشی و دنیل استرن که به‌تازگی آزاد شده‌اند به او برمی‌خورند و تصمیم می‌گیرند از او انتقام بگیرند — پیش از آن‌که نقشهٔ جسورانه‌شان برای سرقت یک فروشگاه اسباب‌بازی را برایش توضیح دهند. البته او از چنگ‌شان فرار می‌کند و سریع تصمیم می‌گیرد جلوی دزدی‌شان را بگیرد — همان‌طور که فقط خودش می‌تواند. اجرای تیم کری و دیگر بازیگران خوب است و صحنه‌های کمدی بدنی به اوج می‌رسد؛ قوطی‌های رنگ، تفنگ میخ‌کوب و حتی یک توپ قدیمی کاربردهای ابتکاری جدیدی پیدا می‌کنند. این فیلم تلاش گروهی خوبی است، با طنزی ملایم و موقعیت‌های بامزه. شاید کمی طولانی باشد و بعضی شوخی‌ها فرسوده شوند، اما کریس کلمبوس بر پایهٔ فیلم اول کار محکمی ساخته و با تغییراتی به‌اندازه، اساس داستان را حفظ کرده است.