فیلم Chronicle 2012

آندرو، جوانی گوشه‌گیر و دست‌پاچه، از طرف پسرخاله خونگرم‌ترش برای رفتن به مهمانی دعوت می‌شود تا حالش بهتر شود. آندرو در خانه مشکل دارد: مادرش در حال مرگ به‌خاطر سرطان است، هزینه داروها سنگین شده و پدرش فردی خشن و الکلی است. او دوربین ویدئویی قدیمی‌اش را همراه می‌آورد تا شاید ناامیدی‌های زندگی‌اش را ثبت کند. در مهمانی، متیو از دست حضور آندرو و دوربینش...

آندرو، جوانی گوشه‌گیر و دست‌پاچه، از طرف پسرخاله خونگرم‌ترش برای رفتن به مهمانی دعوت می‌شود تا حالش بهتر شود. آندرو در خانه مشکل دارد: مادرش در حال مرگ به‌خاطر سرطان است، هزینه داروها سنگین شده و پدرش فردی خشن و الکلی است. او دوربین ویدئویی قدیمی‌اش را همراه می‌آورد تا شاید ناامیدی‌های زندگی‌اش را ثبت کند. در مهمانی، متیو از دست حضور آندرو و دوربینش خجالت می‌کشد و به گروهی از بچه‌های «باحال» می‌پیوندد. دوربین باعث دردسر می‌شود و آندرو از مهمانی بیرون انداخته می‌شود. یکی از آن گروه او را پیدا می‌کند و با او و متیو برای دیدن سوراخ عجیبی در جنگل می‌رودند. سه‌تایی وارد تونلی می‌شوند و با جسمی درخشان و معدنی روبه‌رو می‌شوند. پس از خروج، درمی‌یابند که توانایی تله‌کینتیک یافته‌اند؛ با تمرین این توانایی قوی‌تر شده و از جابه‌جایی لگوها به پرواز می‌رسند. آندرو در استفاده از این قدرت برتری نشان می‌دهد و به‌خاطر مشکلات خانوادگی، انزوا و نوسانات عاطفی، می‌خواهد قدرتش را به‌طرزی تمام‌عیار و خطرناک به کار گیرد. فیلم از ایده‌های نسبتاً آشنا (سبک مستندسازیِ دست‌دوربین و روایت تولد ابرقهرمان) استفاده کرده اما توانسته با زبانی تازه و مقرون‌به‌صرفه قصه‌ای قابل‌اعتنا بسازد. کمبودهایی هم دارد: نیاز روایت اول‌شخص به توجیه زاویه‌های دوربین گاهی باعث لغزش‌هایی می‌شود؛ خشم‌های شدید آندرو در نیمهٔ دوم گاهی نامتناسب به‌نظر می‌رسد و ارتباط تماشاگر با شخصیت را سخت می‌کند؛ و تصویر پدر سوءرفتارکننده کمی اغراق‌شده است. با این حال لحن، ریتم و بازی سه جوان تازه‌قدرت‌گرفته فیلم را تا پایان نسبتاً کوتاه و تند آن به‌خوبی پیش می‌برد. توصیه می‌شود. نمی‌دانم چرا این فیلم نمرات ۷ و بالاتر می‌گیرد؛ اصلاً سلیقهٔ من نیست. سه دوست دبیرستانی رفتارهایی احمقانه، بی‌پروایانه و غیرمسئولانه دارند؛ فقط یکی‌شان نشانه‌ای از عقل و منطق نشان می‌دهد، یکی دیگر صرفاً مسخره است و سومی بی‌ثبات و روانی که فیلم عملاً حول او می‌چرخد. فیلم با پیدا شدن شیء درخشانِ بیگانه و به‌دست آوردن ابرقدرت‌ها خوب شروع می‌شود و چند صحنهٔ نسبتاً بامزه دارد، اما وقتی آن شخصیت بی‌ثبات آرام‌آرام دیوانه‌تر می‌شود، داستان از کنترل خارج می‌شود. می‌توانم با درام و رفتارهای عجیب کنار بیایم اگر فیلم نکات مثبت دیگری مثل تصویربرداری جذاب یا بازی‌های قوی داشت، اما اینجا هیچ‌کدام نیست و فیلم به سبک دست‌دوربینِ لرزان و مستندگونه فیلم‌برداری شده که من به‌راستی آن را نمی‌پسندم. متأسفانه این فیلم برایم چندان سرگرم‌کننده نبود. تماشای خوبی بود؛ دوباره هم خواهم دید و آن را توصیه می‌کنم. من به سبک فیلم‌های «یافت‌شده» علاقه‌مندم، بنابراین اگر این سبک را دوست نداشته باشید ممکن است نظر من را نپذیرید. در این فیلم عملاً همین سه پسر همدیگر را فیلم می‌کنند در حالی که توانایی‌های ماورایی‌شان را به‌دست می‌آورند، آزمایش می‌کنند و رشد می‌دهند؛ یکی از بازیگران بار اصلی را بر دوش دارد و دو نفر دیگر او را همراهی می‌کنند. بازیگران فرعی بیشتر نقش ابزارِ پیش‌برد قصه و زاویهٔ دوربین اضافی دارند. فیلم احساس طبیعی‌ای دارد و جنبه‌های تاریک و سنگینی نیز در آن هست؛ تغییرات حال و هوا را به‌خوبی می‌توان حس کرد. فیلم پرسش‌های جالبی دربارهٔ «واقعیت» رفتار آدم‌ها در مواجهه با ابرقدرت‌ها مطرح می‌کند: بسیاری ادعا می‌کنند که قهرمان می‌شوند، اما واقعیت این است که بیشتر افراد آن‌چه از دستشان برمی‌آید انجام می‌دهند، و ایجاد سازوکار کنترل و توازن میان صاحبان قدرت منطقی به نظر می‌رسد، هرچند اجرای این سازوکار به تقابل قهرمان و ضدقهرمان می‌انجامد. این فیلم کمی یادآورِ «هنکاک» است، هرچند نه دقیقاً همان‌اندازه. اگر به آثار تاریک و لبه‌دار دربارهٔ ابرقدرت‌ها یا به سبک فیلم‌های یافت‌شده علاقه دارید، ارزش تماشا دارد.