فیلم Manhattan Night 2016

پایان‌بندی با حل معماهایی میان دو نفر، در حالی که خانواده‌اش را به خطر می‌اندازد فیلم بر پایه‌ی رمان «منهتن ناکترن» ساخته شده و فیلم‌برداری بسیار خوبی دارد؛ این نخستین فیلم بلند کارگردان هم هست. بازیگران درجه‌یک انتخاب نشده‌اند، اما بازیگران حاضر مناسب و درخورند. ادریان برودی و ایوون استراهوفسکی در نقش‌های خود عالی‌اند. فیلم دقیقاً یک داستان کارآگاهی نیست، اما به آن خیلی نزدیک است؛...

پایان‌بندی با حل معماهایی میان دو نفر، در حالی که خانواده‌اش را به خطر می‌اندازد فیلم بر پایه‌ی رمان «منهتن ناکترن» ساخته شده و فیلم‌برداری بسیار خوبی دارد؛ این نخستین فیلم بلند کارگردان هم هست. بازیگران درجه‌یک انتخاب نشده‌اند، اما بازیگران حاضر مناسب و درخورند. ادریان برودی و ایوون استراهوفسکی در نقش‌های خود عالی‌اند. فیلم دقیقاً یک داستان کارآگاهی نیست، اما به آن خیلی نزدیک است؛ پس اگر به جنائی-معمایی‌ها علاقه‌مندید، این فیلم را تجربه کنید. فضای فیلم جذاب است؛ نکته مهم آن پیشرفت هوشمندانهٔ داستان و تغییراتی است که شخصیت‌ها از ابتدا تا پایان تجربه می‌کنند، نه صرفاً پیش‌بینی اتفاقات. بعضی فیلم‌ها با شروعی قوی اما پایانی ضعیف همراه‌اند؛ اینجا اما شروع متوسطی دارد و در پایان اوج می‌گیرد. دلیل اصلی، میانه‌های فیلم است که همهٔ عناصر را کنار هم نگه می‌دارد و با چند چرخش سریع، تعلیق را افزایش می‌دهد تا انتظارات تماشاگر را برآورده سازد. قصه دربارهٔ یک گزارشگر تازه‌نام‌دار است که وارد رابطه‌ای با زنی جوان و بیوه می‌شود، در حالی که خود متأهل و پدر یک کودک است. خیلی زود متوجه می‌شود مردان مرموزی او را زیر نظر دارند و خانواده‌اش را تهدید می‌کنند. باقیِ فیلم روایت تلاش او برای بیرون آمدن از این مخمصه و کشف دلایل پشت قضایا است. فیلم تا حدی شبیه یک محصول تلویزیونی به نظر می‌رسد — نه به‌خاطر کیفیت تولید که در سطح بالایی است، بلکه به‌خاطر نحوهٔ روایت و ساختار قصه که حال و هوای مینی‌سریال دارد. دلم می‌خواهد این داستان ادامه پیدا کند، حداقل به‌شکل یک مجموعهٔ تلویزیونی. از بهترین‌های ژانر خود است و تقریباً همهٔ جنبه‌هایش را دوست داشتم. شاید خودم هم آن را کمتر از حد لازم تحسین کرده باشم، اما در نهایت از آن راضی هستم. قطعاً پیشنهادش می‌کنم. امتیاز: 7/10 --- «داستان اسب را بگو!» «منهتن نایت» را برایان دِکوبلیس کارگردانی کرده و او فیلمنامه را از رمان «منهتن ناکترن» اثر کالین هریسون اقتباس می‌کند. در این فیلم ادریان برودی، ایوون استراهوفسکی، جنیفر بیلز، کمپبل اسکات، لیندا لاوین و استیون برکاف بازی دارند. موسیقی اثر از جول دوئک و فیلم‌برداری از دیوید تامبلتی است. یک روزنامه‌نگار نیویورکی وقتی زنی از او می‌خواهد مرگ مرموز شوهرش، که فیلم‌ساز سرشناس بوده، را بررسی کند، خود را در شبکه‌ای از دسیسه و شور و شوق می‌یابد. خوشحال‌کننده است که در این دوران هنوز فیلم‌سازانی هستند که نئو-نوآر را در کانون توجه قرار می‌دهند. البته شرط کار این است که پایبندی به عناصر کلاسیک نوآر را بدانید. گرچه نوآر رنگی برای برخی پذیرفتنی نیست، اما اگر به این فیلم با انتظار یک تریلر معمایی ساده نگاه کنید ناامید خواهید شد؛ چون این اثر روح واقعی نوآر را دارد و آشنایی با این سبک، لذت تماشای آن را بیشتر می‌کند. از همان ابتدا حالتی کلاسیک و نوآرگونه به نمایش درمی‌آید؛ وقتی پورتر ورن (با بازی برودی) داستان را روایت می‌کند، زنی اغواگر (با بازی استراهوفسکی) وارد ماجرا می‌شود. تامبلتی تحت هدایتِ درست تصویربرداری، با رنگ‌های برجسته و لوکیشن‌های زیبای نیویورک که هم‌زمان خطر را پنهان دارند، فضای نئو-نوآر را تقویت می‌کند. در کنار آن، موسیقی جَز و بلوزِ دوئک مانند شخصیتی آلوده و هم‌دست عمل می‌کند. دِکوبلیس از شخصیت‌های کلیشه‌ای نوآر استفاده کرده: مرد متأهل و خوشبختی که دچار وسوسه می‌شود، زن فِمِه با گذشته‌ای دردناک و شوهری روان‌پریش، مرد ثروتمندی که آسیب‌های جسمی مردانگی‌اش را خرد کرده و آدم‌کش‌هایی که از کارشان لذت می‌برند. این ترکیب با معمای قتل، ویدیوی متهم‌کننده، خطر خانواده و حجم زیادی از اروتیسیسم همراه می‌شود. خوش‌آمدید به نوآرویل! فیلم کامل و بی‌عیب نیست. دِکوبلیس در نیمهٔ اول اجازه می‌دهد برکاف بیش از حد بازی کند، اما در ادامه این افراط کنترل می‌شود و برکاف بازی ظریف‌تر و مؤثرتری ارائه می‌دهد. کارگردان/نویسنده در پایان شجاعتِ لازم را برای برخوردی تند با وجوه تاریک داستان نشان نمی‌دهد، که این دردی است چون فیلم قبلاً خود را برای چنین پایانی آماده کرده بود. با این همه، نکات قابل تحسینی در فیلم وجود دارد و امیدوارم دِکوبلیس در این عرصه بماند و تامبلتی را نیز همراه خود نگه دارد. امتیاز: 8/10 --- «همیشه به جایی می‌دوم که اتفاق بدی تازه افتاده است» پورتر ورن (ادریان برودی) در ابتدای «منهتن نایت» این جمله را می‌گوید و حضورش در این نوآرِ ساختگی را توضیح می‌دهد. پورتر ستون‌نویسی برای یک نشریهٔ نیویورکی است: «قبلاً فکر می‌کردم نوشته‌هایم می‌توانند تفاوت ایجاد کنند. حالا فقط امیدوارم برای خانواده‌ام کافی باشند.» مگر اینکه آن‌ها پس از خواندن روزنامه را بخورند، بعید است یک ستونِ کوتاه بتواند مخارج یک خانوادهٔ چهار نفره را تأمین کند — یا حتی مخارج یک نفر را. پس وقتی پورتر خانه‌اش در منهتن را «معجزه» می‌نامد، معجزه واقعی این است که بتواند با حقوق ستون‌نویسی چنین خانه‌ای را تأمین کند. اگرچه ظاهراً همسر جراحش، لیزا (جنیفر بیلز)، هزینه‌ها را می‌پردازد تا او بتواند روزنامه‌نگاری کند، پورتر بدون مشکل با کارولین کراولی (ایوون استراهوفسکی)، یک زن اجتماعی و بیوهٔ سیمون کراولی (کمپبل اسکات) — کارگردان مشهور و جنجالی — معاشقه می‌کند. جسد سیمون یا آنچه از او مانده در خرابه‌های یک ساختمان تخریب‌شده پیدا می‌شود. کارولین از پورتر می‌خواهد مرگ سیمون را بررسی کند، که از جهاتی احمقانه است چون الف) او آنجا بوده و نه صرفاً شاهدی بی‌گناه، و بالطبع ب) هر اطلاعاتی که پورتر کشف کند می‌تواند علیه او استفاده شود — موضوعی که پورتر در پایان عملاً با تهدید به آن اشاره می‌کند. تنها انگیزهٔ ممکن برای رفتار کارولین این است که فرصت اغوای پورتر را می‌خواسته؛ پورتر چنان شیفتهٔ او و سبک زندگی‌اش است — «من فقط سوار آسانسور با لئوناردو دی‌کاپریو شدم»، کارولین در یکی از ملاقات‌ها به او می‌گوید؛ البته لئو در طبقهٔ دیگری پیاده شد (جایی که احتمالاً فیلم خیلی بهتری در حال ساخت بود) — که کارولین تنها کافی بود بپرسد «می‌خواهی با من رابطه داشته باشی؟» تا به هدفش برسد. در حقیقت شیفتگی پورتر آن‌قدر است که برای دیدن کارولین به انگیزهٔ بیشتری نیاز ندارد؛ حتی یک شوخی بَزوکایی هم برای او انگیزهٔ کافی می‌آورد — گرچه معلوم است که چنین چیزی در فیلمنامه وجود نداشت.