فیلم Twins of Evil 1971

شرارت‌هایی که مردان مرتکب می‌شوند قسمت پایانی سه‌گانه کارنشتاین از فیلم‌های همر، همان ویژگی‌هایی را دارد که آثار این استودیو را نزد طرفداران وحشت محبوب کرده است. بر پایه شخصیت‌هایی از شرایدن لو فانو، همر یک فیلم خون‌آشامی را با موضوعات پاک‌گرایانه و دنبال‌کنندگان جادوگر ترکیب کرده است. پس از مرگ والدین، دوقلوهای همسان ماریا و فریدا گلهرن به کارنشتاین در اروپای مرکزی فرستاده می‌شوند تا پیش...

شرارت‌هایی که مردان مرتکب می‌شوند قسمت پایانی سه‌گانه کارنشتاین از فیلم‌های همر، همان ویژگی‌هایی را دارد که آثار این استودیو را نزد طرفداران وحشت محبوب کرده است. بر پایه شخصیت‌هایی از شرایدن لو فانو، همر یک فیلم خون‌آشامی را با موضوعات پاک‌گرایانه و دنبال‌کنندگان جادوگر ترکیب کرده است. پس از مرگ والدین، دوقلوهای همسان ماریا و فریدا گلهرن به کارنشتاین در اروپای مرکزی فرستاده می‌شوند تا پیش عمویشان گوستاو ویل زندگی کنند. ویل آدمی خشک و مذهبی است که رهبری گروه متعصب شکارچیان جادوگر به نام برادران را بر عهده دارد؛ مشکلی که با بیداری جنسی دوقلوها هم‌زمان شده است. در برابر برادران طبقه اشراف قرار دارد به سرکردگی کنت کارنشتاین، مردی منحرف که به زودی روحش را می‌فروشد و یکی از دختران گلهرن را نیز با خود به تباهی می‌کشاند. عنوان «دوقلوهای شرّ» آسان است که اشاره به خود دختران به نظر برسد، اما در واقع آن‌ها بین دو شرّ قرار دارند: مردان بدطینت در دو سویشان، خدایان و شیطان نگهبانانشان. این تضاد در کنار زیرمتن‌های سیاسی و مذهبی باعث شده فیلم از نظر روایت هوشمندانه باشد. کیفیت تولید بالا است؛ طراحی و لباس‌های دوره‌ای هوشمندانه‌اند و فیلمبرداری دیک بوش به فضای اثر حالتی مرموز می‌دهد. جان هاف کارگردانی قابل و دوربین روان ارائه می‌دهد و موسیقی هری رابرتسون با طعم گوتیک کهنه فضای لازم را پدید می‌آورد. پیتر کاشنگ نقش ویل را با توانایی بی‌نظیری ایفا می‌کند؛ لاغر و خردمند به‌خاطر تراژدی شخصی‌اش، و در نقشی که زیر بار تعارضات روحی کم‌کم فرو می‌ریزد تماشاگر را مسحور می‌کند. دنیس پرایس پشتیبانی محکمی ارائه می‌دهد اما فیلمنامه او را به‌خوبی توسعه نمی‌دهد و شخصیتش کم‌رمق می‌ماند. خود دوقلوها (با صداگذاری دوبله) خوب هستند و هر یک رنگ متفاوتی به شخصیت‌های‌شان می‌دهند تا تماشاگر آن‌ها را از هم تشخیص دهد. دِیمین توماس در نقش کنت با جذابیت بازی می‌کند، اگرچه ضدقهرمان درخشانِ برجسته‌ای نیست، و دیوید واربک در نقش علاقه‌مند عاشق پیشه بازی ضعیف‌تری دارد و در متقاعدسازی نقش چندان موفق نیست. فیلم از نظر محتوا بیشتر درباره آیین‌گرایی و فرقه‌گرایی است تا ترس محض — فرقه‌هایی در هر دو سوی خوب و بد. شخصیت ویل و برادران نشان می‌دهند چگونه قانون‌گراییِ مذهبی می‌تواند آدمی را به نوعی شرّ کمتر آشکار تبدیل کند، در حالی که کارنشتاین و پیروانش وجهی کاملاً شیطانی دارند. آنتون هوفر (دیوید واربک) نماینده میانه‌رو و شرافتمند است. موسیقی رابرتسون برجسته است و اندکی حال و هوای وسترن اسپاگتی نیز دارد؛ فیلم در پرده اول تا حدودی حس وسترن دارد اما به‌محض ظهور آیین‌های شیطانی و خون‌آشامی، به وحشت گوتیک تبدیل می‌شود. برخی از بازیگران مکمل زن نیز نقش‌های چشمگیری ارائه می‌دهند. نکات منفی فیلم شامل دیالوگ‌های بیش از حد و کندی ریتم در مقاطعی است؛ نقش‌هایی مثل کتی (کاتلین بایرون) و دنیس پرایس کمتر از ظرفیت‌شان استفاده شده‌اند و پایان‌بندی تا حدودی ناامیدکننده است. با این حال، فیلم از آثار قابل‌توجه همر در دههٔ ۷۰ است و ارزش تماشا دارد. مدت فیلم حدود ۸۷ دقیقه است و در استودیوهای پاینیوود فیلم‌برداری شده است.