فیلم Election 1999

فیلم Election (1999) یک کمدی-دِرام نوجوانانهٔ بامزه و جذاب است که داستان رقابت انتخاباتی در یک دبیرستان اوماها را روایت می‌کند. تریسی فلیک (با بازی ریس ویذرسپون)، دانش‌آموز پرتلاش و بی‌امان، برای ریاست انجمن دانش‌آموزی نامزد می‌شود. یک معلم از سرِ دل‌زدگی نسبت به او (متیو برودریک) سعی می‌کند یک پسر ورزشکار خوش‌مشرب و کم‌عمق به نام پل (کریس کلین) را ترغیب کند تا علیه...

فیلم Election (1999) یک کمدی-دِرام نوجوانانهٔ بامزه و جذاب است که داستان رقابت انتخاباتی در یک دبیرستان اوماها را روایت می‌کند. تریسی فلیک (با بازی ریس ویذرسپون)، دانش‌آموز پرتلاش و بی‌امان، برای ریاست انجمن دانش‌آموزی نامزد می‌شود. یک معلم از سرِ دل‌زدگی نسبت به او (متیو برودریک) سعی می‌کند یک پسر ورزشکار خوش‌مشرب و کم‌عمق به نام پل (کریس کلین) را ترغیب کند تا علیه تریسی کمپین کند؛ تلاشی که به رقابتی عجیب و تکان‌دهنده می‌انجامد. این فیلم شبیه به کمدی‌های دبیرستانی سابق است اما طرح منحصر‌به‌فرد حول یک انتخابات مدرسه‌ای، به آن رنگ و بویی متفاوت می‌دهد. برخلاف بعضی کمدی‌های هم‌دوره‌اش، فیلم به تقلای بزرگ‌سالانه نزدیک‌تر است و چند صحنهٔ شبیه‌سازی شدهٔ روابط جنسی دارد بدون نمایش عریانی؛ این صحنه‌ها هرچند آشکارند ولی تا حد زیادی بامزه و در پیشبرد داستان ضروری‌اند. در چند صحنه صدای موسیقی اسپَگتی وسترن (به‌ویژه قطعه‌ای از انیو موریکونه) با تأثیر کمدی‌وار، لبخند تماشاگر را می‌رباید. فیلم به‌طرزی زیرپوستین مدرسه و نقش معلم را هجو می‌کند و نشان می‌دهد چگونه یک معلم خوب با سابقهٔ درخشان می‌تواند با یک اشتباه نسنجیده اعتبارش را از دست بدهد—و در عین حال راهی برای کفاره و بازگشت پیدا کند. موضوع اصلی فیلم نقد جاه‌طلبی کور و پیامدهای آن است؛ انگار پس از سی سال هنوز تلنگری است به ما که اگر در فرایندهای دموکراتیک‌مان بی‌تفاوت باشیم، نتیجه‌اش می‌تواند چنین افرادی باشد. اجرای بازیگران قابل‌توجه است: ریس ویذرسپون نقش تریسی را عالی بازی می‌کند، هرچند در این نقش اغواکننده به‌نظر نمی‌رسد؛ کریس کلین به‌خوبی نقش «پل»ِ ساده‌دل اما مؤثر را ایفا می‌کند و متیو برودریک در نقش معلم—مک‌آلیستر—در سراسر فیلم برجسته است. شخصیت‌های فرعی مثل لیسا و تامی هم به فضا و پویایی داستان کمک می‌کنند، حتی اگر بعضی خطوط داستانی کم‌عمق به‌نظر برسند. فیلم همچنین جنبهٔ بلوغ و کنترل نفس را بررسی می‌کند: تریسی ظاهراً تجسّم کنترل ذات است اما در صحنه‌هایی مانند کندن پوستر رقیبش، از کنترل خارج می‌شود؛ از طرف دیگر، معلمش به سمت پسرفت می‌رود—ابتدا در اندیشهٔ رابطهٔ خارج از زناشویی و سپس در واکنش‌های احساسی نسبت به تریسی که در نهایت باعث از دست رفتن ازدواج و شغلش می‌شود. صحنهٔ پایانی که سال‌ها بعد مک‌آلیستر تریسی را در واشنگتن دی‌سی می‌بیند و از عصبانیت لیوان نوشیدنی‌ای را به سمت لیموزین او پرتاب می‌کند، نشان‌دهندهٔ تکمیلِ پسرفت شخصیتی اوست. این فیلم در مجموع تقریباً ۱ ساعت و ۴۳ دقیقه طول دارد و بخش‌هایی از آن در حوالی اوماها، نبراسکا و در پایان در واشنگتن دی‌سی فیلم‌برداری شده است. ریتم فیلم نسبتاً کند آغاز می‌شود اما تا پایان به تجربه‌ای سرگرم‌کننده تبدیل می‌شود. برخی منتقدان از بخش‌های مونولوگ داخلی خوششان نیامده‌اند، اما برای بسیاری از تماشاگران این عناصر باعث برهم خوردن کلیت فیلم نمی‌شود. امتیاز کلی: B- — فیلم به‌تدریج شکل می‌گیرد ولی در پایان تبدیل به اثر خوش‌تماشی می‌شود و تماشای آن ارزشش را دارد.