فیلم Batman Returns 1992

بتمن بازمی‌گردد در بخش‌هایی اغراق‌آمیز بودن فضای کارتونیِ دهه و سبک عجیب برتون را نشان می‌دهد، اما با اجراهای شگفت‌انگیز و یک داستان قهرمانی محدودتر تعادل پیدا می‌کند. وارنر برادرز بلافاصله پس از موفقیت عظیم بتمن (۱۹۸۹) که عملاً استودیو را از ورشکستگی نجات داد، ساخت دنباله را شروع کرد. این‌بار تیم برتون کنترل خلاقانهٔ کامل فیلم را داشت و نتیجه در فیلم مشهود است:...

بتمن بازمی‌گردد در بخش‌هایی اغراق‌آمیز بودن فضای کارتونیِ دهه و سبک عجیب برتون را نشان می‌دهد، اما با اجراهای شگفت‌انگیز و یک داستان قهرمانی محدودتر تعادل پیدا می‌کند. وارنر برادرز بلافاصله پس از موفقیت عظیم بتمن (۱۹۸۹) که عملاً استودیو را از ورشکستگی نجات داد، ساخت دنباله را شروع کرد. این‌بار تیم برتون کنترل خلاقانهٔ کامل فیلم را داشت و نتیجه در فیلم مشهود است: بتمن بازمی‌گردد عجیب‌وغریب بودن کارتونی را که در فیلم اول تا حدی مهار شده بود، پررنگ‌تر می‌کند. فیلم بیش از آنکه روی بتمن تمرکز کند، به پنگوئنِ دنی دویتو و زن گربه‌ایِ میشل فایفر می‌پردازد تا جایی که مایکل کیتون گاهی نقش مکمل را بازی می‌کند. هرچند این به‌نظر ناامیدکننده می‌آید، اما فایفر این زن گربه‌ای اغراق‌آمیز را به‌طرزی نمادین اجرا می‌کند و دویتو هم در نقش خود بازی درخشانی دارد. نکتهٔ مثبت دیگر این است که فیلم از کلیشهٔ تهدید جهانیِِ فیلم‌های کمیک فاصله می‌گیرد و به‌جای آن روی بازرگانان و سیاستمداران فاسد تمرکز می‌کند. اوج داستان ممکن است بخش بزرگ‌تری از شهر را درگیر کند، اما همچنان نسبت به اکثر فیلم‌های کمیک محدودتر و محلی‌تر است. بتمن بازمی‌گردد نقاط ضعفی دارد، اما فضای کریسمسی، بازگشت مایکل کیتون به نقش تعیین‌کننده‌اش و بازی‌های درخشان فایفر و دویتو، اغراق و کمبود تمرکز روی خودِ بتمن را جبران می‌کند و در نهایت به یک اثر قابل‌قبول در فرنچایز بتمنِ دههٔ ۹۰ بدل می‌شود. تنها فیلمِ بزرگِ دیگر بتمن. شاید اکشن کمتری داشته باشد، اما همچنان فیلم بسیار خوبی است. بتمن اصلیِ تیم برتون قطعاً شایستهٔ یک دنبالهٔ درخور بود؛ متأسفانه این فیلم آن‌چنان که باید جواب‌گو نیست. بتمنِ کیتون سزاوار فضایی خشن‌تر و دراماتیک‌تر بود، نه شوخی‌های اصطلاحاً طنزآمیز و کم‌مایه. دیدن آن ارزش دارد، اما توقع‌تان را پایین نگه دارید.