فیلم هندی Thank You for Your Service 2017

نمایشی قابل اعتنا از بازی بازیگران اصلی و فیلمنامه‌ای خوب برای این فیلم زندگی‌نامه‌ای. زمانی که دچار PTSD می‌شوی، در زمان گیر می‌کنی. حس ایستادن در جا و ناتوانی از فرار، به‌خوبی در کشمکش‌های روانی این کهنه‌سربازان توصیف شده است. تروما تو را از واقعیتی امن که در آن با رویاها، اهداف و قدرشناسی از چیزهای کوچک و خوب زندگی رشد کرده‌ای بیرون می‌کشد. هر یک از...

نمایشی قابل اعتنا از بازی بازیگران اصلی و فیلمنامه‌ای خوب برای این فیلم زندگی‌نامه‌ای. زمانی که دچار PTSD می‌شوی، در زمان گیر می‌کنی. حس ایستادن در جا و ناتوانی از فرار، به‌خوبی در کشمکش‌های روانی این کهنه‌سربازان توصیف شده است. تروما تو را از واقعیتی امن که در آن با رویاها، اهداف و قدرشناسی از چیزهای کوچک و خوب زندگی رشد کرده‌ای بیرون می‌کشد. هر یک از این عناصر در یک چشم‌به‌هم‌زدن برای این سربازان نابود شده است. اکنون زندگی‌شان در حالت تعلیق قرار گرفته، طوری که بارها و بارها آن احساس تروما را تجربه می‌کنند و این حس آنها را می‌بلعد تا وقتی که مجبور شوند با آن روبه‌رو شوند. جنگیدن دیگر مستقیم مثل میدان نبرد نیست؛ آنها حالا باید برای سلامت روان خود در جامعه‌ای که به PTSD انگ می‌زند بجنگند. فرماندهانشان PTSD و سربازانی را که خودکشی کرده‌اند کم‌اهمیت جلوه می‌دهند. خدمات درمانی یا اندک است یا اصلاً وجود ندارد، و بوروکراسی گرفتن کمک را عملاً دشوار می‌سازد. همه اینها در حالی رخ می‌دهد که سلامت روانی‌شان رو به وخامت می‌گذارد و زندگی خانوادگی‌شان در آستانه فروپاشی است؛ پس تعجبی ندارد که بسیاری از کهنه‌سربازان به خودکشی روی می‌آورند. تروما تاریک، هولناک و آدم را پراکنده‌تر از همیشه رها می‌کند؛ حالتی از سردرگمی، درماندگی و هراس. بسیاری از مردم در طول زندگی‌شان تروما و PTSD را تجربه خواهند کرد، نه فقط سربازان. اما بسیاری خود را با این فکر که «این برای من رخ نخواهد داد» تسکین می‌دهند. تأثیر تروما بسیار دشوار درک می‌شود و از همین رو درمان آن نیز سخت است. بنابراین ساختن فیلم‌هایی از این دست و بازگو کردن چنین داستان‌هایی اهمیت فراوان دارد تا بتوانیم بهتر افراد درگیر تروما — از جمله خود شما — را درک، درمان و تسکین دهیم.