فیلم The Offence 1973

چیزی شبیه حقیقت فیلم The Offence را سیدنی لومه کارگردانی کرده و فیلمنامه را جان هاپکینز از نمایش‌نامهٔ خودش با عنوان This Story of Yours اقتباس کرده است. در این فیلم شان کانری، ایان بنن، ترور هاوارد و ویویِن مرچنت بازی می‌کنند. فیلم‌برداری را جِری فیشر بر عهده داشته و موسیقی اثر هریسون بِرت‌ویستل است. افسر کارآگاه، سروان جانسون (با بازی کانری)، دو دهه در نیروی پلیس...

چیزی شبیه حقیقت فیلم The Offence را سیدنی لومه کارگردانی کرده و فیلمنامه را جان هاپکینز از نمایش‌نامهٔ خودش با عنوان This Story of Yours اقتباس کرده است. در این فیلم شان کانری، ایان بنن، ترور هاوارد و ویویِن مرچنت بازی می‌کنند. فیلم‌برداری را جِری فیشر بر عهده داشته و موسیقی اثر هریسون بِرت‌ویستل است. افسر کارآگاه، سروان جانسون (با بازی کانری)، دو دهه در نیروی پلیس بریتانیا خدمت کرده و در این مدت شاهد قتل‌ها، تجاوزها و جرایم سنگین بی‌شمار بوده است. تصاویر و آدم‌هایی که با آن‌ها مواجه شده، اثر عمیقی بر او گذاشته‌اند. وقتی مظنون به تجاوز به کودک، کنت باکستر (ایان بنن)، برای بازجویی نزد جانسون آورده می‌شود، ذهن او شروع به تکه‌تکه شدن می‌کند و کنترلش را از دست می‌دهد؛ سوی تاریکی از او سر برمی‌آورد که هم به شکل فیزیکی و هم ذهنی نمایان می‌شود. شاید بعید به‌نظر برسد که لومه و کانری در کارنامه‌شان چنین گوهر پنهانی داشته باشند، اما The Offence دقیقاً همین است. فیلمی ناخوشایند و ناراحت‌کننده با هستهٔ روایی تکان‌دهنده که در گیشه شکست خورد. تقریباً در سراسر جهان اکران گسترده‌ای نداشت و تنها در ده سال اخیر روی فرمت خانگی منتشر شد. فیلم تنها پس از آن ساخته شد که کانری با یونایتد آرتیستس معامله‌ای کرد: او تنها در صورت حمایت این شرکت از چند پروژه می‌پذیرد دوباره نقش جیمز باند را در Diamonds Are Forever بازی کند. یکی از آن پروژه‌ها The Offence بود، بنابراین کانری با اختیار کامل برای بازی در نقش جانسون و انتخاب لومه به‌عنوان کارگردان، این فیلم را ساخت. با پس‌زمینهٔ بتنی و تیرهٔ یک «شهرک تازه‌ساز» (ساختمان‌های ارزان‌قیمتی که دولت برای رفع مشکل مسکن ساخته بود)، The Offence ترکیبی جذاب از داستان پلیسی و درام روان‌شناختی است. فیلم پرسش‌های زیادی مطرح می‌کند و با اتکا بر ابهام طوری است که تماشای دوبارهٔ آن را ضروری می‌سازد، اما در مرکز آن موضوع اصلی این است که شغل هولناک یک انسان چگونه بر خود او تأثیر می‌گذارد. آیا ممکن است کسی که مدت طولانی به دنبال موجودات زشت می‌رود و در میان آن‌ها زندگی می‌کند، بالاخره خودش به یکی از آن‌ها تبدیل شود؟ این فیلم را به‌عنوان سرگرمی سبک و راحت نمی‌توان توصیه کرد؛ شب راحت کنار بخاری نیست. اما به‌عنوان هنر سینما، مطالعهٔ شخصیتی سوزان و بازیگری درخشان، امتیاز بالایی می‌گیرد و ذهن را تحریک می‌کند. فیلم دیالوگ‌محور است و لومه—با آن‌همه تسلط در کارگردانی—فضا را خشن و نگران‌کننده نگه می‌دارد و در تلخی داستان غوطه‌ور می‌شود. کانری هرگز بهتر از این نبوده: کاملاً مجذوب‌کننده، نیرویی سنگین و متعهد به نقش. بنن نیز شاید هرگز بازی به این اندازه‌ای نداشته؛ صحنه‌های مشترک آن دو درس‌هایی در بازیگری‌اند که دو ذهن تحریف‌شده را با نیرویی ناراحت‌کننده به هم می‌کوبند و تماشاگر را تا مدت‌ها پس از پایان فیلم در چنگ می‌گیرند. هاوارد نیز به فیلم کیفیتی متین می‌افزاید و در صحنه‌های مشترکش با کانری بهترین واکنش‌ها را به‌وجود می‌آورد، و مرچنت در نقش همسر جانسون در بیرون از کار، بازی‌ای خام و دل‌نشین ارائه می‌دهد. The Offence را نمی‌توان در قابی خاص جا داد؛ فیلمی منحصربه‌فرد است و از طرفداران جدی سینما انتظار می‌رود که آن را دنبال کنند. از موسیقی کم‌تهییه و فضای تهدیدآمیز دههٔ هفتاد تا پایان‌بندیِ محکم، The Offence قطعه‌ای ضروری از سینمای بریتانیا است. ۹.۵/۱۰