فیلم One Second 2020

«ژانگ» (ئی ژانگ) از اردوگاه کار اجباری فرار می‌کند درست وقتی انقلاب فرهنگی چین در اوج است. برنامه‌اش بازگشت به خانه‌ای دورافتاده است تا شاید نمایشی از یک خبرنامه‌ی تبلیغاتی کوتاه را ببیند که دختر خردسالش در آن حضور دارد. اما این فیلم‌های چندحلقه‌ای مدام دست‌به‌دست می‌شوند، آسیب می‌بینند، دزدیده می‌شوند و حتی پر از ماسه می‌گردند؛ بنابراین یافتن نسخه‌ای سالم و قابل نمایش کاری...

«ژانگ» (ئی ژانگ) از اردوگاه کار اجباری فرار می‌کند درست وقتی انقلاب فرهنگی چین در اوج است. برنامه‌اش بازگشت به خانه‌ای دورافتاده است تا شاید نمایشی از یک خبرنامه‌ی تبلیغاتی کوتاه را ببیند که دختر خردسالش در آن حضور دارد. اما این فیلم‌های چندحلقه‌ای مدام دست‌به‌دست می‌شوند، آسیب می‌بینند، دزدیده می‌شوند و حتی پر از ماسه می‌گردند؛ بنابراین یافتن نسخه‌ای سالم و قابل نمایش کاری ساده برای مردی گرسنه و خسته نیست. او سپس با «لیو» (هاوچون لیو) برخورد می‌کند که او هم به فیلم نیاز دارد اما برای هدفی کاملاً متفاوت و احتمالاً عملی‌تر؛ در نتیجه تلاش برای گرفتن فیلم از او و هم‌زمان یک قدم جلوتر ماندن از مأموران تعقیب‌کننده کار دشواری است. روایت با فلاش‌بک‌هایی هویت هر دو شخصیت و دلیل تعقیب این لحظه‌ی درونِ نیترات را روشن می‌کند و هر دو بازیگر نقش خود را خوب ایفا می‌کنند. فیلم از جهاتی یادآور «سینما پارادیزو» است، چون نشان می‌دهد سینما برای جامعه‌ی یک شهر کوچک تا چه اندازه اهمیت داشت؛ چگونه پروژکتورچی—در اینجا «آقای فیلم» (وی فان)—تا حدی مقام و احترام داشت، با اینکه پرده چیزی بیش از یک ملحفه بزرگ نبود و مردم با اشتیاق گرد هم می‌آمدند تا هر آنچه مقامات صلاح می‌دانستند ببینند. نقدی نیمه‌پنهان از همه‌ی مظاهر «حزبی» در قالب طنزی تیره و دیالوگ‌هایی بی‌پروا که اصول هر حکومتی را به سخره می‌گیرند، وجود دارد. صحنه‌های مربوط به وی فان به‌ویژه در پایان لبخندی بر لب می‌آورند و نوعی بی‌ثمری اندک هم مؤثر واقع می‌شود. تصویربرداری گاهی صمیمیت قدرتمندی منتقل می‌کند و گاهی عقب می‌کشد و به ما اجازه می‌دهد در رنج‌ها و انگیزه‌های این مرد تأمل کنیم: آیا او بالاخره فیلم را خواهد دید و اصلاً چه کرده که این‌قدر در پی بازداشتش هستند؟ فیلم در مقاطعی کمی کند است، اما نیم‌ساعت پایانی‌اش ارزش تماشا دارد.