انیمه Kubo and the Two Strings 2016

هر از گاهی فیلم خانوادگی‌ای می‌آید که در روایت خلاقانه و گستره‌ی بصری خیره‌کننده‌اش واقعاً شگفتی‌ساز است. «کوبو و دو تار» دقیقاً چنین اثری است: فانتزی-ماجراجویی ژاپنی که هم محرک و هم آرام‌بخش است. بی‌درنگ می‌توان گفت این فیلم به‌لطف قلب و روح متعهد و فلسفی‌اش و ارائه‌ای رنگارنگ و باشکوه، اثری شاهکار است که عناصر غنیِ فولکلور شرق دور، نشانه‌هایی از انیمه و هنر...

هر از گاهی فیلم خانوادگی‌ای می‌آید که در روایت خلاقانه و گستره‌ی بصری خیره‌کننده‌اش واقعاً شگفتی‌ساز است. «کوبو و دو تار» دقیقاً چنین اثری است: فانتزی-ماجراجویی ژاپنی که هم محرک و هم آرام‌بخش است. بی‌درنگ می‌توان گفت این فیلم به‌لطف قلب و روح متعهد و فلسفی‌اش و ارائه‌ای رنگارنگ و باشکوه، اثری شاهکار است که عناصر غنیِ فولکلور شرق دور، نشانه‌هایی از انیمه و هنر ظریف اوریگامی را در هم می‌آمیزد. رقابت برای خلق انیمیشن‌های خیره‌کننده در سال‌های اخیر بسیار بالا بوده، اما «کوبو» برتری خودش را نشان می‌دهد. هیچ‌کس نمی‌تواند از ثبتِ توانایی فیلم‌سازی تراویس نایت در این جواهر میان‌قرون‌وسطایی خیال‌انگیز پی‌ در پی حرفی بزند. مثلِ بیشتر روایت‌های ماجراجویانه و سخت که در پی فضایی کاوشگرانه‌اند، «کوبو و دو تار» درباره‌ی تلاش خلاقانه و بلوغ یک پسر جوان و روبه‌رو شدنش با رخدادهای افسونگر است. نایت و فیلمنامه‌نویسان مارک هایمز و کریس باتلر تولیدی عمیق و چشم‌نواز پدید آورده‌اند که صدابازیگران شاخصی (از جمله برندگان جوایز اسکار چارلیز ترون و متیو مک‌کانهی) و انیمیشنی درخشان و خیره‌کننده دارد؛ نمایشی هیپنوتیزم‌کننده که تماشاگران را از همه گروه‌ها مجذوب می‌کند. نقش‌شناسی فنی فیلم نیز به‌خاطر پیوند با استودیوی اورگنیِ لایکا تقویت شده؛ لایکا در ساختِ انیمیشنِ استاپ‌موشن شهرت قابل‌توجهی دارد و نمونه‌های برجسته‌ای مانند «کورالین»، «پارانورمن» و «باکسترال‌ها» در کارنامه‌اش دیده می‌شود. تصویربرداری دقیق «کوبو» توصیف‌ناشدنی است و پرداخت هنری درخشان لایکا تنها سفر وسوسه‌انگیز نایت در اسطوره‌های دوره ادو در ژاپن را ارتقا می‌دهد. فیلم از همان ابتدا با جملهٔ هشدارآمیزی که گفته می‌شود «اگر باید پلک بزنی، هم‌اکنون این کار را بکن… چون اگر حتی برای یک لحظه نگاهت را از ما برداری، قهرمانمان نابود خواهد شد» وفاداری‌اش را به تمِ جادویی‌اش اعلام می‌کند. داستان در ژاپن باستان رخ می‌دهد؛ کوبو پسر یازده ساله‌ای است که با مادر بیمار خود در حاشیه‌ی روستا زندگی می‌کند. توانایی‌های او در قصه‌گویی و خلق شخصیت‌ها با اوریگامی است و روستاییان را سرگرم می‌کند. مادرش به او می‌گوید قبل از تاریک شدن هوا به خانه بازگردد، اما غیبت او بیشتر به خاطر خطرهایی است که از سوی پدربزرگش «پدرِ ماه» در پی اوست—کسی که در مرگ پدر سامورای او نقش داشته و حالا به دنبال چشم‌های کوبو نیز هست. کوبو باید زره و وسایل جادویی پدرش را بیابد تا آبرو و جانش را بازپس گیرد. در این مسیر، میمونِ پشمالو و دلاورِ پُرشورِ سوسکی او را همراهی می‌کنند و سه‌تاییِ مسافر با نیروهای شیطانی و موجودات فریبنده‌ای روبه‌رو می‌شوند تا سرانجام با پدربزرگ شرورش روبه‌رو گردند. «کوبو و دو تار» اثری شگفت‌انگیز است که با شدتِ ملایم خودش، تجربه‌ای فرار از واقعیت برای کودکان ایجاد می‌کند بی‌آنکه آنها را بترساند. شخصیتِ کوبو با صدای آرت پارکینسون سرشار از ایده‌آلیسم و کنجکاوی است و ترکیب بازیگوشی و معصومیت چشم‌گشاد او برای کودکان جذاب است؛ آن‌ها کنجکاوند که ماجراجویی‌های او را در مسیر تحقق سرنوشت قهرمانِ پدرش دنبال کنند. میمونِ تند و کنایه‌زنِ چارلیز ترون با طنازی‌ای برجسته اجرا شده و سوسکِ شجاعِ متیو مک‌کانهی ترکیبی از طنز و شجاعتِ خیرخواهانه است. رالف فاینز در نقش پدربزرگِ ماه، دشمنی پرداخته و نافذ ارائه می‌دهد که تا حدی می‌تواند نقشِ دارث وِیدر را برای نقشه‌ی شبیه‌سازی‌شدهٔ لوک اسکای‌وُوکر بازی کند. رونی مارا هم در نقشِ عمه‌های توطئه‌گر حضور دلپذیری دارد. جمع بازیگران مکمل شامل صداپیشگانی با پیشینه آسیایی مانند جورج تاکِی، کری-هیرویوکی تاگاوا و مینا نوژی است که شخصیت‌های مجموعه را تکمیل می‌کنند. نکتهٔ برجستهٔ واقعی در «کوبو» فناوری برجستهٔ تولید و ترکیب گونه‌های مختلف انیمیشن است؛ این فیلم، هرچند ریشه در استاپ‌موشن دارد، از تکنیک‌های مدرن‌تر مثل چاپ سه‌بعدی و جلوه‌های بصری دیجیتال نیز بهره برده است تا جلوه‌ای براق و باشکوه بیافریند. تراویس نایت، که پیش‌تر به‌عنوان انیماتور اصلی لایکا شناخته می‌شد، در نخستین تجربهٔ کارگردانی‌اش نشان می‌دهد مهارتش در کنترل جزئیات استاپ‌موشن تا چه حد تأثیرگذار است و چشم‌اندازی سینمایی و حسی خلق می‌کند. در مجموع، «کوبو و دو تار» با جذابیتی گسترده، جسارت، کنجکاوی و عمق می‌درخشد و نمونه‌ای برجسته از یک انیمیشن بلندِ آگاه و باشکوه است. ترکیب کمدی، هیجان، درام و تراژدی در فیلم موفقیت‌آمیز است و به «کوبو» امکان می‌دهد تا با نیرویی رازآمیز و تأمل‌برانگیز خود را نشان دهد. نقد کوتاه دیگر: داستانی خلاق و دل‌نشین. این فیلم سرگرم‌کننده است و سبک انیمیشن لایکا را دوست دارم؛ از میان آثار استودیو تا این لحظه این برای من بهترین کار است. انتخاب بازیگران شاید می‌توانست مناسب‌تر باشد، اما آرت پارکینسون، چارلیز ترون و مک‌کانهی سه‌گانهٔ محکمی را تشکیل می‌دهند؛ پارکینسون و ترون کارشان را به‌خصوص خوب انجام داده‌اند و مک‌کانهی برایم چشمگیرتر است. داستان و انیمیشنِ چشمگیر بزرگ‌ترین نقاط قوت‌اند. پیشنهاد می‌شود. نقد دیگر: گاهی عضویت در یک سینما مزایایی غیرمنتظره دارد. این فیلم داستان پسر یک‌چشمی به‌نام کوبو را تعریف می‌کند که با مادرش در غاری بالای روستا زندگی می‌کند و با اوریگامی و داستان‌های جادویی، مردم روستا را سرگرم می‌کند. تنها قاعده‌اش این است که تا غروب به خانه برگردد. در جشنِ روستا و در اثر رخدادی، مورد تعقیبِ عمه‌های شکل‌تبدیل‌یابنده قرار می‌گیرد؛ مادرش برای محافظت از او هزینه‌ای سنگین می‌پردازد و کوبو همراه دوستانش باید شمشیری نشکن و زرهی جادویی بیابد تا از حملات پدربزرگش در امان بماند. انیمیشن ظریف و دلنشین است؛ از سامورای اوریگامی تا قایقِ ساخته‌شده از برگ‌ها، کوبو از قدرت‌هایش استفاده می‌کند تا یک قدم جلوتر از دشمنان بماند. مبارزات کوتاه، تند و تأثیرگذارند و محور اصلی فیلم رابطهٔ او با دو دوستش است؛ کم‌کم مشخص می‌شود که آن‌ها بیش از یک همراه ساده‌اند. موسیقی داریو ماریانلی ترکیب مناسبی از شادمانی و تهدید ارائه می‌دهد و فیلمنامه با طنز و ماجراجویی همخوانی دارد. روی پردهٔ بزرگ جلوه‌های بصری بسیار زنده و رنگارنگ‌اند؛ فیلم ارزش دیدن دارد. (امتیاز یکی از نقدها: 7/10)