فیلم Life Is Beautiful 1997

نیمه‌ی اول فیلمنامه به‌مراتب از نیمه‌ی دوم قوی‌تر است، و به‌ویژه پایان‌بندی ضعیف‌تر که حال‌وهوایی تجاری و شبیه آثار اسکارپسند دارد. با این حال، روبرتو بنینی حضور قابل‌توجهی دارد؛ او از آن کمدین‌های تصویریِ مدرسه‌ی قدیم است و برخی شیطنت‌هایش بسیار دلنشین‌اند. جزئیات مربوط به فضای دوره‌ای فیلم نیز به‌خوبی پرداخت شده‌اند. «زندگی زیباست» در یک معنا زیباست، اما در عین حال عمیقاً تکان‌دهنده و در...

نیمه‌ی اول فیلمنامه به‌مراتب از نیمه‌ی دوم قوی‌تر است، و به‌ویژه پایان‌بندی ضعیف‌تر که حال‌وهوایی تجاری و شبیه آثار اسکارپسند دارد. با این حال، روبرتو بنینی حضور قابل‌توجهی دارد؛ او از آن کمدین‌های تصویریِ مدرسه‌ی قدیم است و برخی شیطنت‌هایش بسیار دلنشین‌اند. جزئیات مربوط به فضای دوره‌ای فیلم نیز به‌خوبی پرداخت شده‌اند. «زندگی زیباست» در یک معنا زیباست، اما در عین حال عمیقاً تکان‌دهنده و در ذهن ماندگار است. تقریباً از همان ابتدا می‌توان حدس زد فیلم به کجا می‌رسد، ولی این پیش‌بینی فقط نفوذ اثر را در ذهن تقویت می‌کند. من فیلم‌های زیادی درباره‌ی این رویداد تاریخی دیده‌ام، اما این اثر به‌دلیل تمرکز بر یک خانواده‌ی جوان تأثیر عاطفی بیشتری روی من گذاشت و فضای صمیمانه‌تری داشت. همه‌چیز با وجود طنزِ فراوان در فیلم، به‌طرز شگفت‌انگیزی با لحظات تراژیک ترکیب شده است. روبرتو بنینی در نقش گوئیدو فوق‌العاده است؛ نه تنها طنز را به‌خوبی منتقل می‌کند، بلکه در لحظات جدی و اندوهناک نیز توانمندی بازیگری‌اش می‌درخشد. جیوِرجیو کانتارینی هم نمایش کودکانه‌ای چشمگیر ارائه می‌دهد و نیکولتا براشچی نیز بسیار خوب است—به‌ویژه سکانس ماقبل آخر او برجسته است. موسیقی درخشان فیلم یکی دیگر از نقاط قوت است؛ بخش‌هایی از آن مرا به یاد آندریا بوچِلی می‌انداخت (شاید ارتباطی سهل‌گیرانه از سوی من باشد، چون فیلم ایتالیایی است). تنها «اشکال» من—که در واقع چندان هم اشکال نیست—سکانس پایانی با گوئیدو است که کمی سرسری و شتاب‌زده به‌نظر می‌رسید؛ شاید از نظر هدف هنری همین‌طور خواسته شده، اما هنگام تماشا کمی عجیب به‌نظر می‌آمد. ۱۱۶ دقیقه دلخراش و در عین حال باشکوه؛ اثری که بدون شک می‌ماند.