فیلم Harold and the Purple Crayon 2024

چیزی در زکری لوی هست که واقعاً خوشم می‌آید. مثل «شزم» (۲۰۱۹)، او جذابیتی پسرانه و دلنشین دارد که تماشایش لذت‌بخش است. در این فیلم—با این که داستان تا حدی سطحی است—شخصیت‌پردازی او صمیمیت و خوش‌مشربی‌ای دارد که برایم لذتبخش بود. هارولد تجسم انسانی کسی است که خوشبختانه در سرزمین خیال زندگی می‌کند، اما به دنیای واقعی می‌آید تا خالق خود، «پیرمرد»، را پیدا کند....

چیزی در زکری لوی هست که واقعاً خوشم می‌آید. مثل «شزم» (۲۰۱۹)، او جذابیتی پسرانه و دلنشین دارد که تماشایش لذت‌بخش است. در این فیلم—با این که داستان تا حدی سطحی است—شخصیت‌پردازی او صمیمیت و خوش‌مشربی‌ای دارد که برایم لذتبخش بود. هارولد تجسم انسانی کسی است که خوشبختانه در سرزمین خیال زندگی می‌کند، اما به دنیای واقعی می‌آید تا خالق خود، «پیرمرد»، را پیدا کند. همراه با دوست کم‌میلش «موس» (لیل رِل هاوِری) سراغ پیرمردان پارک می‌رود که طبیعتاً دردسرساز می‌شود. سپس پس از این‌که «مِل» (بنجامین بوتانی) و مادرش «تری» (زوئی دِشانِل) او را با ماشین‌شان زیر می‌گیرند، با آن‌ها آشنا می‌شود و یک شب اقامت در خانه‌شان نقطه آغازِ پیوندی ساده و کمی مضحک است که هیچ خطری را متوجه شخصیت‌ها نمی‌کند؛ اما به لطف دخالت‌های گاه‌به‌گاه کتابدار خیال‌پرداز «گری» (جرماین کلمنت) و هم‌پیمان پراکنده‌اش «پُرکی‌پاین» (تانیا رینولدز) این روند خوشایند و سرگرم‌کننده می‌شود. سراسر فیلم یک معصومیت ساده و صادقانه هست که دل‌نشین است—چه کسی دوست نامرئی نداشته؟ انیمیشن در حد کافی خوب است و آن مداد رنگ بنفش انگار می‌تواند به یک چاپگر سه‌بعدی درس‌هایی درباره خلق هواپیما یا تایر ماشین بدهد. شاید همه‌ی این‌ها خوراکی فراموش‌شدنی باشد و از نظر پیچیدگی برای کودکان امروز چندان حساب‌شده نباشد، ولی به طور کلی وسیله‌ای سرگرم‌کننده برای ستاره‌ای است که انگار کاملاً در عنصر خود است. این فیلم تابستانی به‌اندازه بسیاری از انیمیشن‌های پرهیاهویی که تا کنون در ۲۰۲۴ دیده‌ام، جای خود را دارد.