فیلم One Million Years B.C. 1966

خب، شما چه می‌گویید؟ برای صد وام از فیلم‌هایش، استودیو همر نسخه‌ای از فیلم ۱۹۴۰ «One Million B.C.» ساخت. این بازسازی در گیشه موفق شد، راکل ولش را به چهره‌ای نمادین تبدیل کرد و ری هری‌هاوزن را بیش از پیش به عنوان استاد جلوه‌های ویژه تثبیت کرد. داستان ساده و کم‌عمق است: در دوران پیشاتاریخ دو قبیله وجود دارند — «مردمان سنگی» که خشن‌تر و بدوی‌ترند و...

خب، شما چه می‌گویید؟ برای صد وام از فیلم‌هایش، استودیو همر نسخه‌ای از فیلم ۱۹۴۰ «One Million B.C.» ساخت. این بازسازی در گیشه موفق شد، راکل ولش را به چهره‌ای نمادین تبدیل کرد و ری هری‌هاوزن را بیش از پیش به عنوان استاد جلوه‌های ویژه تثبیت کرد. داستان ساده و کم‌عمق است: در دوران پیشاتاریخ دو قبیله وجود دارند — «مردمان سنگی» که خشن‌تر و بدوی‌ترند و «مردمان صدفی» که مترقی‌تر و بااطمینان‌تر به نظر می‌رسند. تاماک (جان ریچاردسون) از قبیله سنگی و لوآنا (راکِل ولش) از قبیله صدفی به هم می‌رسند و باید با تعصبات و لشکر موجودات غول‌آسا مقابله کنند. خب، پیام داستان مشخص است، اما در نهایت ما برای دیدن دایناسورها و موجودات عظیم‌الجثه به سینما می‌آییم (و البته برای دیدن غارنشینان نیمه‌پوش نیز). ری هری‌هاوزن بار دیگر نشان می‌دهد چرا در کار استاپ‌موشن افسانه‌ای است: جلوه‌های بصری بهترینِ خود را ارائه می‌دهند — حتی اگر برخی ازِ آنها از پلی‌استایرن یا مقوا ساخته شده باشند، باز هم بازی بازیگران انسانی را پس می‌زنند. مبارزات بصری خوب، اندکی کشش جنسی و پایان‌بندی آتشفشانی هم از نکات مثبت‌اند. از لحاظ بازیگری، دیالوگ و فیلمنامه خیلی جای تحسین ندارند؛ راکل ولش در نقش خود چندان جا نمی‌افتد و رابرت براون با پوستین‌هایش گاهی کمی مضحک به نظر می‌رسد. اما تمام آنچه ممکن بود به قفسه برود، به‌خاطر افکت‌های بصری استادانه نجات می‌یابد. پایان فیلم هم زود می‌رسد و افسوس که به‌طرز عجیبی ستارگان حقیقی فیلم — یعنی دایناسورها — در پایان جایگاه پررنگی ندارند. امتیاز: 7/10