انیمیشن Brother Bear 2003

دلگرم‌کننده است، اگرچه به اندازه‌ای که می‌خواهد تأثیرگذار نیست. فیلم احساسات صمیمانه‌ای بر جای می‌گذارد و داستان بامزه‌ای دارد، اما گاهی در جاهایی که نیازی به آن نیست یا درست مقدمه‌چینی نشده، بیش از حد مغموم می‌شود. داستان تا حدودی قابل پیش‌بینی است، اما پیچش نهایی نسبتاً خوب از آب درآمده. از نظر انیمیشن کار قابل قبولی است، هرچند تغییرات نسبت تصویر در ابتدای فیلم...

دلگرم‌کننده است، اگرچه به اندازه‌ای که می‌خواهد تأثیرگذار نیست. فیلم احساسات صمیمانه‌ای بر جای می‌گذارد و داستان بامزه‌ای دارد، اما گاهی در جاهایی که نیازی به آن نیست یا درست مقدمه‌چینی نشده، بیش از حد مغموم می‌شود. داستان تا حدودی قابل پیش‌بینی است، اما پیچش نهایی نسبتاً خوب از آب درآمده. از نظر انیمیشن کار قابل قبولی است، هرچند تغییرات نسبت تصویر در ابتدای فیلم کمی نامأنوس به نظر می‌رسد. صداپیشگان چندان درخشان نیستند، با وجود استعداد خواکین فینیکس (کنای) و مایکل کلارک دانکن (تَگ). ریک مورانیس و دیو توماس در نقش‌های رات و توک بسیار بامزه‌اند، اما به‌طور کلی احساس می‌کنم صداها چندان با شخصیت‌ها همخوانی ندارند. ریتم فیلم نسبتاً مناسب است و فیلیپ کالینز در زمینه موسیقی کار قابل قبولی انجام می‌دهد؛ با این حال نسبت به پایان‌بندی مردد هستم. در مجموع، فیلمی متوسط از دیزنی است. کنای یک جنگجوی جوان اینوئیت است که وقتی خرسی را می‌کشد، ارواح را آزرده می‌کند و مجازاتش این است که خودش به خرس تبدیل شود و در طبیعت تنها سرگردان بماند. خوشبختانه با توله‌ای جوان به نام کودا روبه‌رو می‌شود که فکر می‌کند ممکن است دقیقاً بداند کجا کنای می‌تواند انسانیتش را باز یابد. در مسیرشان مشکل این است که برادر انسانی او، دناهی، گمان می‌کند کنای توسط خرس کشته شده و اکنون با نیت کشتن، شکل جدید او را تعقیب می‌کند. با پیوند خوردن این دو خرس، ماجراهای خوشایندی رقم می‌خورد؛ با گوزن‌هایی ملاقات می‌کنند که یادآور شخصیتی طنزآمیز هستند و کنای ارزش‌های دوستی، وفاداری و اجتماع — و حتی نحوه گرفتن ماهی‌های جهنده — را می‌آموزد. کیفیت انیمیشن، موسیقی هدایت‌شده توسط فیلیپ کالینز (و قطعات قابل‌توجهی از تینا ترنر) و روح معنوی فیلم تماشای آن را مفرح می‌کنند. کودای جوان بارها یادآور شخصیتی مثل ماوگلی است: مهربان و بازیگوش، اما نه آن‌قدر آزاردهنده. پایان‌بندی هم دارای نوعی شادی بود که رابطه همزیستی مناسب بین انسان و طبیعت را برجسته می‌کرد. انیمیشن‌ها و نقاشی‌های غاری شخصیت‌پردازی قوی‌ای دارند. قطعاً ارزش دیدن دارد.