فیلم Clueless 1995

یکی از بهترین فیلم‌های نوجوانی که ساخته شده است. فیلم‌های نوجوانانه اغلب می‌توانند آزاردهنده و سطحی باشند؛ سبک سینمایی‌ای که خودم معمولاً از آن بد می‌آید. با این‌حال این کمدی درباره گروهی از دختران مرفه و خودخواه نمونه‌ای مثبت است: فیلمی نوجوانانه که هم کیفیت و ظرافت دارد و هم با نیش و کنایه‌ای تند، ماتریالیسم و مصرف‌گرایی نوجوانان ممتاز را نقد می‌کند. ایمی هکرلینگ ایده درخشانی...

یکی از بهترین فیلم‌های نوجوانی که ساخته شده است. فیلم‌های نوجوانانه اغلب می‌توانند آزاردهنده و سطحی باشند؛ سبک سینمایی‌ای که خودم معمولاً از آن بد می‌آید. با این‌حال این کمدی درباره گروهی از دختران مرفه و خودخواه نمونه‌ای مثبت است: فیلمی نوجوانانه که هم کیفیت و ظرافت دارد و هم با نیش و کنایه‌ای تند، ماتریالیسم و مصرف‌گرایی نوجوانان ممتاز را نقد می‌کند. ایمی هکرلینگ ایده درخشانی داشت که رمان «إما» از جین آستین را به‌صورت مدرن بازآفرینی کند. خمیرمایه این رمان—دختری لوس و سطحی که کم‌کم درباره زندگی بیشتر می‌آموزد، عشق واقعی را پیدا می‌کند و به مهربانی و ایثار واقعی می‌رسد—در این فیلم هم کاملاً حضور دارد. این تحول را در چر، قهرمان بلوند و پرانرژی فیلم می‌بینیم. او با پدرش، یک وکیل که ظاهراً چندان حواسش به دختر نیست اما روش خاص خودش را دارد، زندگی می‌کند. بیشتر داستان در مدرسه و در دنیای پیچیده نوجوانانی می‌گذرد که به شهرت و محبوبیت حساس‌اند؛ چر، ثروتمند و خوش‌ظاهر، بدون تردید خود را رهبر این جمع کوچک و نخبه‌گرا می‌داند و از این موقعیت برای «بهبود» اطرافیانش استفاده می‌کند. این فیلم نقطه اوج کارنامه آلیسیا سیلورستون است. اگرچه او بعدها هم کارهایی انجام داد و شناخته و محترم ماند، هیچ‌یک از آثارش به قوت و تأثیر این نقش نبودند. او چر را چنان با صداقت و اصالت بازی می‌کند که جداکردن شخصیت از بازیگر دشوار می‌شود. بریتنی مورفی هم شایسته تحسین است؛ جوان و بااستعداد که تا پایان عمر کوتاهش فعال ماند. استِیسی دش آن‌طور که باید فرصت درخشش ندارد، اما بازی دان هدایه و پل رود هم قابل‌قبول‌اند. فیلم جلوه‌های بصری شگفت‌انگیز یا افکت‌های پرهزینه ندارد—و اساساً لازم هم نیست داشته باشد. یکی از رازهای موفقیت تجاری فیلم همین بود که با بودجه متوسط توانست ظاهرِ پرخرجی پیدا کند؛ بخش عمده سرمایه‌گذاری به نظر می‌رسد صرف لباس‌های شیک و پرابهت سه شخصیت اصلی و خانه باشکوهی شده که چر در آن زندگی می‌کند. بخش‌هایی از فیلم واقعاً خنده‌دارند؛ مثلاً وقتی چر تلاش می‌کند با مانور دادن در خیابان از پس امتحان رانندگی بربیاید. فیلم نسبت به بسیاری از درام‌های نوجوانانه دیگر زمان را بهتر تاب آورده—شاید به این خاطر که فیلمنامه کمتر سراغ کلیشه‌های تنبل و موقعیت‌های از پیش قابل‌پیش‌بینی می‌رود و چیزی اندکی محتواتر ارائه می‌دهد. به‌طور خلاصه، Clueless با الهام آزاد از «إما»ی جین آستین، نگاهی سبک‌بار اما معنا‌دار به زندگی نوجوانی، عشق و کشف خود دارد که هنوز هم مرتبط و دلنشین است. با لحظات مدِ چشم‌گیر، بازی‌های طبیعی و روایت ساختاریافته، طنز و دل را در هم می‌آمیزد و برای طرفداران ادبیات کلاسیک و دوستداران کمدی‌های نوجوانانه دهه نود اثری ماندگار و خوش‌حال‌کننده است. (یادداشتی شخصی: من بزرگ شدم و این فیلم را دیدم—آن را برای دلایل متفاوتی دوست داشتم. از آنجا که از دخترهایی مثل چر متنفر بودم، دیدن او در سکانس‌های مضحک برایم خنده‌دار بود. دیالوگ موردعلاقه‌ام: «چرا باید به تو گوش بدم؟ تو یه باکره‌ای که رانندگی هم بلد نیستی!»)