فیلم Women Talking 2022

فیلم Women Talking با موسیقی زیبای هیلدور گوونا‌دوتر همراه است و اجراهایی واقعا مسحورکننده دارد — کلیر فوی به‌وضوح یکی از درخشان‌ترین‌هاست — و مونولوگ‌هایی احساسی که حتی کم‌ترین تماشاگر حساس را هم تکان می‌دهد. فیلمنامه‌ی سارا پولی که به‌طرزی استثنائی نوشته و چینش شده، بحث مرکزی را که محورِ فیلم است عمیقاً غنی می‌کند؛ کاراکترها به‌خوبی پرداخت شده‌اند و موضوعاتی مانند تروما، دین، پذیرش، بخشش،...

فیلم Women Talking با موسیقی زیبای هیلدور گوونا‌دوتر همراه است و اجراهایی واقعا مسحورکننده دارد — کلیر فوی به‌وضوح یکی از درخشان‌ترین‌هاست — و مونولوگ‌هایی احساسی که حتی کم‌ترین تماشاگر حساس را هم تکان می‌دهد. فیلمنامه‌ی سارا پولی که به‌طرزی استثنائی نوشته و چینش شده، بحث مرکزی را که محورِ فیلم است عمیقاً غنی می‌کند؛ کاراکترها به‌خوبی پرداخت شده‌اند و موضوعاتی مانند تروما، دین، پذیرش، بخشش، انتقام و قدرت از قابل‌توجه‌ترین محورهای آن‌اند. توجه و ظرافتی که در پرداخت هر شخصیت به کار رفته، نشان‌دهنده‌ی دقت و تعهد چشمگیر سازندگان است. شایستهٔ چند جایزه (و احتمالاً قطعی) است. رده‌بندی: A- فیلمی اندیشمندانه و تاثیرگذار؛ واقعا قابل‌توجه. می‌توانست با سبکی خشک ساخته شود، اما کارگردانی مبتکرانه و فیلمنامهٔ شگفت‌انگیز سارا پولی به‌خوبی ترکیب شده‌اند. به‌خاطر هوشمندی در انتخاب لحن، هم دلخراش است و هم امیدبخش. مباحث مطرح‌شده جذاب‌اند و هیچ دیالوگی هدر نرفته است. همه‌ی این‌ها توسط بازیگران برجسته‌ای اجرا شده‌اند و جسی باکلی با بازیِ ظریف و پرشور، بهترین اجرا را ارائه می‌دهد. از فیلم‌های برتر سال است. این درام برایم کنجکاوانه جذاب بود: ما را به شهری خیالی می‌برد که زنان آن گرد هم می‌آیند تا تصمیم بگیرند چگونه با خشونتی که به‌طور مکرر بر آن‌ها روا داشته شده مبارزه کنند. آن‌ها باید خوب و بدِ ماندن و بخشیدن، مبارزه‌کردن یا فرار کردن را سنجش کنند. هر موضعی نکاتی دارد و راه‌حلِ روشنی نیست؛ آن‌ها در یک سِقف کاه‌گِلی جمع می‌شوند و با کمک معلم ساده‌دل مدرسه‌شان «آگوست» (بن وی‌شاو) به این دشوارترین تصمیم می‌رسند. باید اعتراف کنم در بخشی از ماجرا کمی گیج بودم؛ مثلاً دقیق نمی‌فهمیدم از چه کسی می‌ترسیدند و چگونه همگی ناگهان تنها مانده‌اند در حالی که شوهران‌شان در شهر برای جمع‌آوری پولِِ درخواست‌ شده برای عاملانِ خشونت تلاش می‌کنند — افرادی که ظاهراً قبلاً هم چنین کاری کرده‌اند و دست‌گیر شده‌اند. شخصیت «اسکارفیس»ِ فرانسس مک‌دورمند مدت‌ها این رنج را تحمل کرده، همان‌طور که «آگاتا»ی جودیت آیوی هم این‌طور است، اما مواضع متفاوتی می‌گیرند. زنان جوان‌تر به‌سرپرستی «ماریچه» (جسی باکلی)، «اونا» (رونی مارا) و «سالومه» (کلیر فوی، که کمی کمتر اثربخش است) باید انتخابی اتخاذ کنند که شامل همهٔ زنان و کودکان روستا شود. آیا می‌توانند پیش از بازگشت مردان‌شان به تصمیم برسند؟ از ظاهر امر، تصمیم‌گیری باید نسبتاً ساده می‌بود، اما سارا پولی رویکردی لایه‌لایه به این معضل می‌دهد. ایمان هست؛ ترس هست — از آنچه شناخته‌شده و ناشناخته است؛ همچنین موانعی در میان زنان برای داشتن گفت‌وگویی باز و صریح وجود دارد که اغلب به بحث‌هایی تند و حساس منجر می‌شود و این به‌خوبی دراماتیزه را بالا می‌برد و به‌تدریج برخی شخصیت‌ها را شکل می‌دهد. فیلم طبع مشاهده‌گرانه‌ای دارد که برایم بسیار جذاب بود — و گرچه زمینهٔ کافی برای درک کامل تمام موقعیت‌ها نداشتم، از تماشای آن لذت بردم. با این فیلم، سارا پولی به جمع کارگردان‌های درِه‌جهانی می‌پیوندد. در فیلمی که می‌توانست بیش‌ازحد دیالوگ‌محور باشد، طنز و مایه‌های غم‌آلود هست؛ رشدِ شخصیت وجود دارد؛ حرکت‌های فکرشده و زمان‌بندیِ درخشان هست. بازی‌ها و کارگردانی عالی، این فیلم را به تماشایی دلپذیر و پرهیجان بدل می‌کند. و اگر این‌ها کافی نبود، فیلم تمام موضوعات مهم را بررسی می‌کند: دین، قدرت، جنسیت، تجاوز و نوعی بردگیِ مجازی. نویسنده و کارگردان سارا پولی رمان تحسین‌شدهٔ میریم توئز را به سینما آورده است. هرچند داستان در یک کلونی مذهبی منزوی می‌گذرد، تم‌های آن در سراسر تاریخ سیستم‌های پدرسالار کهنهٔ آمریکا صدا می‌دهد. این فیلم دربارهٔ قوتِ زنان و توانایی آن‌ها برای هم‌کاری است، حتی با دیدگاه‌ها و باورهای متفاوت. فیلمی است پر از دیالوگ و با موضوعات دشوار و موقعیت‌های بغرنج (قابل‌توجه است که گرچه توصیف‌ها زنده‌اند، هیچ صحنهٔ آزارِ جسمی به‌صورت مستقیم نمایش داده نمی‌شود)، اما در عین حال داستانی امیدوارکننده و توانمندساز است. داستان در یک کلونی منونایت می‌گذرد؛ زنانی پس از آن‌که متوجه می‌شوند بارها با داروی بی‌حسی دام‌ها خواب‌آلود شده و در حالت بیهوشی مورد آزار قرار گرفته‌اند، در یک سِقف کاه‌گِلی گرد هم می‌آیند تا گزینه‌های خود را بررسی کنند. آن‌ها سه گزینه را روی میز می‌گذارند: بمانند و مبارزه کنند، فرار کنند یا کاری نکنند. هیچ‌یک از انتخاب‌ها آسان نیست و هیچ‌کس بر راه‌حل درست توافق ندارد. برخی از ترک‌کردنِ پسران و شوهران‌شان می‌ترسند؛ برخی نگران‌اند که هر گونه نافرمانی مانع ورودشان به بهشت شود. رهبران مذهبی به آن‌ها گفته‌اند که اگر مردان طلب بخشش کنند، باید بخشیده شوند. دیدنِ بحث مادران، دختران، مادربزرگ‌ها، همسران و خواهران دربارهٔ گزینه‌های محدود و دشواری که دارند، بسیار دلخراش است؛ و ایمان نقشی قوی در تصمیمات‌شان ایفا می‌کند. من از حال‌وهوای تاریک و کهنهٔ تصویری فیلم که محصول دوربینِ لوک مونتریال است، بسیار خوشم آمد. عکاسی او مکملی بی‌نقص برای لحن پروژه است؛ پالت رنگی کم‌رمق و رنگ‌های کم‌اشباع که بازتاب‌دهندهٔ تروما و جنبه‌های پیچیدهٔ احساسی داستان‌اند. فیلمنامه به اندازهٔ بازی‌ها پیچیده است و بازیگران اصلی (از جمله رونی مارا، کلیر فوی، جسی باکلی، جودیت آیوی، بن وی‌شاو، و فرانسس مک‌دورمند) از عهدهٔ کار برمی‌آیند. از نظر اجرایی بازیِ برجستهٔ واحدی که همه را کنار بزند وجود ندارد؛ همه بازیگران نماهای پیچیده و پخته‌ای ارائه می‌دهند. در ابتدا پی‌گیری هر شخصیت و ارتباطاتشان کمی گیج‌کننده است، مخصوصاً چون فیلم مستقیم وارد ماجرا می‌شود و باید تمام حواس‌تان جمع باشد تا همراهی کنید. آشنایی قبلی با منبع اثر لازم نیست، اما ممکن است کمک‌کننده باشد. اقتباس پولی از رمان به‌حد توان نتوانسته همه‌جا مرزها را بشکند و فیلم آن‌قدر جسور یا بی‌باک نیست که بعضی مدعی شده‌اند، اما Women Talking بیانیه‌ای جسورانه دربارهٔ زیرِ فشار گذاشته‌شدن زنان، ایده‌های فمینیستی و اینکه یک جامعه چقدر می‌توانست قوی‌تر باشد اگر مردم کنار هم می‌آمدند و حاضر می‌شدند به هم گوش دهند، هست.