فیلم The Outrun 2024

اگر از طرفداران بسیار توانمند سِرشِ رونان هستید، احتمالاً این فیلم را هم دوست خواهید داشت — او تقریباً همهٔ توانایی‌های خود را در نقش «رونا» به نمایش می‌گذارد. رونا برای بهبود از دوره‌ای نسبتاً پرآشوب از اعتیاد به الکل و مواد در لندن به خانهٔ مادرش در جزایر اورکنی بازمی‌گردد. خطوط زمانی به‌صورت رفت‌وبرگشت بافته شده‌اند تا به‌تدریج دلایل وضعیت کنونی او را فاش...

اگر از طرفداران بسیار توانمند سِرشِ رونان هستید، احتمالاً این فیلم را هم دوست خواهید داشت — او تقریباً همهٔ توانایی‌های خود را در نقش «رونا» به نمایش می‌گذارد. رونا برای بهبود از دوره‌ای نسبتاً پرآشوب از اعتیاد به الکل و مواد در لندن به خانهٔ مادرش در جزایر اورکنی بازمی‌گردد. خطوط زمانی به‌صورت رفت‌وبرگشت بافته شده‌اند تا به‌تدریج دلایل وضعیت کنونی او را فاش کنند و در عین حال تلاش‌های او برای پاک ماندن و ادامهٔ زندگی را دنبال کنند. طبیعتاً مسائل خانوادگی هم هست: پدرش دچار اختلال دوقطبی است و مادرش به دین پناه آورده که به تلاطم زندگی او می‌افزاید. در نهایت او شغلی در یک جزیرهٔ دورافتاده برای سازمان سلطنتی حفاظت از پرندگان (RSPB) قبول می‌کند تا نمونه‌ای از مرغزارکِ ذرت را که زمانی فراوان و حالا نادر است، پیدا کند. با بسته شدن هوا بر کلبهٔ کوچک او و عزمش برای بهبودی علی‌رغم فشارهای خانوادگی، کار سختی در پیش دارد. آیا می‌تواند ادامه دهد یا بازگشت به اعتیاد اجتناب‌ناپذیر است؟ اجرای رونان در این فیلم بسیار قوی است و استفن دیلین هم نقش پدر را به‌خوبی ایفا می‌کند — به‌ویژه وقتی فیلم ریتم می‌گیرد و شخصیت‌ها عمیق‌تر می‌شوند. فیلم‌برداری از این محیط که گاهی زیبا و گاهی دلگیر است، به حس خفقان و محبوس‌بودن داستان کمک می‌کند؛ انزواطلبی خودخواستهٔ رونا در تقابل با طبیعتاً برون‌گرای او قرار دارد. فیلم تلاش نمی‌کند روش‌های درمانی یا مبارزات مربوطه را دوباره اختراع کند، اما در عوض درامی قوی و مبتنی‌بر شخصیت ارائه می‌دهد که ظاهراً هزینهٔ زیادی هم برای رنگ مو داشته و هیچ راه‌حل گل‌وبلبلی یا سرخوشانه‌ای عرضه نمی‌کند. سِرشِ رونان با اجرای درخشانش در این درام فشردهٔ بازتوانی از اعتیاد کاملاً می‌درخشد و فیلم را بسیار قدرتمند و جذاب می‌کند. مبارزه برای غلبه بر اعتیاد بی‌تردید مبارزه‌ای شریف است و موضوع بسیاری از فیلم‌های خوب بوده است. همین‌طور فیلم‌هایی که تلاش‌های فردی برای بازگرداندن زندگی به مسیر درست از طریق بازگشت به ریشه‌ها را بررسی می‌کنند، هم برای کشف خویشتن و هم برای درمان، مورد علاقه‌اند. در تازه‌ترین اثر نویسنده-کارگردان نورا فینشایدت، تماشاگران ترکیبی از این دو موتیف سینمایی را می‌بینند؛ فیلم بر اساس خاطرات مستندی نوشتهٔ امی لیپتروت ساخته شده است. داستان سرگذشت رونا، زیست‌شناسی از لندن (با بازی سِرشِ رونان) را دنبال می‌کند که گرایش‌های سرکش و سقوط در مصرف الکل، حرفهٔ امیدبخش و رابطهٔ عاشقانه‌اش با دِینین (با بازی پاپا اسیِدو) را از او گرفت. پس از پشت‌سر گذاشتن موفق یک برنامهٔ ۱۲ مرحله‌ای، او تصمیم می‌گیرد برای بهبودی و بازسازی به جزایر اورکنی بازگردد. اما آنجا باید با ارواح گذشته‌ای روبه‌رو شود که شاید در شکل‌گیری سوءمصرف او نقش داشته‌اند، به‌ویژه والدین جداشده و مشکل‌دارش: آنی (ساسکیا ریوز)، زاییدهٔ ایمان و گاهی کنترل‌گر، و اندرو (استفن دیلین)، چوپانی با اختلال دوقطبی و عادات سؤال‌برانگیز. روایت تجربیات رونا به‌صورت غیرخطی و با ترکیب فلاش‌بک و دورهٔ بهبود ارائه می‌شود، روشی که در این نوع فیلم‌ها معمول است. با این وجود، علیرغم اجرای فوق‌العادهٔ رونان، فیلمنامهٔ گاه شاعرانه و فیلم‌برداری خیره‌کننده از مناظر بادخیز اسکاتلند، روایت رفت‌وبرگشتی گاهی گیج‌کننده و تکراری است. علاوه بر این، به‌جز برخی جزئیات خاصِ داستان، کلیت فیلم در چارچوب این ژانر گه‌گاه قابل‌پیش‌بینی و تا حدی کلیشه‌ای به‌نظر می‌رسد و نوآوری چشمگیری ارائه نمی‌دهد. این امر تأسف‌آور است، چون با اندکی پرداخت بیشتر می‌توانست از آثار برجستهٔ سال باشد. در وضعیت فعلی، محصول نهایی گاهی انگار در مسیر خود مانع ایجاد می‌کند و به همین دلیل «The Outrun» بیشتر به‌عنوان اثری دست‌دوم دیده شده تا نامزد جدی فصل جوایز؛ نقاط قوتش متأسفانه چندان دیده یا تقدیر نشده‌اند. این داستان قطعاً شایستهٔ شرایط بهتر بود و حیف که چنین نشد.