فیلم The Assassin 2015

«حقیقت رفتارهای ما را تعیین می‌کند.» این فیلم را وقتی دیدم که در فهرست ۲۰ فیلم برتر ۲۰۱۵ بی‌بی‌سی قرار داشت و صدر جدول بود؛ نمی‌توانستم آن را نادیده بگیرم. در ابتدا فکر کردم فیلم کره‌ای «Assassination» همان‌ است، اما خیلی زود متوجه اشتباهم شدم. در هر حال، فیلم کره‌ای را چند ماه پیش دیده و خوشم آمد. سرانجام موفق شدم این فیلم ماندارینی را ببینم، اما...

«حقیقت رفتارهای ما را تعیین می‌کند.» این فیلم را وقتی دیدم که در فهرست ۲۰ فیلم برتر ۲۰۱۵ بی‌بی‌سی قرار داشت و صدر جدول بود؛ نمی‌توانستم آن را نادیده بگیرم. در ابتدا فکر کردم فیلم کره‌ای «Assassination» همان‌ است، اما خیلی زود متوجه اشتباهم شدم. در هر حال، فیلم کره‌ای را چند ماه پیش دیده و خوشم آمد. سرانجام موفق شدم این فیلم ماندارینی را ببینم، اما کاملاً برخلاف انتظارم بود. فیلمی که از سوی منتقدان ستایش شد اما از نظر تجاری به‌خاطر روایت کند موفق نبود. محصول مشترک چین، هنگ‌کنگ و تایوان است و به‌عنوان نماینده تایوان برای اسکار انتخاب شد، ولی به مرحله نهایی نرسید. هر مخاطبی نمی‌تواند به‌سادگی روایت را دنبال کند؛ چون این فیلم نمایش معمول تاریخ با معرفی روشن از طریق گوینده پس‌زمینه یا متن ندارد، فقط در آغاز به ما می‌گوید داستان از کجا و چگونه شروع می‌شود. نبود توسعه‌ی مشخص شخصیت‌ها عامل اصلی پیچیدگی است. پیشنهاد می‌کنم قبل از تماشا خلاصه داستان را بخوانید و پس از دیدن، نگاهی به معرفی شخصیت‌ها بیندازید. داستان در چین قرن هشتم و در سال‌های پایانی خاندان تانگ می‌گذرد. وقتی یک آدمکش آموزش‌دیده از انجام مأموریتی که استادش تعیین کرده بود بازمی‌ماند، به استانی دیگر فرستاده می‌شود و در آنجا خاطرات گذشته‌اش که با مأموریتش مرتبط است تداعی می‌شود. با تمام رخدادهای ناخوشایند در خاندان سلطنتی و سیاست‌های دولتی، اختلاف و شکاف اجتناب‌ناپذیر است و هر لحظه ممکن است دودمان سقوط کند. باقی داستان نشان می‌دهد فیلم چگونه با رویکردی واقع‌گرایانه به پایان می‌رسد. «راه شمشیر بی‌رحم است. فضیلت‌های مقدس در آن جایی ندارند. مهارتت بی‌همتاست، اما ذهنت اسیر احساسات انسانی است.» من علاقه‌مند سینما هستم و معمولاً از فیلم‌هایی که می‌بینم لذت می‌برم، اما اولویت من سرگرمی است و پس از آن پیام، آموزش، الهام و روایت وقایع واقعی. فیلم‌هایی از این دست زیاد دیده‌ام که معمولاً راضی‌کننده نبودند؛ چون فیلمی بی‌موسیقی متن مانند لالایی بی‌صداست. در صحنه پایانی موسیقی‌ای آمد که مثل نفسی آرام‌بخش بود؛ زیباترین صدایی که در سراسر فیلم شنیدم. حرکت کند دوربین و ثابت ماندن طولانی آن چیزی بود که خوشم نیامد—خصوصاً در این نوع آثار. از تلاش برای حفظ بستر تاریخی در قالب فیلم قدردانی می‌کنم، اما نوع روایت نقش مهمی در جلب همراهی تماشاگر دارد. این فیلم برای جشنواره‌های سینمایی ساخته شده و بدون شک منتقدان آن را دوست داشتند؛ با این حال تعجب می‌کنم که حتی منتقدان نتوانستند سرنوشت تجاری فیلم را پیش‌بینی کنند. فیلم کند است، اما وقتی صحنه‌های بدلکاری و اکشن ظاهر می‌شوند، کاملاً مجذوب می‌شوید. مبارزات واقع‌گرایانه و خوش‌ساخت همان چیزی است که معمولاً با فیلم‌های چینی به یاد می‌آید. اما این فیلم یک اثر تمام‌عیار رزمی نیست؛ تنها گهگاه چنین صحنه‌هایی دارد. حتی ترسناک هم نیست، اما یک صحنه با دود واقعاً مرا ترساند—چیزی که انتظارش را نداشتم و پس از دوره‌ای خستگی، انگار از خواب پریدم. تصاویر در فضای باز و چشم‌نواز فیلم‌برداری شده‌اند؛ مناظر شبیه نقاشی‌های کلاسیک چینی‌اند و از این منظر بسیار دلپذیر بود. اما بازی‌ها چندان تأثیرگذار نبودند؛ تلاش بازیگران را تحسین می‌کنم، اما چون داستان از دیدگاه مشخصِ یک شخصیت روایت نمی‌شود، به‌نظر می‌رسد همه نقش‌ها سهم برابر و محدودی داشته‌اند. در مجموع، از فیلم خوشم نیامد و آن را به دیگران توصیه نمی‌کنم. با این حال، اگر به تاریخ باستان چین علاقه‌مندید یا آثار هنری و تجربه‌محور را دوست دارید، ممکن است برای‌تان جالب باشد. این یکی از معدود فیلم‌هایی بود که امتیاز پایینی برایش قائل شدم. امتیاز: 3/10