فیلم Haunted Mansion 2023

1. لَکیت استنفیلد در هر صحنه‌ای که هست می‌درخشد و «روح کلاه‌به‌سر» از معدود شرورهای زندهٔ دیزنی است که در سال‌های اخیر این‌قدر تهدیدآمیز به تصویر کشیده شده. اما «عمارت تسخیرشده» مثل یک کمدی ترسناک مناسب برای همه است که در دام درجه‌بندی سنی PG-13 افتاده است. تنها دلیل PG-13 بودنش تمرکز روی ماوراطبیعی است. شوخی‌های اغراق‌شده آزاردهنده‌اند و هرچه حتی کمی می‌تواند ترسناک باشد با...

1. لَکیت استنفیلد در هر صحنه‌ای که هست می‌درخشد و «روح کلاه‌به‌سر» از معدود شرورهای زندهٔ دیزنی است که در سال‌های اخیر این‌قدر تهدیدآمیز به تصویر کشیده شده. اما «عمارت تسخیرشده» مثل یک کمدی ترسناک مناسب برای همه است که در دام درجه‌بندی سنی PG-13 افتاده است. تنها دلیل PG-13 بودنش تمرکز روی ماوراطبیعی است. شوخی‌های اغراق‌شده آزاردهنده‌اند و هرچه حتی کمی می‌تواند ترسناک باشد با مسخره‌بازی‌های بی‌وقفه خراب می‌شود. 2. به طرفداران خوش‌آمد می‌گویم: اقتباس تازه از جاذبهٔ محبوب دیزنی، «عمارت تسخیرشده»، حالا برای تماشاگران ظاهر شده است. در این نسخه داستان حول مادری تنها به نام گبی (Rosario Dawson) و پسرش تراویس (Chase W. Dillon) می‌چرخد. خانواده برای شروعی جدید به عمارت متروکی نزدیک نیواورلئان نقل مکان می‌کنند، اما متوجه می‌شوند خانه‌شان تسخیر شده است. با وجود تلاش برای فرار، ارواح آن‌ها را مجبور می‌کنند به عمارت بازگردند و آن‌ها از یک کشیش به نام پدر کنت (Owen Wilson) و بن متیاس (LaKeith Stanfield) که پس از یک تراژدی شخصی حرفه‌اش به انجام تورهای ارواح تقلیل یافته کمک می‌گیرند. وقتی آن‌ها برای خروج بدون همراهی دیگرجهانی قادر به ترک خانه می‌شوند، یک مدیوم به نام هریت (Tiffany Haddish) و کم‌کم مادام لئوتا مرموز (Jamie Lee Curtis) را وارد ماجرا می‌کنند. مشخص می‌شود که یک روح خطرناک باعث ترس در میان ۹۹۹ ارواح دیگر محل شده و اگر صد و هزارمین روح را بگیرد، ترس تازه‌ای را بر جهان می‌گستراند. با ورود یک استاد محلی به نام بروس (Danny DeVito)، اوضاع پیچیده‌تر می‌شود و کاراکتری جدید به ماجرا اضافه می‌گردد. فیلم در بازسازی ظاهر و لحن جاذبهٔ پارک موفق است؛ دیدن عناصری از نمایش مثل تابلوها، اتاق کشیدگی و دیگر جزئیات، لذت‌بخش بود. بازیگران عالی‌اند و تعامل خوبی با هم دارند، اما فیلم برای گرم شدن ریتم به زمان نیاز دارد و در جاهایی کش‌دار می‌شود. تماشاگران بارها خندیدند، اما بسیاری از شوخی‌ها برای من کار نکردند—به‌نظر می‌رسید هدف‌گیری فیلم به مخاطب جوان‌تر است و آن‌ها را خندان‌تر از بقیه می‌یابم. افکت‌ها قابل قبول‌اند و شخصیت جرد لتو آن‌قدر خوب طراحی شده که قابل‌شناسایی نیست و بازی او با جلوه‌های بصری قوی همراه شده است. به‌عنوان طرفدار بزرگ جاذبه، دیدن این بازپرداخت نسبت به تلاش‌های قبلی خوشایندتر بود. در پایان، با وجود کاستی‌ها، نوستالژی خوشایندی برای طرفداران وجود دارد و امیدوارم مخاطبان آن‌قدر از عمارت استقبال کنند که این پروژه به فرانچایزی تبدیل شود. ۳ از ۵ ستاره 3. به‌عنوان کسی که سال‌ها عاشق دیزنی بوده، نسبت به «عمارت تسخیرشده» ساختهٔ جاستین سیمین بسیار بدبین و محتاط بودم؛ همه‌چیز در این پروژه فریاد می‌زد «بی‌هدف» و «ناامیدکننده»، اما از محصول نهایی خلاقانه و سرگرم‌کننده شگفت‌زده شدم. وقتی زنی (Rosario Dawson) و پسرش که مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد (Chase Dillon) به عمارت تسخیرشده‌ای در نیواورلئان نقل‌مکان می‌کنند، از خودی‌های ظاهراً روحانی کمک می‌گیرند تا خانهٔ تاریخی‌شان را از ساکنان ماورایی پاک کنند. آن‌ها گروهی نامتجانس از افراد عجیب را کنار هم جمع می‌کنند: یک منکر‌نما (Owen Wilson)، مردی که به عکس‌برداری از ارواح علاقه‌مند است (LaKeith Stanfield)، یک استاد تاریخ (Danny DeVito) و یک مدیوم (Tiffany Haddish). وقتی مشخص می‌شود هرکسی که وارد خانه شود باید دوباره برگردد (در غیر این‌صورت یک روح او را دنبال می‌کند)، همه گرفتار می‌شوند. در یکی از مراسم، روحی شیطانی به نام «روح کلاه‌به‌سر» (جرد لتو) ظاهر می‌شود و در حال جمع‌آوری ارواح است؛ اگر دوستان جدید بخواهند زنده بمانند، باید قبل از پایان وقت با هم همکاری کنند. اساطیر فیلم با نمایش پارک همخوانی دارد و طبیعی به‌نظر می‌رسد؛ طرفداران دیزنی از این پس‌زمینهٔ جدید راضی خواهند بود. تقریباً هر عنصر آشنای نمایش در فیلم با داستان پس‌زمینه‌ای رضایت‌بخش همراه است (داستان مادام لئوتا برای من جذاب‌ترین بود و انتخاب جیمی لی کرتیس برای این نقش هم هوشمندانه است). بعد از دیدن فیلم مشتاقم دوباره به دیزنی‌لند بروم چون تجربهٔ عمارت تسخیرشده با این روایت تازه، جالب خواهد بود. ایستر اگ‌ها (اشارات پنهان) در همه‌جا هستند و برای بینندگان دقیق لذت‌بخش‌اند. بیشتر عناصر نمایش به‌طور ارگانیک وارد شده‌اند (مثل نماهای بیرونی و بخش‌های مربوط به نسخهٔ فلوریدا و کالیفرنیا)، و صحنه‌های نمادین روی پردهٔ بزرگ لذت‌بخش‌اند (اتاق کشیدگی، ضیافت اتاق غذاخوری، کانستانس در اتاق زیرشیروانی). به‌عنوان طرفدار، از همهٔ این‌ها بسیار خوشحال شدم. فیلم با بازیگران توانمند (ازجمله اجرای درخشان استنفیلد و بازی دوست‌داشتنی دیلون) ارتقاء یافته و شخصیت‌های عجیب و بامزه وقتی فضا تاریک می‌شود، حال‌وهوای فیلم را سبک می‌کنند. فیلم دربارهٔ غم بسیار صحبت می‌کند و صحنه‌های مرزترس‌آور دارد که ممکن است برای کودکان کوچک‌تر ترسناک باشد. این فیلم یک فیلم ترسناک سنتی نیست و تعادل میان طنز سبک و درام احساسی خوب عمل می‌کند. چون فیلمی از استودیوی بزرگ است، قرارگیری آشکار محصولات حواس‌پرت‌کن و خنده‌آور می‌شود، و پایان‌بندی کش‌دار و بیش‌ازحد طویل است. فیلم به کمی ویرایش نیاز داشت، اما برای من خیلی طولانی نبود. من از «عمارت تسخیرشده» لذت بردم، با وجود کاستی‌ها. اگر طرفدار پارک‌های دیزنی و این جاذبه‌اید، احتمالاً شما هم لذت خواهید برد. فیلم شاهکاری فوری نیست، اما خیلی بهتر از چیزی است که انتظار داشتم و راه سرگرم‌کننده‌ای برای گذراندن چند ساعت تابستانی است. 4. «عمارت تسخیرشده» قصد ندارد داستان جاذبهٔ دیزنی را به آغاز یک فرنچایز جدید و جدی بدل کند. در عوض، همهٔ شوخی‌های بامزه و بازی با کلماتِ نمایش را بازسازی می‌کند و اجازه می‌دهد بازیگران عالی‌اش لحظات بامزهٔ خود را داشته باشند. این فیلم ماجراجویی خانوادگی سرگرم‌کننده‌ای است که به هر یک از کمدین‌هایش فرصت درخشش و خنداندن می‌دهد. انتظارم خیلی پایین بود (خصوصاً بعد از دیدن نسخهٔ ۲۰۰۳)، ولی هرگز نباید روی جذابیت دوست‌داشتنی اوون ویلسون شرط نمی‌بستم؛ رفتارهای احمقانهٔ دوست‌داشتنیِ او در کنار گروهی از شخصیت‌ها که هرکدام مرا با صدای بلند خنداندند، قرار گرفته‌اند. انتخاب بازیگر موردعلاقه سخت است چون همه بسیار خنده‌دار و دلپذیر بودند. با این حال در میان این همه دیوانگی، لکیت استنفیلد کار درخشانی انجام می‌دهد و لحظات واقعی احساسی و تأثیرگذاری ارائه می‌کند. بسیاری از نقدهای ضعیف احتمالاً انتظار چیز دیگری از فیلم داشتند: درواقع «عمارت تسخیرشده» یک ماجراجویی خانوادگی پر از شوخی‌های هوشمندانه، بازیگوشی و جذابیت کلاسیک دیزنی است. من هنگام تماشا کمی نوستالژیک شدم و از صحنه‌های ترسناک فیلم هم تحت تأثیر قرار گرفتم. «عمارت تسخیرشده» قصد ندارد «دزدان دریایی کارائیب» باشد؛ آمده تا شما را لذت‌مند کند و گاهی بترساند. و من از آن حمایت می‌کنم. 5. «گبی» (Rosario Dawson) و پسر جوانش «تراویس» (Chase Dillon) به خانهٔ جدیدشان می‌رسند و ناگهان با یک زرهٔ متحرک روبه‌رو می‌شوند که آن‌ها را فراری می‌دهد! فرار به این سادگی نیست و آن‌ها از پدر کنت (Owen Wilson) کمک می‌گیرند که او هم بن (LaKeith Stanfield) را پیدا می‌کند؛ مردی که دوربینی ساخته که می‌تواند بازدیدکنندگان دنیای ارواح را ثبت کند! گیر افتاده در این خانهٔ روزافزون خطرناک، همه باید با هم همکاری کنند تا منشاء تسخیر را قبل از آن‌که همه عواقبش را ببینند پیدا کنند. چند لحظهٔ بامزه و اغراق‌شده از Danny DeVito وجود دارد و Tiffany Haddish هم به‌عنوان هریت (مدیوم) بازی دلنشینی دارد، اما در مجموع این فیلم چیزی جز بازتولید نسبتاً مستقیم نسخهٔ ۲۰۰۳ نیست—فقط این‌بار فکر می‌کنم بدون ادی مورفی اندکی بهتر است. جلوه‌های بصری معمولی‌اند، موسیقی بیش از حد استفاده شده و گرچه حضور جرد لتو مورد توجه است، اما مطمئن نیستم که اصلاً اهمیت زیادی داشته باشد. باز هم، فیلم برای پخش تلویزیونی تعطیلات مناسب و سرگرم‌کننده است، اما به‌عنوان یک اثر سینمایی ترسناک چندان قابل‌توجه نیست و احتمالاً خیلی زود فراموش می‌شود. 6. مختصر و مفید: «عمارت تسخیرشده» به‌طور کلی ناامیدکننده است. نسخهٔ اصلی ۲۰۰۳ با ادی مورفی فیلمی بود که تقریباً از آن لذت بردم، اما مدت‌هاست که آن را ندیده‌ام و جز مورفی چیز دیگری به خاطر ندارم؛ پس احتمالاً آن فیلم هم فراموش‌شدنی است. ریبوت ۲۰۲۳ از این نظر مشابه است. روی کاغذ بازیگران را دوست دارم و احتمالاً آن‌ها را در ذهنم حفظ خواهم کرد، اما چیز دیگری که در یادم بماند وجود ندارد... و این پس از این است که همین الان فیلم را تمام کرده‌ام—نشانهٔ خوبی نیست. فهرست بازیگران خوب است اما تأسف‌آورانه هدر رفته. لَکیت استنفیلد بیشتر از همه قابل‌توجه است و اجرای محکمی دارد، به‌ویژه در صحنه‌ای غیرمنتظره و احساسی؛ هرچند آن صحنه به دلایلی که ربطی به بازی استنفیلد ندارد کاملاً تأثیرگذار نشد. آن صحنه همچنین شامل بهترین شوخی فیلم است که توسط دیویدو اجرا می‌شود—هرچند او هم اندکی مغفول مانده است. Rosario Dawson، Owen Wilson و Tiffany Haddish در نقش‌های خود قابل‌قبول‌اند، اما جیمی لی کرتیس و جرد لتو نقش‌های متوسطی دارند؛ اگر نه برای تیتراژ آغازین حتی مطمئن نبودم آن شخصیت لتو باشد. با این حال، همان‌طور که از اسامی پیداست، پتانسیل زیادی وجود داشت که در نهایت بهره‌برداری نشده است. داستان چیزی جالب ارائه نمی‌دهد، جلوه‌های بصری خسته‌کننده‌اند و تلاش‌های ترساندن قابل‌پیش‌بینی و بی‌کیفیت‌اند. فیلم بیش‌ازحد طولانی است؛ به‌نظر من باید ۹۰ دقیقه می‌بود (مثل نسخهٔ مورفی). این می‌توانست فیلم خوبی باشد، اما متأسفانه چنین نیست.