فیلم The Gallows 2015

شبی پیش از اجرا! نظرم شخصی این است که فیلم چندان خوب نیست؛ هیچ چیز تازه‌ای در آن مشاهده نکردم. حتی کسانی که تعداد زیادی فیلم ندیده‌اند هم می‌توانند چند فیلم مشابه را نام ببرند. بدترین نکته این است که در فیلم‌های ژانر وحشت معمولاً ده نفر وارد می‌شوند و تنها یکی خارج می‌شود یا گاهی هیچ‌کس. ارائه به‌صورت «یافته‌های ضبط‌شده» برای چنین ایده‌ای قابل قبول...

شبی پیش از اجرا! نظرم شخصی این است که فیلم چندان خوب نیست؛ هیچ چیز تازه‌ای در آن مشاهده نکردم. حتی کسانی که تعداد زیادی فیلم ندیده‌اند هم می‌توانند چند فیلم مشابه را نام ببرند. بدترین نکته این است که در فیلم‌های ژانر وحشت معمولاً ده نفر وارد می‌شوند و تنها یکی خارج می‌شود یا گاهی هیچ‌کس. ارائه به‌صورت «یافته‌های ضبط‌شده» برای چنین ایده‌ای قابل قبول بود. فیلم کوتاه و حول یک روز/یک شب شکل گرفته؛ بخش عمده داستان در یک شب در سالن اجرا می‌گذرد. شروع فیلم فضای کافی برای آغاز داستان با یک مقدمه ساده داشت، اما رویدادهای بعدی نتوانست آن انتظار و تعلیق ساخته‌شده را برآورده کند. خلاصه داستان بسیار ضعیف است. شخصیت‌ها و رفتارهایشان به‌راحتی صحنه‌های بعدی را لو می‌دهد؛ آن‌قدر قابل پیش‌بینی است که حتی پیچش پایانی هم معمولی است. پایان‌بندی بدتر از معمول است؛ به‌خصوص صحنه نهایی با پلیس کاملاً زائد به‌نظر می‌رسید. بازیگران مشکلی نداشتند و ساخت فیلم قابل قبول بود، اما نمی‌دانم چگونه شرکت تولید چنین فیلمنامه‌ای را تصویب کرده است. فیلمی کم‌هزینه اما پرفروش که از همه سوی مورد استقبال قرار نگرفت. من همیشه از فیلم‌های کوچک حمایت می‌کنم، اما این یکی را نمی‌توانم پیشنهاد دهم. امتیاز: 2/10 این فیلم بسیار شبیه قسمت «شبح تالار نمایش» از مجموعه Goosebumps است، چه از نظر طرح کلی و چه از نظر کیفیت تصویر و بازی بازیگران؛ کپی‌ای نزدیک به اصل. امتیاز نهایی: نیم ستاره — خسته‌کننده/ناامیدکننده. در صورت امکان از دیدن آن بپرهیزید. قابل پیش‌بینی، غیرخلاقانه و بدون ویژگی برجسته، اما دست‌کم تا حدی پذیرفتنی. انتظارم از فیلم‌های ترسناک معمولاً پایین است چون برای پیدا کردن یک الماس پنهان باید از میان حجم زیادی آشغال عبور کرد. این فیلم آن‌قدرها هم بد نیست: اصالت ندارد (فیلم‌های «Stage Fright» مثال‌های خوبی از مواد بسیار مشابه‌اند)، ماندگار نیست، کامل نیست، به‌طرز احمقانه‌ای قابل پیش‌بینی است، اما سرگرم‌کننده است و کمی تنش دراماتیک ایجاد می‌کند. داستان نو نیست: گروه تئاتر مدرسه قصد دارند نمایشی را اجرا کنند که حدود بیست سال پیش در همان اجرا یک دانش‌آموز به‌طور غم‌انگیز و احمقانه‌ای بر اثر نقص یک دکور جان باخته است. در طول این بیست سال این نمایش تقریباً نفرین‌شده شده و گفتن نام آن پسر در صحنه بدشانسی به‌حساب می‌آید و خود سالن به نظر می‌رسد تسخیر شده است. برای پیچیده‌تر شدن ماجرا، چند عضو گروه بازیگران ناراضی‌اند و نمی‌خواهند نمایش اجرا شود؛ سه نفر از آن‌ها تصمیم می‌گیرند شبانه به سالن بروند و خرابکاری کنند. از آنجا، همه چیز برای نمایش وحشت‌آور روح آماده می‌شود. فیلم هوشمندانه روی سبک «یافته‌های ضبط‌شده» شرط‌بندی کرده، که با برش‌ها، ویرایش‌ها و گذارهای ناگهانی کمتر می‌توانست قابل‌باورتر و مؤثرتر باشد. من چند فیلم با این سبک دیده‌ام و این یکی از نواقص‌تر و ناخوشایندترها بود. به‌جرأت می‌توان گفت کارگردانان و نویسندگان بیش‌تر از فیلم‌برداری از تدوین لذت برده‌اند و این تا حدودی ناشی از تلاش‌های ناموفقی برای گرفتن رده‌بندی سنی ملایم‌تر بوده است. بودجه تولید مشخصاً ضعیف است و تلاشی برای استفاده حداکثری از امکانات صورت گرفته، اما به‌طور کلی فیلم به‌طرز غافل‌گیرکننده‌ای مؤثر است، بدون منابع گرافیکی پیچیده یا جلوه‌های پرهزینه. بازیگران اسامی بزرگ ندارند، اما جوانانی که تلاش می‌کنند در دنیای سخت سرگرمی راهی پیدا کنند. هیچ‌کدام به‌خصوص برجسته نبودند، اما رییس میشلر و پایفر براون حداقل تلاش کردند عملکرد خوبی ارائه دهند. رایان شوس بازی‌اش سطحی و ضعیف است، و به‌نظر می‌رسید یکی از بازیگران بیشتر به‌خاطر ظاهر انتخاب شده بود تا شایستگی بازیگری.