فیلم Breach 2020

تقریباً در همه جنبه‌ها افتضاح بود. بازیگری فاجعه‌بار بود و گرچه شخصیت بروس ویلیس قرار است کمی الکلی باشد، به‌نظر می‌رسید خود بازیگر در بیشتر صحنه‌ها واقعاً مست است. توماس جِین فقط چند دقیقه روی صفحه حضور دارد اما همان مقدار هم اغراق‌آمیز است، و کادی کرسلِی نسبتاً بی‌رمق است. جلوه‌های بصری—even با در نظر گرفتن بودجه کم—افتضاح‌اند. اگر ویلیس نبود، فیلم شبیه ساخته‌های شبکه...

تقریباً در همه جنبه‌ها افتضاح بود. بازیگری فاجعه‌بار بود و گرچه شخصیت بروس ویلیس قرار است کمی الکلی باشد، به‌نظر می‌رسید خود بازیگر در بیشتر صحنه‌ها واقعاً مست است. توماس جِین فقط چند دقیقه روی صفحه حضور دارد اما همان مقدار هم اغراق‌آمیز است، و کادی کرسلِی نسبتاً بی‌رمق است. جلوه‌های بصری—even با در نظر گرفتن بودجه کم—افتضاح‌اند. اگر ویلیس نبود، فیلم شبیه ساخته‌های شبکه SyFy به‌نظر می‌رسید. با این حال هنگام تماشا عصبانی نشدم؛ در بعضی لحظات ناخواسته خندیدم، اما نه آن‌قدر که جزو «بدِ جذاب» قرار گیرد. امتیاز: 1 از 5 فاجعه‌آمیز... به‌طرز حماسی بد. قسم می‌خورم بروس ویلیس لابد بازیگری را خیلی دوست دارد چون در این‌همه فیلم وحشتناک بازی کرده. یک توصیه: اگر تنها بازیگری که می‌شناسید بروس ویلیس است، احتمالاً فیلم خیلی بدی خواهد بود. حضور بروس ویلیس در این فیلم بسیار بیشتر از آنچه انتظار داشتم است. او نقش محافظی سخت‌گیر — که اهل مشروب است — را دارد که همراه کشتی‌ای آخرین بازماندگان انسان را از زمین مسموم‌شده به خانه‌ای جدید در فضا انتقال می‌دهد. نوح (کودی کرسلِی) به‌طور قاچاقی سوار کشتی شده تا کنار نامزد باردارش باشد و خیلی زود توسط کلِی دستگیر می‌شود؛ کلِی موافقت می‌کند در حدود هشتاد روز سفر، در حالی که بقیه خدمه در حالت خفتگی هستند، او را آزاد بگذارد. متأسفانه آن روزها بسیار پرحادثه‌تر از حد تصور می‌شوند، چون کسی موجودی خطرناک را قاچاق کرده و آن موجود وارد شکم یکی از خدمه شده است. همه‌چیز به‌هم می‌ریزد؛ این موجود نیمه‌بیگانه-نیمه‌زامبی مثل طاعون در کشتی پخش می‌شود و همه‌چیز را در مسیرش نابود می‌کند. آیا می‌توانند راهی برای متوقف کردن آن پیدا کنند؟ فیلم تا حدی ضعیف است، اما آن‌قدرها هم بد نبود که می‌ترسیدم. خط داستانی قابل تشخیص است و هرچند بازی‌ها خشک و دیالوگ‌ها اغلب بی‌مفهوم‌اند، اما سناریو برای نود دقیقه تا حدی کارآمد پیش می‌رود — هرچند کاملاً کلیشه‌ای. از نظر جلوه‌های بصری چیز زیادی برای شکایت نیست و ویلیس به‌نظر می‌رسد قدری از بازی لذت می‌برد. چند صحنه پایانی به‌وضوح این احتمال را می‌دهند که Anti Life II ممکن است به‌زودی ساخته شود.