فیلم Killing Hasselhoff 2017

خوب نیست، اما بهتر از چیزی بود که انتظار داشتم. Killing Hasselhoff خوشبختانه کوتاه است، شاید دو خندهٔ واقعی دارد و می‌توان گفت بهترین اجرای رییس داربی تا امروز در آن دیده می‌شود. البته باز هم فیلمی است که دیوید هاسلف در نقش خودش بازی می‌کند؛ چنین فیلم‌هایی معمولاً سوابق درخشانی ندارند، اما این اثر فاصلهٔ زیادی با بدترین کمدی‌های آمریکایی دارد. امتیاز نهایی: ★★ —...

خوب نیست، اما بهتر از چیزی بود که انتظار داشتم. Killing Hasselhoff خوشبختانه کوتاه است، شاید دو خندهٔ واقعی دارد و می‌توان گفت بهترین اجرای رییس داربی تا امروز در آن دیده می‌شود. البته باز هم فیلمی است که دیوید هاسلف در نقش خودش بازی می‌کند؛ چنین فیلم‌هایی معمولاً سوابق درخشانی ندارند، اما این اثر فاصلهٔ زیادی با بدترین کمدی‌های آمریکایی دارد. امتیاز نهایی: ★★ — بخش‌هایی داشت که برایم جذاب بود، ولی محصول نهایی ضعیف است. تماشای خوشایندی بود؛ دوباره خواهم دید و پیشنهادش می‌کنم. مطمئنم هنوز عده‌ای طرفدار دیوید هاسلف‌اند، اما به نظرم شوخی‌ای که از زمان «Piranha DD» شکل گرفته این است که او دیگر مثل قبل مشهور نیست. این فیلم جاهایی دارد که این برداشت را تقویت می‌کند و جاهایی که انگار دارد جشن می‌گیرد که او هنوز تا حدی مشهور است. من واقعاً از تماشای کار دکتر کن جنگ لذت می‌برم؛ او خیلی بامزه است و به‌وضوح بامزه‌ترین نفر فیلم است. شخصیت ویل ساسو بیشتر صرف یک شوخی سطحی شده و از نظر اجرا چیزی خنده‌دار ارائه نمی‌دهد، و رییس داربی در رتبهٔ بعدی خنده‌دارهاست، اما بیشتر به این دلیل که نقشش دیوانه‌وار است. کلتون دان بخش عمده‌ای از وقت خود را صرف شوخی‌هایی با محتوای همجنس‌گرایانه می‌کند که نه کاملاً آن‌ها را فهمیدم و نه با آن‌ها راحت بودم؛ هرچند ایدهٔ مجبور شدن به کشتن کسی که دوستش داری بسیار جذاب است، ولی چندان خنده‌دار نیست. بازیگران خنده‌دار زیادی در فیلم هستند، ولی بیشترشان در قالب کمدی موقعیتی هدر رفته‌اند. بخش زیادی از فیلم صرف وقوع اتفاقات بد برای کن می‌شود؛ اگر بازیگرش مثلاً بن استیلر («Duplex») بود شاید برایم خنده‌دارتر می‌بود، اما چون من کن جنگ را دوست دارم، در برخی لحظات بیشتر ناراحت‌کننده تا خنده‌دار است. این یکی از آن کمدی‌هایی است که کمدین‌ها برای کمدین‌ها نوشته‌اند و برای تماشاگر عام تا حدی گنگ می‌ماند چون خیلی مستقیم نیست. گاهی صحنه‌ها خودشان خنده‌دارند و شوخی‌شان در همان صحنه است، اما جوک‌های گفتاری واقعاً برجسته‌اند و آن‌ها هم کم‌اند. کمدی موقعیتی ایرادی ندارد، ولی برای اینکه مؤثر باشد نیاز به کار زیادی دارد؛ در غیر این صورت وقت زیادی صرف شکل‌دادن مقدمات شوخی یا توضیح اینکه چرا خنده‌دار است می‌شود. فکر می‌کنم مشکل اصلی برای من این بود که حوصلهٔ خندیدن به فروپاشی زندگیِ کسی را نداشتم، اما واقعاً معتقدم این فیلم می‌توانست به‌جای خوب بودن، عالی باشد.