فیلم Apollo 13 1995

روایت سینمایی از مأموریت ناموفق آپولو 13 در آوریل 1970، مأموریت آپولو 13 به ماه پس از انفجاری که به آسیب داخلی انجامید، لغو می‌شود. سه فضانورد و مرکز کنترل مأموریت اکنون باید تنها بر زنده ماندن و بازگشت احتمالی تمرکز کنند. کارگردانی ران هاوارد در «آپولو 13» (۱۹۹۵) روایتی محکم از رویدادهای واقعی ارائه می‌دهد و آشکار است که بیست سال بعد فیلم «مریخی» از آن...

روایت سینمایی از مأموریت ناموفق آپولو 13 در آوریل 1970، مأموریت آپولو 13 به ماه پس از انفجاری که به آسیب داخلی انجامید، لغو می‌شود. سه فضانورد و مرکز کنترل مأموریت اکنون باید تنها بر زنده ماندن و بازگشت احتمالی تمرکز کنند. کارگردانی ران هاوارد در «آپولو 13» (۱۹۹۵) روایتی محکم از رویدادهای واقعی ارائه می‌دهد و آشکار است که بیست سال بعد فیلم «مریخی» از آن تأثیر پذیرفته است؛ هرچند «مریخی» بر پایه واقعیت نیست و از نظر برخی حتی بهتر است. نقطه‌ضعف این فیلم شاید در همین باشد که اگر با ماجرای واقعی آشنا باشید، پایان داستان را می‌دانید و این موضوع تا حدی حس تعلیق را کاهش می‌دهد. با این حال، مشاهده شرایط زندگی و چالش‌های فضانوردان واقعی و عزم و نوآوری تیم مرکز کنترل برای کار با امکانات محدود و رساندن خدمه به خانه، بسیار جالب و آموزنده است. فیلم ابتدا کمی کند پیش می‌آید، اما وقتی وارد فضا می‌شود تبدیل به داستانی قوی و درگیرکننده از سه فضانوردی می‌شود که پس از انفجار مخزن اکسیژن، در سفینه خود گرفتار شده‌اند. هاوارد دو ساعت متمرکز و تا حدی خفقان‌آور را پیش‌روی تماشاگر می‌گذارد و لاول (تام هنکس)، هایز (بیل پکسون) و سوئیگرت (کوین بیکن) باید همراه با همکاران مرکز کنترل به‌سرپرستی ماتینگلی (گری سینیز) و کرانز (اد هریس در نقش درخشان) راهی برای بازگرداندن آنها پیش از پایان اکسیژن و سوخت باقی‌مانده بیابند. در کنار این، حس آسیب‌پذیری این سفرکنندگان از زاویهٔ شریک‌هایشان روی زمین – به‌خصوص با بازی در بهترین فرم کاتلین کوئینلن در نقش مری‌لین لاول – نیز منتقل می‌شود. فیلم‌نامه بر اساس کتاب لاول نوشته شده و بوی اصالت می‌دهد. نیازی به اغراق با جلوه‌های ویژه زیاد نیست؛ دکورها به‌خوبی خطرات و حس محبوس بودن را در حالی که فرصت‌ها رو به کاهش‌اند، منتقل می‌کنند. دیالوگ‌ها موجز، سرزنده و در عین حال مبتنی بر علم‌اند که این امکان را به تام هنکس می‌دهد تا یکی از موجه‌ترین و کم‌غرابت‌ترین اجراهای خود را ارائه دهد که با بازی سایر بازیگران همخوانی خوبی دارد. اگرچه تاریخ پایان ماجرا را می‌داند و بنابراین تعلیق واقعیِ ریسک وجود ندارد، اما فیلم حس فزاینده‌ای از خطر را جمع‌بندی می‌کند و به‌خوبی نشان می‌دهد که مغز انسان در مواجهه با مرگِ قریب‌الوقوع تا چه حد انعطاف‌پذیر و نوآور می‌تواند باشد. تولید اثر در سطح بالا، کم‌نمایشی اما مؤثر است و موسیقی متن جیمز هورنر، هرچند از آثار کمتر شناخته‌شده‌اش، همچنان اثربخش است. فیلم تصویربرداری‌شده‌ای بسیار خوب، با کارگردانی قوی، داستانی محکم و بازیگری توانمند است که تماشایش ارزش دارد. مدت زمان: ۲ ساعت و ۲۰ دقیقه. بازیگران اصلی: تام هنکس، بیل پکسون، کوین بیکن، گری سینیز، اد هریس و کاتلین کوئینلن. امتیاز: B / B−