فیلم Innerspace 1987

Innerspace ساخته جو دانته با فیلمنامه‌ای از جفری بوام و چیپ پروسر است و دنیس کواید، مارتین شورت، مگ رایان و کوین مک‌کارتی در آن بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جری گلدسمیث و فیلم‌برداری از اندرو لازلو است. خلاصه داستان: یک فروشنده مضطرب و خیال‌پرداز (جک پاتر با بازی مارتین شورت) ناخواسته هدف آزمایشی مخفی قرار می‌گیرد و در نتیجه یک خلبان مینیاتوری‌شده (تاک پندلتون با...

Innerspace ساخته جو دانته با فیلمنامه‌ای از جفری بوام و چیپ پروسر است و دنیس کواید، مارتین شورت، مگ رایان و کوین مک‌کارتی در آن بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جری گلدسمیث و فیلم‌برداری از اندرو لازلو است. خلاصه داستان: یک فروشنده مضطرب و خیال‌پرداز (جک پاتر با بازی مارتین شورت) ناخواسته هدف آزمایشی مخفی قرار می‌گیرد و در نتیجه یک خلبان مینیاتوری‌شده (تاک پندلتون با بازی دنیس کواید) به درون بدن او تزریق می‌شود. ایده‌ی داستان طبیعتاً عجیب و دور از واقعیت است، اما سازندگان از این آگاهی بهره می‌برند و با ترکیبی از هیجان، موقعیت‌های کمدی و تقابل سنتی خوب در مقابل بد، تماشاگر را سرگرم می‌کنند. خط روایت حول مضمون مسابقه با زمان شکل گرفته: تاک باید از دل بدن جک مبارزه کند تا او را نجات دهد، هم‌زمان از دست تبه‌کارانی که به دنبال فناوری مینیاتور کردن‌اند در امان بماند و قبل از تمام شدن اکسیژن یا حمله‌ی سیستم ایمنی میزبان کاری از پیش ببرد. جو دانته چند سکانس تماشایی و خلاقانه را کنار هم قرار می‌دهد و بازآفرینی فضای درونی بدن انسان با هوشمندی صحنه‌پردازی شده است. بازیگران در بهترین فرم خود هستند؛ رابطه‌ی مرکزی میان کواید و شورت سرشار از شوخی و خطر است و همواره برای خنده و تنش موقعیت‌سازی می‌کند. هم‌زمان بودن مبارزه درون بدن جک و تقابل‌های او در دنیای بیرون با هوشمندی اجرا شده است. این فیلم یک سرگرمی علمی‌تخیلی سبک و خوش‌ساخت است که با ابزارهای تصویری موجود، ایده‌ای شبیه به Fantastic Voyage را به یک ماجراجویی کمدی-اکشن تبدیل می‌کند. موسیقی متن هم کمک بزرگی به فضا می‌کند. (امتیاز: 8/10) این فیلم کمدی‌ای مطمئن و مؤثر است که ارزش دیده شدن دوباره را دارد. اثری مناسب تماشای خانوادگی بدون صحنه‌های نامناسب برای کودکان یا مسائل توهین‌آمیز برای نسل‌های مسن‌تر است. شاید فیلم به‌خاطر تعلق به دههٔ ۸۰ کمی سن و سال‌دار به نظر برسد، اما برای علاقمندان به فیلم‌های قدیمی مشکلی ایجاد نمی‌کند. داستان ساده اما جذاب است: آزمایشی که قرار بود یک سفینه‌ی مینیاتوری همراه با یک انسان را در بدن خرگوش آزمایشگاه قرار دهد، در جریان سرقتی به‌هم می‌خورد و یکی از دانشمندان فرار می‌کند و به‌صورت تصادفی محتوای مینیاتور شده را به بدن یک شهروند تزریق می‌کند؛ پیامدهای بعدی بسیار خنده‌دار است. دنیس کواید نقش خلبان داوطلب را قابل قبول بازی می‌کند اما چندان از حوزهٔ راحتی‌اش بیرون نمی‌آید و بیشتر شیوهٔ خودنمایی دارد. در مقابل، مارتین شورت در نقش مرد ترسو و خجالتی که ناخواسته وارد این ماجرا می‌شود درخشیده و توانسته قوس تحول شخصیت را از ترس به اعتماد به نفس و روحیهٔ ماجراجویانه به خوبی نمایش دهد. مگ رایان نقش محدودتری دارد و بیشتر باید جذاب و نگران جلوه کند. جو دانته بابت هدایت فیلم شایسته تحسین است؛ شاید این فیلم از نظر سخت‌گیری علمی قابل‌قبول‌ترین اثر نباشد، اما با شوخی، روحیهٔ بی‌تکلف و خوش‌نیت جبران می‌کند. تیم جلوه‌های ویژه نیز در نمایش مینیاتور شدن و صحنه‌های درونی بدن خوب عمل کرده و واقع‌گرایی قابل قبولی ایجاد کرده‌اند.