فیلم My Life Without Me 2003

به‌عنوان یک روایت، کمی ضعیف است. اما در سطوح دیگر، فیلم بسیار جذاب است. بازیگران، به‌خصوص سارا پالی (Sarah Polley)، عالی‌اند. هر شخصیت واقعی و قابل‌باور است — حتی بچه‌ها. اول از همه، فیلم مدافع سرسخت «زنده‌باش» است (viva la vida — بیشتر به سبک فریدا کالو تا کلدپلی!). یک حکایت بودایی هست درباره مردی که از ببر فرار می‌کند و ناگهان مقابل پرتگاهی می‌ایستد. در...

به‌عنوان یک روایت، کمی ضعیف است. اما در سطوح دیگر، فیلم بسیار جذاب است. بازیگران، به‌خصوص سارا پالی (Sarah Polley)، عالی‌اند. هر شخصیت واقعی و قابل‌باور است — حتی بچه‌ها. اول از همه، فیلم مدافع سرسخت «زنده‌باش» است (viva la vida — بیشتر به سبک فریدا کالو تا کلدپلی!). یک حکایت بودایی هست درباره مردی که از ببر فرار می‌کند و ناگهان مقابل پرتگاهی می‌ایستد. در یک سو ببر است و در سوی دیگر پرتگاه. او به پایین نگاه می‌کند و شاخه‌ای را می‌بیند که از دل سنگ بیرون زده. به نحوی خودش را رها می‌کند و آن شاخه را می‌گیرد. ببر از لبه به او نگاه می‌کند. او فکر نمی‌کند خودش یا شاخه مدت زیادی تاب بیاورند. سپس توت‌فرنگی وحشی‌ای نزدیک شاخه می‌بیند. آن را برمی‌دارد و می‌خورد؛ بهترین توت‌فرنگی‌ای که در زندگی کوتاهش خورده است. و همان‌طور است حال قهرمان فیلم: وقتی سختی و تلخیِ مرگ زود به چشمش می‌آید، هر روز را با تمام توجه زندگی می‌کند — کاری که انسان‌ها به ندرت انجام می‌دهند. دوم، تصمیم جالب اما شاید غیرواقعی برای مخفی نگه داشتن تشخیص و پیش‌آگهی از همه، فضایی کاملاً غیرمنتظره ایجاد می‌کند. او از دکتر تامپسون (Julian Richings) الگو می‌گیرد، کسی که نمی‌تواند به کسی نگاه کند و به او بگوید قرار است بمیرد. از آنجا او تصمیم می‌گیرد دیگران را در جای دکتر تامپسون نگذارد. این تصمیم ما را از مسیر بیش‌ازحد ملودراماتیکِ تماشای مرگ کسی رها می‌کند.